0114-KDIP4-2.4012.542.2026.1.KS

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku dostawy działki nr 1, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest Gospodarstwo Rolne A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) będąca spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa polskiego oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

19 sierpnia 2025 r. Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1, obręb (…), Gmina (…), dalej: „Działka” lub „Nieruchomość”, objętej księgą wieczystą nr (…). Nieruchomość została zbyta na rzecz B., będącej czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Kupujący nabył Nieruchomość z zamiarem wykorzystywania jej do prowadzenia działalności opodatkowanej podatkiem VAT.

Strony transakcji zastosowały zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, uznając, że przedmiotem dostawy jest teren niezabudowany inny niż teren budowlany.

Działka stanowi grunt niezabudowany, będący użytkiem rolnym — gruntem ornym klasy RIVa. Na Działce nie znajdują się żadne budynki, budowle, instalacje, linie energetyczne, linie kablowe, sieci przesyłowe ani inna infrastruktura techniczna. Okoliczność ta została potwierdzona mapą zasadniczą wydaną 5 lutego 2026 r. przez Starostę, załączoną do niniejszego wniosku, dalej: „Mapa”.

Działka nr 1 do czasu sprzedaży objęta była księgą wieczystą nr (…), prowadzoną dla kilku działek ewidencyjnych. W tej księdze wieczystej ujawnione były służebności przesyłu na rzecz (…) oraz (…). Służebności te opatrzone były jednak adnotacją wskazującą, że przedmiot wykonywania służebności znajduje się na działce nr 2, a nie na Działce nr 1. Adnotacja ta jest zgodna z faktycznym przebiegiem linii przesyłowych w terenie. Po wydzieleniu Działki nr 1 do odrębnej księgi wieczystej nr (…) służebności przesyłu na rzecz (…) i (…) nie zostały przeniesione do nowo założonej księgi wieczystej. Księga wieczysta nr (…) nie zawiera żadnego wpisu służebności przesyłu na rzecz tych podmiotów. Okoliczność ta potwierdza, że służebności ujawnione uprzednio w księdze wieczystej nr (…) nie dotyczyły faktycznie Działki nr 1, lecz infrastruktury zlokalizowanej na innej działce. W nowej księdze wieczystej nr (…) ujawniona została jedynie wzmianka dotycząca wpisu służebności na rzecz (…) S.A., z datą 19 listopada 2025 r. Wzmianka ta dotyczy zdarzenia późniejszego niż sprzedaż Działki, która nastąpiła 19 sierpnia 2025 r. Służebność ta nie istniała zatem w dacie zawarcia umowy sprzedaży i nie mogła mieć wpływu na ocenę stanu Działki na dzień dokonania transakcji.

W dacie sprzedaży, tj. 19 sierpnia 2025 r., na Działce nr 1 nie była zlokalizowana żadna infrastruktura techniczna. Stan ten potwierdza załączona do niniejszego wniosku Mapa zasadnicza. Na dzień dokonania transakcji Działka była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy (…), przyjętym uchwałą nr (…) Gminy (…) z 10 lutego 2017 r. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2.2.R — tereny rolnicze. Na tym terenie plan miejscowy wyklucza zabudowę inną niż zagrodowa i infrastrukturalna. Dla Działki nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wnioskodawca uprzednio wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej skutków podatkowych opisanej transakcji. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, pismem z 20 stycznia 2026 r., znak: 0112-KDIL1-3.4012.767.2025.2.KM, dalej: „Interpretacja”, uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, przyjmując, że na Działce posadowione są linie przesyłowe stanowiące budowle. Wnioskodawca wskazuje, że w poprzednim wniosku opis stanu faktycznego został przedstawiony błędnie. Omyłkowo, na podstawie wpisów w księdze wieczystej nr (…) wskazano, że na Działce znajdują się elementy infrastruktury technicznej. Tymczasem służebności ujawnione w tej księdze wieczystej opatrzone były adnotacją, że przedmiot ich wykonywania zlokalizowany jest na działce nr 2. Powyższe potwierdzają Mapa zasadnicza z 5 lutego 2026 r. oraz fakt, że przy wydzieleniu Działki nr 1 do odrębnej księgi wieczystej nr (…) służebności przesyłu na rzecz (…) nie zostały do niej przeniesione. Organy podatkowe wydające interpretacje indywidualne są związane stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Wynika to z art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie prowadzi w postępowaniu interpretacyjnym postępowania dowodowego w zakresie ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, ponieważ art. 14h Ordynacji podatkowej, nie przewiduje stosowania w tym postępowaniu przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Interpretacja indywidualna wydana na podstawie błędnie przedstawionego stanu faktycznego wywołuje skutki wyłącznie w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku, nie zaś do rzeczywistego przebiegu zdarzenia. Niniejszy wniosek zawiera prawidłowy opis stanu faktycznego, zgodny z rzeczywistym stanem Nieruchomości oraz potwierdzony Mapą zasadniczą z 5 lutego 2026 r.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym dostawa Nieruchomości, tj. działki ewidencyjnej nr 1, obręb (…), Gmina (…), dokonana na rzecz (…) 19 sierpnia 2025 r., korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jako dostawa terenu niezabudowanego innego niż teren budowlany?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy dostawa Działki korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Dla zastosowania tego zwolnienia konieczne jest zatem spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem dostawy musi być teren niezabudowany. Po drugie, teren ten nie może stanowić terenu budowlanego w rozumieniu ustawy o VAT. Obie powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Działka nr 1 jest terenem faktycznie niezabudowanym. Nie są na niej posadowione żadne budynki, budowle, urządzenia budowlane, instalacje, linie energetyczne, linie kablowe ani sieci przesyłowe. Okoliczność ta wynika z Mapy zasadniczej wydanej przez (…) w 5 lutego 2026 r., która odzwierciedla rzeczywisty stan zagospodarowania terenu. Mapa ta potwierdza, że na Działce nr 1 nie znajduje się infrastruktura przesyłowa. Służebności przesyłu ujawnione pierwotnie w księdze wieczystej nr (…) opatrzone były adnotacją, że przedmiot ich wykonywania znajduje się na działce nr 2. Linie przesyłowe, których dotyczyły te służebności, fizycznie przebiegają zatem przez działkę nr 2, a nie przez Działkę nr 1. Dodatkowo przy wydzieleniu Działki nr 1 do odrębnej księgi wieczystej nr (…) służebności przesyłu na rzecz (…) nie zostały przeniesione. Potwierdza to, że służebności te nie dotyczyły Działki nr 1 i nie stanowiły przejawu faktycznego posadowienia infrastruktury przesyłowej na tej Działce. Jedyna wzmianka o wpisie służebności w nowej księdze wieczystej nr (…) dotyczy służebności na rzecz (…) z datą 19 listopada 2025 r., a więc późniejszą niż data sprzedaży Działki. Zdarzenie to nie istniało w dacie zawarcia umowy sprzedaży, tj. 19 sierpnia 2025 r. i nie może wpływać na ocenę, czy na dzień dostawy Działka była terenem zabudowanym.

Działka nr 1 nie stanowi również terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem przez teren budowlany rozumie się grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu — zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeznaczenie gruntu dla celów VAT należy zatem oceniać wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy. Potwierdził to również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Interpretacji z 20 stycznia 2026 r., wskazując, że ustawa o VAT nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. Na dzień dokonania transakcji Działka była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy (…), przyjętym uchwałą nr (…) Rady Gminy (…) z 10 lutego 2017 r. Zgodnie z tym planem Działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2.2.R, tj. na terenach rolniczych. Plan miejscowy wyklucza na tym terenie zabudowę inną niż zagrodowa i infrastrukturalna. Dla Działki nie została także wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro zatem Działka ma przeznaczenie rolnicze wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a dla Działki nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, nie spełnia ona definicji terenu budowlanego z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w tym w interpretacjach indywidualnych z 27 maja 2025 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.197.2025.1.AKR, z 27 maja 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.70.2025.3.MPU oraz z 25 marca 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-2.4012.42.2024.2.MC.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność, że w poprzednio wydanej Interpretacji z 20 stycznia 2026 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Rozstrzygnięcie to zostało bowiem oparte na błędnym założeniu stanu faktycznego, zgodnie z którym na Działce miały znajdować się linie przesyłowe stanowiące budowle. Kwestia posadowienia infrastruktury na Działce należy do sfery faktów, nie zaś do sfery wykładni prawa. Organ interpretacyjny jest związany stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i nie prowadzi postępowania dowodowego w celu jego weryfikacji. Interpretacja indywidualna wydana na podstawie błędnie opisanego stanu faktycznego wywołuje więc skutki wyłącznie w odniesieniu do tego stanu faktycznego, który został w niej przyjęty. Nie przesądza natomiast skutków podatkowych rzeczywistego zdarzenia, jeżeli rzeczywisty stan faktyczny różni się od opisanego we wcześniejszym wniosku. W niniejszym wniosku Wnioskodawca przedstawia prawidłowy stan faktyczny, zgodnie z którym Działka nr 1 była na dzień sprzedaży faktycznie niezabudowana. Stan ten został potwierdzony Mapą zasadniczą z 5 lutego 2026 r., a także treścią wpisów w księgach wieczystych, z których wynika, że służebności przesyłu na rzecz (…) dotyczyły działki nr 2, a nie Działki nr 1, oraz nie zostały przeniesione do księgi wieczystej prowadzonej dla Działki nr 1.

W konsekwencji dostawa Działki spełniła przesłanki zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Przedmiotem dostawy był teren niezabudowany oraz teren inny niż teren budowlany. Działka nie była zabudowana budynkami, budowlami ani urządzeniami przesyłowymi, a jej przeznaczenie wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miało charakter rolniczy.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że dostawa Nieruchomości, tj. działki ewidencyjnej nr 1, obręb (…), Gmina (…), dokonana na rzecz Nabywcy 19 sierpnia 2025 r., korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jako dostawa terenu niezabudowanego innego niż teren budowlany.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarczaobejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z opisu sprawy wynika, że 19 sierpnia 2025 r. odpłatnie zbyli Państwo (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będąca czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług) działkę nr 1. Strony transakcji zastosowały zwolnienie od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, uznając, że przedmiotem dostawy jest teren niezabudowany inny niż teren budowlany.

Działka stanowi grunt niezabudowany, będący użytkiem rolnym — gruntem ornym klasy RIVa. Na Działce nie znajdują się żadne budynki, budowle, instalacje, linie energetyczne, linie kablowe, sieci przesyłowe ani inna infrastruktura techniczna. W dacie sprzedaży, tj. 19 sierpnia 2025 r., na działce nr 1 nie była zlokalizowana żadna infrastruktura techniczna. Na dzień dokonania transakcji działka była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym, działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2.2.R — tereny rolnicze. Na tym terenie plan miejscowy wyklucza zabudowę inną niż zagrodowa i infrastrukturalna. Dla Działki nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy dostawa Nieruchomości, tj. działki nr 1, korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Mając na uwadze fakt, że są Państwo Spółką będącą podatnikiem podatku VAT, w analizowanej sprawie sprzedaż przez Państwa działki nr 1 stanowiła dostawę dokonywaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc przez podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Zbycie przez Państwa ww. działki stanowiło dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenie zabudowanym – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 538 ze zm.):

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Z okoliczności sprawy wynika, że na dzień dokonania transakcji sprzedaży działka nr 1 była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym, działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2.2.R — tereny rolnicze. Na tym terenie plan miejscowy wyklucza zabudowę inną niż zagrodowa i infrastrukturalna.

A zatem, należy stwierdzić, że skoro dla działki nr 1 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza zabudowę inną niż zagrodowa, to tym samym ww. plan dopuszcza możliwość zabudowy działki nr 1 i w konsekwencji działka stanowi teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka nr 1 przeznaczona jest pod zabudowę, ponieważ istnieje możliwość zabudowy innej niż zagrodowa i infrastrukturalna.

W rezultacie, wskazać należy, że sprzedaż działki nr 1, nie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

W konsekwencji, uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

W interpretacji indywidualnej nie poddawano ocenie, czy sprzedaż przez Państwa działki o nr 1, będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż nie było to przedmiotem wniosku, nie zadano pytania w tym zakresie, ani nie zajęto stanowiska w sprawie.

Odnosząc się do powoływanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wyjaśnić należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających interpretacjom. Interpretacja powołana przez Państwa na poparcie własnego stanowiska nie rozstrzyga w tożsamych okolicznościach do sytuacji przedstawionej we wniosku.

Ponadto należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Interpretacje nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w niej stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

W konsekwencji, powołane przez Państwa interpretacje indywidualne, nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.