Zawierając umowę licencyjną Wnioskodawca uzyskał prawo jedy… — 0114-KDIP2-1.4010.213.2026.2.PP

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy ustalenia:

czy uiszczane przez Spółkę na rzecz B. opłaty za prawa i materiały szkoleniowe będą objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
czy Spółka dokonując na rzecz B. płatności za prawa i materiały szkoleniowe będzie zobowiązana na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do pobrania od tych należności zryczałtowanego podatku dochodowego,
czy Spółka dokonując wypłaty należności na rzecz B. za prawa i materiały szkoleniowe będzie zobowiązana do ich wykazania w deklaracji IFT-2R.

Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 14 lipca 2026 r. (data wpływu 14 lipca 2026 r. ).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. Sp. k. („A.” lub „Spółka”) jest spółką w rozumieniu art. 4a pkt 21 lit. c ustawy o CIT, podlegającą w Polce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych („CIT”) od całości swoich dochodów bez względu na źródło ich osiągania.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka organizuje szkolenia w zakresie zarządzania zmianą (change management) (dalej łącznie: „Szkolenia”). Szkolenia są akredytowane przez amerykańską spółkę B., Inc. („B”), tj. B. narzuca A., jako firmie szkolącej na podstawie ich akredytacji, program (zakres) Szkolenia, metodologię i materiały szkoleniowe.

B. jest amerykańskim rezydentem podatkowym - spółka kapitałową - prowadzącą rzeczywistą działalność gospodarczą.

Spółka i B. są podmiotami niezależnymi.

Aby móc prowadzić Szkolenia akredytowane przez B. i przekazywać materiały szkoleniowe uczestnikom Szkolenia, Spółka zawarła z B. umowę „(…)” („Umowa”), na podstawie której A stała się podmiotem stowarzyszonym B. na terytorium Polski i Czech. Objęta Umową licencja ma charakter niewyłączny i obejmuje prawo do używania nabywanych od B materiałów szkoleniowych wyłącznie dla celów reklamowania, sprzedaży oraz prowadzenia Szkoleń.

Szkolenia mogą mieć charakter publiczny (…), w których uczestniczą dowolne osoby fizyczne lub też zamknięty (…), które prowadzone są dla pracowników klientów korporacyjnych Spółki.

Do celów organizacji Szkoleń Spółka może stosować wyłącznie materiały szkoleniowe nabywane od B, które są udostępniane A. w formach szczegółowo przewidzianych w Umowie.

Materiały szkoleniowe nabywane przez Spółkę od B. są objęte ochroną prawami autorskimi B.

Tym samym, na podstawie Umowy, Spółka uzyskała prawo jedynie do przekazywania uczestnikom Szkoleń materiałów szkoleniowych nabywanych od B. W szczególności, Spółka przekazuje uczestnikom Szkoleń materiały szkoleniowe w wersji papierowej (jeśli w tej wersji nabyła egzemplarz od B), elektronicznej (jeśli w tej wersji nabyła egzemplarz od B) lub też wydruk takich materiałów. Umowa dopuszcza bowiem możliwość samodzielnego drukowania, a także tłumaczenia materiałów szkoleniowych przez Spółkę - po uprzednim zaakceptowaniu standardu wydruku i tłumaczenia przez B. W tym ostatnim przypadku Spółka, może wydać szkolonym tylko tyle kopi (przetłumaczonych) wydruków materiałów szkoleniowych, ile zakontraktowała u B. dla celów danego Szkolenia.

Materiały szkoleniowe zakupione B. Spółka może używać wyłącznie w trakcie Szkolenia i przekazywać je uczestnikom Szkolenia. Podczas Szkoleń każdy uczestnik otrzymuje na własność jeden egzemplarz wszystkich materiałów szkoleniowych, które A. nabywa od B. dla celów organizacji danego Szkolenia. Materiały mogą obejmować opisy zagadnień merytorycznych, prezentacje sposobu realizacji określonych zadań, ćwiczenia do wykonania podczas szkolenia, quizy oraz testy. Jak wskazano powyżej, materiały szkoleniowe mogą mieć postać papierową albo też elektroniczną.

Egzemplarz materiałów przekazywany uczestnikowi Szkolenia zawiera Licencję Indywidualnego Użytkownika, zgodnie z którą otrzymujący egzemplarz ma prawo do korzystania z materiałów szkoleniowych B. i powiązanych z nimi treści, przy czym dozwolone korzystanie polega na tym, że uczestnikowi Szkolenia zezwala się na kopiowanie i wyświetlenie materiału szkoleniowego wyłącznie do użytku własnego lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji i pod warunkiem zachowania wszystkich warunków korzystania z praw autorskich B. Jednocześnie, uczestnik szkolenia jako posiadacz licencji zobowiązuje się, że nie będzie publikować materiałów szkoleniowych ani powiązanych z nimi treści w formie elektronicznej, w tym za pośrednictwem systemów udostępniania plików, aplikacji sieci Intranet lub Internet. Uczestnik Szkolenia jako posiadacz Licencji Indywidualnego Użytkownika zobowiązany jest do niewykorzystywania jakichkolwiek elementów materiałów szkoleniowych do tworzenia produktów pochodnych na użytek wewnętrzny lub zewnętrzny. Co za tym idzie, licencja nabywcy egzemplarza materiału szkoleniowego umożliwia szkolonemu wyłącznie użycie tych materiałów do własnego użytku lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji - licencja nie obejmuje prawa odsprzedaży, czy też komercyjnego wykorzystania jakiegokolwiek z nabywanych materiałów przez uczestników szkoleń.

Podsumowując, ani Spółka, ani poszczególni uczestnicy Szkoleń nie nabywają prawa do modyfikacji materiałów zarówno drukowanych jak i elektronicznych, nie mogą ingerować w ich treść, ani korzystać z ilustracji, zdjęć, grafik oraz sekwencji wideo, czy audio oddzielnie od tekstu towarzyszącego. Spółka oraz poszczególni uczestnicy Szkoleń mogą korzystać z materiałów tylko w takiej postaci jaka zostanie im udostępniona.

Na podstawie wystawianych przez B. faktur, Spółka płaci B. wynagrodzenie za każdy egzemplarz materiałów szkoleniowych, bez względu, czy materiał jest w formie papierowej czy elektronicznej (do wydruku we własnym zakresie przez Spółkę). Spółka na podstawie Umowy nie dokonuje jakichkolwiek innych płatności na rzecz B.

B. jest rzeczywistym beneficjentem (beneficial owner) należności wypłacanych przez Spółkę z tytułu opłat za ww. prawa i materiały szkoleniowe, jak również nie posiada na terytorium Polski zakładu w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT.

W trakcie trwania objętej niniejszym wnioskiem współpracy pomiędzy Spółką a B., A. co roku uzyskuje od B. jej aktualny certyfikat rezydencji.

Na tle powyższego Spółka powzięła wątpliwość co do charakteru uiszczanych na rzecz B. należności na gruncie ustawy o CIT oraz związanych z tym konsekwencji w zakresie poboru, rozliczania i deklarowania zryczałtowanego podatku dochodowego („WHT”) od dokonywanych przez A wypłat takich należności.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

W piśmie z 14 lipca 2026 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie wskazali Państwo, że:

Doprecyzowując informacje zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej („Wniosek”), A. wskazuje, iż organizowane przez Spółkę szkolenia akredytowane przez B. („Szkolenia”) dotyczą zarządzania zmianą (change management).

Zarządzanie zmianą to proces, który umożliwia osiąganie zaplanowanych rezultatów zmian dzięki przygotowaniu i wsparciu pracowników danej organizacji w procesie zmian oraz wyposażeniu ich w niezbędną wiedzę i umiejętności interpersonalne w tym obszarze. Jeśli bowiem dana organizacja nie zaangażuje i nie przygotuje ludzi do zmian, zamiast sukcesu projektu wystąpi opór, opóźnienia i zwiększone ryzyko nie osiągnięcia zakładanych rezultatów zmiany. A contrario, wspierając przyswajanie i stosowanie nowych rozwiązań przez pracowników zwiększa się szansę na sukces danego projektu. Skuteczna zmiana wymaga połączenia strony „technicznej” i „ludzkiej” projektu. Co za tym idzie, na poziomie projektu, zarządzanie zmianą to zastosowanie ustrukturyzowanego podejścia i zestawu tzw. miękkich narzędzi, aby poprzez zarządzanie ludzkimi aspektami projektu osiągać założone cele. Z kolei, na poziomie organizacji, zarządzanie zmianą (w aspekcie ludzkim) obejmuje zdolności przywódcze do skutecznego zarządzania zmianą w organizacji. Aspekt ten przekłada się na strategiczną kompetencję organizacji do przyswojenia znaczącej liczby zmian, zwiększającą szybkość reagowania organizacji na zmiany.

Każdy z uczestników Szkoleń otrzymuje zestaw następujących materiałów szkoleniowych:

mapę programu (ang. (…)) prezentującą w zarysie cele dydaktyczne szkolenia, metodykę B. i harmonogram szkolenia;
zeszyt ćwiczeń, w którym zawarto informacje merytoryczne dotyczące przedmiotu szkolenia i w którym uczestnik dokonuje zapisów i notatek odnośnie poszczególnych zadań praktycznych do wykonania podczas szkolenia;
wyciąg z raportu B. (w języku angielskim) prezentującego najlepsze praktyki zarządzania zmianą, które zostały zgromadzone przez B;
książkę autorstwa jednej z amerykańskich współpracowniczek B. poświęconą opracowanemu przez B. modelowi zarządzania zmianą (tzw. modelowi (…)) - model ten opiera się na powszechnie uznanym, lecz często pomijanym spostrzeżeniu, iż organizacja zmienia się tylko wtedy, gdy zmiana zachodzi na poziomie pracowników. Każda osoba doświadczająca zmiany powinna przejść przez pięć faz (kroków) niezbędnych do skutecznego przejścia przez tę zmianę, tj. świadomość (ang. Awareness), chęć (ang. Desire), wiedza (ang. Knowledge), umiejętność (ang. Ability) i utrwalenie (ang. Reinforcement). Model (…) zapewnia efektywne wdrożenie, wspierając zmiany na poziomie indywidualnym, w celu osiągnięcia sukcesu całej organizacji i stanowi jeden z filarów metodyki B.

Wskazane powyżej materiały szkoleniowe są przekazywane uczestnikom w formie papierowej - B. obciąża Spółkę za każdy egzemplarz powyższych materiałów szkoleniowych. Wysokość wynagrodzenia B. zależy od tego, czy Spółka nabyła dany egzemplarz od B. w formie papierowej czy też elektronicznej, który został następnie wydrukowany przez Spółkę, jak też w zależności od tego, czy tłumaczenie materiałów szkoleniowych zostało dokonane przez Spółkę (za uprzednią zgodą i akceptacją B). W każdym wypadku Spółka, może wydać szkolonym tylko tyle kopi materiałów szkoleniowych, ile zakontraktowała u B. dla celów danego Szkolenia.

Ponadto, każdy z uczestników Szkolenia otrzymuje czasowy dostęp (na okres 3 lub 12 miesięcy w zależności od szkolenia) w wersji cyfrowej dostęp do portalu wiedzy B.

Podczas Szkoleń każdy uczestnik otrzymuje na własność jeden egzemplarz wszystkich materiałów szkoleniowych, które A. nabywa od B. dla celów danego Szkolenia.

Jak Spółka wskazała we Wniosku, każdy egzemplarz materiałów przekazywany uczestnikowi Szkolenia zawiera Licencję Indywidualnego Użytkownika, zgodnie z którą otrzymujący egzemplarz ma prawo do korzystania z materiałów szkoleniowych B. i powiązanych z nimi treści, przy czym dozwolone korzystanie polega na tym, że uczestnikowi Szkolenia zezwala się na kopiowanie i wyświetlenie materiału szkoleniowego wyłącznie do użytku własnego lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji i pod warunkiem zachowania wszystkich warunków korzystania z praw autorskich B.

Jednocześnie, uczestnik Szkolenia jako posiadacz licencji zobowiązuje się, że nie będzie publikować materiałów szkoleniowych ani powiązanych z nimi treści w formie elektronicznej, w tym za pośrednictwem systemów udostępniania plików, aplikacji sieci Intranet lub Internet. Uczestnik Szkolenia jako posiadacz Licencji Indywidualnego Użytkownika zobowiązany jest do niewykorzystywania jakichkolwiek elementów materiałów szkoleniowych do tworzenia produktów pochodnych na użytek wewnętrzny lub zewnętrzny. Co za tym idzie, licencja nabywcy egzemplarza materiału szkoleniowego umożliwia szkolonemu wyłącznie użycie tych materiałów do własnego użytku lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji - licencja nie obejmuje prawa odsprzedaży, czy też komercyjnego wykorzystania jakiegokolwiek z nabywanych materiałów przez uczestników Szkoleń.

Ani Spółka, ani poszczególni uczestnicy szkoleń nie nabywają prawa do modyfikacji materiałów zarówno drukowanych jak i elektronicznych, nie mogą ingerować w ich treść, ani korzystać z ilustracji, zdjęć, grafik oraz sekwencji wideo, czy audio oddzielnie od tekstu towarzyszącego. Uczestnicy Szkoleń mogą korzystać z materiałów tylko w takiej postaci jaka zostanie im udostępniona.

Nabywane od B. materiały szkoleniowe przekazywane uczestnikom Szkoleń nie mają charakteru know-how w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 13 ust. 3 lit. a umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 Nr 31, poz. 178; „Konwencja”), jak też nie spełniają definicji know-how prezentowanej w Komentarzu do modelowej konwencji OECD z 2017 r. („ Komentarz”).

Zgodnie z ugruntowaną praktyką, know-how obejmuje wszystkie informacje konieczne w procesie wytwarzania produktu lub świadczenia usług na skalę przemysłową, np. wiedzę na temat określonego procesu, procesu wytwórczego lub świadczenia usług. Pojęcie know-how jest przy tym szersze niż wiedza techniczna i ekonomiczna objęta ochroną w zakresie wynalazków i wzorów użytkowych, a także prawa autorskiego. W know-how dostrzegać należy zatem zestaw gotowych recept i procedur opracowanych przez podmiot udzielający know-how, które mogą być stosowane właściwie przez każdy podmiot z danej branży, bez względu na jego indywidualną specyfikę.

Ustawa o CIT wskazuje, że know-how dotyczy informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (art. 16b ust. 1 pkt 7 ustawy o CIT) oraz ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT). Z kolei w art. 12 ust. 2 Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku definiującym należności licencyjne, uczyniono aluzję do know-how, wymieniając informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. W Komentarzu z kolei wyjaśniono, że wyrażenie to odsyła w zasadzie do informacji publicznie nieujawnionych o charakterze przemysłowym, handlowym lub naukowym, mających związek z nabytym doświadczeniem, które mają praktyczne zastosowanie w działalności przedsiębiorstwa.

Materiały szkoleniowe (dydaktyczne) objęte Wnioskiem siłą rzeczy nie spełniają wskazanych powyżej wymogów, gdyż:

nie stanowią informacji o charakterze przemysłowym, handlowym lub naukowym;
każdy z uczestników Szkoleń w oparciu o otrzymane materiały szkoleniowe indywidualnie i w oparciu o własne decyzje będzie w stanie dowolnie kształtować dogodną dla siebie (dla organizacji, w której jest zatrudniony) drogę zarządzania zmianą w danym projekcie;
nie stanowią dobra niematerialnego w postaci wiedzy, doświadczeń, umiejętności bądź danych, które gwarantują osiągnięcie określonego efektu gospodarczego - przeciwnie, objęte Wnioskiem materiały szkoleniowe dotyczą tzw. miękkich umiejętności w obszarze zachowań interpersonalnych, których przyswojenie w następstwie organizowanych przez A Szkoleń nie gwarantuje osiągnięcia określonego efektu gospodarczego;
nie dają się przeliczyć na określoną wartość materialną dla uczestników Szkoleń, którzy w związku z uczestnictwem w Szkoleniu nabywają licencję użytkownika indywidualnego w odniesieniu do otrzymanego egzemplarza materiałów szkoleniowych (patrz wyjaśnienia do pkt II.1 Wezwania powyżej).

Spółka nabywa od B. konkretne egzemplarze materiałów szkoleniowych (dydaktycznych) do przekazywania uczestnikom Szkoleń, którzy na ich podstawie w oparciu o własne decyzje mogą dowolnie kształtować dogodną dla nich drogę zarządzania zmianą. Co za tym idzie, wypłacane przez Spółkę na rzecz B. wynagrodzenie za materiały szkoleniowe nie stanowi (nie będzie stanowić) przychodów za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

Co więcej, jak wykazano powyżej, A. uiszcza na rzecz B. wynagrodzenie za każdy egzemplarz zakontraktowanych dla danego szkolenia materiałów szkoleniowych. Wysokość wynagrodzenia B. zależy od tego, czy Spółka nabyła dany egzemplarz od B. w formie papierowej czy też elektronicznej, który został następnie wydrukowany przez Spółkę, jak też od tego, czy tłumaczenie materiałów szkoleniowych zostało dokonane przez Spółkę (za uprzednią zgodą i akceptacją B).

W każdym wypadku Spółka, może wydać szkolonym tylko tyle kopi materiałów szkoleniowych, ile zakontraktowała u B. dla celów danego Szkolenia. W konsekwencji, wynagrodzenie, które A. płaci na rzecz B. dotyczy konkretnego egzemplarza materiałów szkoleniowych, a nie objętej danym egzemplarzem materiału szkoleniowego wiedzy, doświadczenia lub umiejętności.

Na tle powyższego, objęte Wnioskiem materiały szkoleniowe nie stanowią know-how w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 13 ust. 3 lit. a Konwencji.

Finalnie, wskazać należy również, że z punktu widzenia uczestników Szkoleń, otrzymywane od A materiały szkoleniowe B., a właściwie prawa do korzystania z nich jest bardzo ograniczone, co z kolei wyklucza możliwość zakwalifikowania opisanej sytuacji jako nabycia Licencji Indywidualnego Użytkownika w zakresie korzystania z hipotetycznego know-how objętego danym egzemplarzem materiału szkoleniowego. Materiał szkoleniowy nie gwarantuje osiągnięcia określonego efektu gospodarczego - jak wskazano powyżej, objęte Wnioskiem materiały szkoleniowe dotyczą tzw. miękkich umiejętności w obszarze zachowań interpersonalnych, których przyswojenie w następstwie organizowanych przez A Szkoleń nie gwarantuje uczestnikom Szkoleń osiągnięcia określonego efektu gospodarczego, a co za tym idzie wiedza nimi objęta nie daje się przeliczyć na określoną wartość materialną dla uczestników Szkoleń. Na podstawie materiałów szkoleniowych każdy z uczestników może bowiem dowolnie kształtować obraną przez siebie drogę zarządzania zmianą. Z perspektywy uczestnika Szkolenia istotna jest zatem wiedza nabywana w trakcie Szkolenia, a nie towarzyszący jej nośnik w postaci materiałów szkoleniowych do których uczestnik nabywa ograniczone prawa do korzystania. Zważywszy, że w świetle pkt 14 Komentarza do art. 12 modelowej konwencji, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z utworu nie stanowią tytułu do naliczenia opłat licencyjnych, to nie stanowią one także tytułu do naliczania opłat za prawo do korzystania z know-how.

Powyższa argumentacja stanowi zatem dodatkowy argument potwierdzający, iż objęte Wnioskiem materiały szkoleniowe nie stanowią know-how w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 13 ust. 3 lit. a Konwencji.

Pytania

Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym uiszczane przez Spółkę na rzecz B. opłaty za prawa i materiały szkoleniowe będą objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT?
Czy Spółka dokonując na rzecz B. płatności za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe będzie zobowiązana na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do pobrania od tych należności zryczałtowanego podatku dochodowego?
Czy Spółka dokonując wypłaty należności na rzecz B. za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe będzie zobowiązana do ich wykazania w deklaracji IFT-2R?

Państwa stanowisko w sprawie

Stanowisko w zakresie pytania 1

Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym wypłacane A. na rzecz B. należności za prawa i materiały szkoleniowe nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Polski siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Polski.

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Polski przez nierezydentów uważa się w szczególności dochody (przychody) z „tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia” (art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT).

Za powyżej określone dochody (przychody) uważa się przychody wymienione m.in. w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

Na podstawie tego przepisu, podatek dochodowy w wysokości 20% ustala się od uzyskanych przez nierezydentów na terytorium Polski przychodów m.in. z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw. Innymi słowy, katalog przychodów (dochodów) podlegających WHT obejmuje w szczególności dochód z tytułu przychodów uzyskanych z praw autorskich lub pokrewnych, w tym również ze sprzedaży tych praw.

Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o CIT, powyższą regułę stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska. Mając na uwadze, iż B. jest amerykańskim rezydentem podatkowym, w sprawie objętej stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym zastosowanie znajduje umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu z dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 Nr 31, poz. 178; „Konwencja”).

Zgodnie z art. 13 ust. 2 Konwencji, należności licencyjne powstałe w Polsce i wypłacane amerykańskiej spółce mogą podlegać opodatkowaniu w Polsce, przy czym WHT nie może przekroczyć 10% kwoty należności brutto. Jednocześnie, zgodnie z art. 13 ust. 3 Konwencji przez określenie „należności licencyjne” dla celów poboru WHT należy rozumieć:

a) wszelkiego rodzaju należności, które są płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich praw autorskich z tytułu twórczości literackiej, artystycznej lub prac naukowych, włączając prawa autorskie, związane z filmami i taśmami magnetofonowymi używanymi przez rozgłośnie radiowe i stacje telewizyjne, patentami, znakami towarowymi, wzorami użytkowymi i zdobniczymi, dokumentacją, formułami, technologią produkcyjną, informacjami dotyczącymi doświadczeń przemysłowych, handlowych lub naukowo badawczych lub umiejętności (know-how), oraz

b) zyski osiągnięte ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji taką wartością majątkową lub prawami w takim zakresie, w jakim kwoty uzyskane z takiej sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji za odpłatnością uzależnione są od produktywności, używania lub dysponowania taką wartością majątkową lub prawami.

W świetle pkt 14 Komentarza do modelowej konwencji OECD z 2017 r. („Komentarz”) do art. 12 modelowej konwencji, prawa umożliwiające jedynie faktyczne korzystanie z utworu nie stanowią tytułu do naliczenia opłat licencyjnych. Ponadto, zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w pkt 14.4 Komentarza do art. 12, umowy pomiędzy podmiotem posiadającym prawa autorskie do utworu a pośrednikiem dystrybucyjnym często przyznają pośrednikowi dystrybucyjnemu prawo do rozpowszechniania kopii utworu bez prawa do jego reprodukcji. W tego rodzaju transakcjach prawa nabywane w odniesieniu do praw autorskich są ograniczone do tych, które są niezbędne pośrednikowi handlowemu do dystrybucji kopii utworu. W takich transakcjach dystrybutorzy płacą zatem wyłącznie za nabycie kopii utworu, a nie za eksploatację jakichkolwiek praw autorskich do utworu. Tym samym, płatności w tego rodzaju transakcjach należy traktować jako zyski przedsiębiorstw zgodnie z artykułem 7 modelowej konwencji.

Powyższe oznacza, że wynagrodzenie za faktyczne korzystanie z egzemplarza utworu, jak też należności za prawa ograniczone do praw autorskich, które są niezbędne pośrednikowi handlowemu do dystrybucji kopii utworu, nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 13 ust. 3 Konwencji.

Mając na uwadze powyższe, w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętym niniejszym wnioskiem, w ocenie A. wypłacane przez Spółkę na rzecz B. należności za prawa i materiały szkoleniowe nie stanowią (nie będą stanowić) należności licencyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT w związku z art. 21 ust. 2 i art. 13 ust. 3 Konwencji. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT obejmuje bowiem swoim zakresem przychody z praw autorskich, zaś a w przypadku udostępniania prawa do faktycznego korzystania z egzemplarza utworu żadne prawa autorskie nie są przekazywane.

Powyższą klasyfikację należności wypłacanych przez A. na rzecz B. potwierdzają następujące argumenty i okoliczności:

zawarta pomiędzy A. a B. Umowa umożliwia Spółce świadczenie akredytowanych usług szkoleniowych i przekazywanie uczestnikom Szkoleń materiałów szkoleniowych wytworzonych przez B. dla celów danego Szkolenia;
na podstawie Umowy Spółka uzyskała jedynie prawo do przekazywania materiałów szkoleniowych uczestnikom Szkoleń w formie papierowej lub elektronicznej bądź do wydrukowania takiej ilości egzemplarzy, jaką zakontraktowała od B. i przekazania osobom szkolonym po jednym wydruku;
Spółka wchodzi zatem w swoistą rolę dystrybutora, bowiem nie mając prawa do zwielokrotniania materiałów szkoleniowych, przekazuje tylko uczestnikom Szkolenia (ostatecznym użytkownikom) wcześniej nabyte od B. egzemplarze materiałów szkoleniowych;
egzemplarz materiałów przekazywany szkolonemu zawiera licencję indywidualnego użytkownika, zgodnie z którą otrzymujący egzemplarz ma prawo do korzystania z materiałów szkoleniowych B. i powiązanych z nimi treści;
dozwolone korzystanie w zakresie, o którym mowa w pkt iv) powyżej polega na tym, że uczestnikowi Szkolenia zezwala się na kopiowanie i wyświetlenie materiału szkoleniowego wyłącznie do użytku własnego lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony celem wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji i pod warunkiem zachowania wszystkich warunków korzystania z praw autorskich B;
uczestnik Szkolenia jako posiadacz licencji jest zobowiązany nie publikować materiałów szkoleniowych ani powiązanych z nimi treści w formie elektronicznej, w tym za pośrednictwem systemów udostępniania plików, aplikacji sieci Intranet lub Internet.
uczestnik Szkolenia jako posiadacz licencji jest zobowiązany nie wykorzystywać jakichkolwiek elementów materiałów szkoleniowych do tworzenia produktów pochodnych na użytek wewnętrzny lub zewnętrzny;
licencja nabywcy egzemplarza materiału szkoleniowego umożliwia szkolonemu tylko użycie tych materiałów do własnego użytku lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji - licencja nie obejmuje prawa odsprzedaży, czy też komercyjnego wykorzystania jakiegokolwiek z nabywanych materiałów przez uczestników szkoleń;
ani Spółka, ani poszczególni uczestnicy Szkoleń nie nabywają prawa do modyfikacji materiałów szkoleniowych zarówno drukowanych jak i elektronicznych, nie mogą ingerować w ich treść, ani korzystać z ilustracji, zdjęć, grafik oraz sekwencji wideo, czy audio oddzielnie od tekstu towarzyszącego;
Spółka płaci B. wynagrodzenie kalkulowane w oparciu o liczbę egzemplarzy materiałów szkoleniowych, bez względu, czy materiał jest w formie papierowej czy elektronicznej (do wydruku we własnym zakresie przez Spółkę). Informacja o liczbie egzemplarzy materiałów szkoleniowych przekazanych do dystrybucji na rzecz uczestników Szkoleń jest wyszczególniona na wystawianych przez B. fakturach.

W konsekwencji, w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętych niniejszym wnioskiem uznać należy, że wypłacane przez A. na rzecz B. należności nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 13 ust. 3 Konwencji.

Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji podatkowych. Przykładowo, w interpretacji indywidualna z dnia 23 grudnia 2011 r., nr IBPB1/2/423-1206/11/AK, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wskazał, iż:

„(...) jeśli umowy licencyjne nie przenoszą praw autorskich, ani nie dają prawa do rozporządzania utworem na wszystkich polach eksploatacji, to zapłata za nabycie od rezydentów amerykańskich prawa dostępu do wersji elektronicznych baz danych na potrzeby własnej działalności bez prawa do modyfikacji, sporządzania kopii, dystrybucji, odsprzedaży cudzych praw majątkowych nie mieści się w definicji należności licencyjnych wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 13 ust. 3 umowy polsko amerykańskiej. Oznacza to, że podmiot polski dokonujący wypłaty takich należności nie będzie obowiązany do potrącenia od nich zryczałtowanego podatku dochodowego”.

Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji podatkowej z dnia 25 sierpnia 2015 r., nr IBPB-1-3/4510-84/15/IŻ czy też Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej („DKIS”) w interpretacji podatkowej z dnia 23 października 2019 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.351.2019.2.AT.

Z kolei w interpretacjach podatkowych odpowiednio z dnia 7 lutego 2020 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.555.2019.1.AB oraz z dnia 23 kwietnia 2020 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.83.2020.1.BG, DKIS dokonując oceny skutków podatkowych związanych z wypłatą należności na rzecz podmiotów zagranicznych z tytułu nabycia materiałów szkoleniowych z licencją tzw. użytkownika końcowego jednoznacznie potwierdził, iż:

„Wnioskodawca zawierając umowę licencyjną uzyska prawo jedynie do przekazywania ww. materiałów uczestnikom szkoleń, co oznacza, że w związku z tą umową licencyjną nie zostaną Wnioskodawcy przekazane żadne prawa autorskie do materiałów szkoleniowych (...). W konsekwencji, skoro wypłacane przez Wnioskodawcę należności z ww. tytułów nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. (...) to Wnioskodawca jako płatnik nie będzie zobowiązany do pobrania podatku u źródła na zasadach przewidzianych w art. 26 u.p.d.o.p.”

Stanowisko w zakresie pytania 2

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych m.in. w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, są obowiązane jako płatnicy pobierać, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat.

jak Spółka wykazała powyżej, w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętych niniejszym wnioskiem, że wypłacane przez A. na rzecz B. należności nie stanowią należności licencyjnych objętych zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 13 ust. 3 Konwencji.

W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, A - jako podmiot wypłacający na rzecz B należności za prawa i materiały szkoleniowe nieobjęte zakresem regulacji art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT - nie jest (nie będzie) zobowiązana jako płatnik pobierać WHT w związku z takimi wypłatami.

Stanowisko takie zostało potwierdzone przez DKIS w interpretacjach podatkowych odpowiednio z dnia 7 lutego 2020 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.555.2019.1.AB oraz z dnia 23 kwietnia 2020 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.83.2020.1.BG, wydanych w sprawach dotyczących stanów faktycznych/ zdarzeń przyszłych analogicznych do tych objętych niniejszym wnioskiem.

Stanowisko w zakresie pytania 3

Jak Spółka wykazała powyżej, w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętych niniejszym wnioskiem, wypłacane przez A. na rzecz B. należności nie stanowią należności licencyjnych objętych zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, zaś na Spółce nie ciąży w związku z takimi wypłatami obowiązek pobrania WHT. Oznacza to w rezultacie, że w omawianym zakresie po stronie Spółki nie zmaterializują się obowiązki raportowania przewidziane w art. 26 ust. 3-3d ustawy o CIT.

Co za tym idzie, Spółka dokonując przedmiotowych wypłat na rzecz A. za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe nie jest (nie będzie) zobowiązana do wykazania ich w deklaracji IFT-2R.

Ponadto doprecyzowali Państwo własne stanowisko do pytań 1-3 wskazując, że:

W stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętym Wnioskiem, B. nie przekazuje Spółce konkretnego produktu w postaci wiedzy - przeciwnie, Spółka nabywa od B. jedynie konkretne egzemplarze materiałów szkoleniowych (dydaktycznych) do przekazywania uczestnikom Szkoleń. Co za tym idzie, wypłacane przez Spółkę na rzecz B. wynagrodzenie za materiały szkoleniowe nie stanowią (nie będą stanowić) przychodów za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

W zakresie pytania nr 1:

W zakresie pytania nr 2:

W stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętych Wnioskiem, wypłacane przez A. na rzecz B. należności nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 13 ust. 3 Konwencji, w tym w szczególności nie stanowią wynagrodzenia z praw autorskich, ani za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how). W konsekwencji, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, A. - jako podmiot wypłacający na rzecz B należności za prawa i materiały szkoleniowe nieobjęte zakresem regulacji art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT - nie jest (nie będzie) zobowiązana jako płatnik pobierać WHT w związku z takimi wypłatami.

W zakresie pytania nr 3:

W stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym objętych Wnioskiem, wypłacane przez A. na rzecz B. należności nie stanowią należności licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT i art. 13 ust. 3 Konwencji, w tym w szczególności nie stanowią wynagrodzenia z praw autorskich, ani za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), zaś na Spółce nie ciąży w związku z takimi wypłatami obowiązek pobrania WHT. Oznacza to, że w omawianym zakresie po stronie Spółki nie zmaterializują się obowiązki raportowania przewidziane w art. 26 ust. 3-3d ustawy o CIT. Co za tym idzie, Spółka dokonując przedmiotowych wypłat na rzecz B za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe nie jest (nie będzie) zobowiązana do wykazania ich w deklaracji IFT-2R.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia:

czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym uiszczane przez Spółkę na rzecz B opłaty za prawa i materiały szkoleniowe nie będą objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT - jest prawidłowe,
czy Spółka dokonując na rzecz B. płatności za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe nie będzie zobowiązana na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do pobrania od tych należności zryczałtowanego podatku dochodowego - jest prawidłowe,
czy Spółka dokonując wypłaty należności na rzecz B. za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe nie będzie zobowiązana do ich wykazania w deklaracji IFT-2R - jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawy o CIT”)

Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;

4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia;
niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.

Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:

Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.

W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.

Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta podatkowego) obowiązek poboru podatku (art. 26 ust. 1 ustawy o CIT) zostały wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

1. Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze

- ustala się w wysokości 20% przychodów.

Z treści przepisów ustawy o CIT wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.

W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:

Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.

Zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT,

Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000 zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:

z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Przy czym, jak wynika z art. 26 ust. 7 ustawy o CIT,

Wypłata, o której mowa w ust. 1, 1ac, 1c, 1d, 1m, 2c i 2e, oznacza wykonanie zobowiązania w jakiejkolwiek formie, w tym poprzez zapłatę, potrącenie lub kapitalizację odsetek.

Z kolei art. 26 ust. 7a ustawy o CIT stanowi, że:

Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:

posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Jednocześnie szczegółowe reguły składnia tego rodzaju oświadczenia określają przepisy art. 26 ust. 7b-7c i art. 26 ust. 1f ustawy o CIT.

W myśl art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:

Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o CIT,

Płatnicy, o których mowa w ust. 1, przekazują kwoty podatku w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zgodnie z ust. 1, 2-2b, 2d i 2e pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby podatnika wykonuje swoje zadania, albo - w przypadku dochodu, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. f - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według siedziby płatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników wymienionych w art. 3 ust. 2 oraz podatników będących osobami uprawnionymi z papierów wartościowych zapisanych na rachunkach zbiorczych, których tożsamość nie została płatnikowi ujawniona w trybie przewidzianym w ustawie, o której mowa w art. 4a pkt 15, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Płatnicy są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w:

1. art. 3 ust. 1 - informację o wysokości pobranego podatku,

2. art. 3 ust. 2, oraz urzędowi skarbowemu - informację o dokonanych wypłatach i pobranym podatku

- sporządzone według ustalonego wzoru.

W myśl art. 26 ust. 3a ustawy o CIT,

Płatnicy są obowiązani przesłać informację, o której mowa w ust. 3 pkt 1, w terminie przekazania kwoty pobranego podatku, a informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, w terminie do końca trzeciego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym dokonano wypłat, o których mowa w ust. 1, również wówczas, gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie przewidzianym w ust. 3b.

Art. 26 ust. 3d ustawy o CIT stanowi natomiast, że:

Informację, o której mowa w ust. 3 pkt 2, sporządzają i przekazują również podmioty, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku. Przepisy ust. 3b i 3c stosuje się odpowiednio.

Natomiast, stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej organizują Państwo szkolenia w zakresie zarządzania zmianą. Szkolenia są akredytowane przez amerykańską spółkę B., Inc., tj. B. narzuca Państwu, jako firmie szkolącej na podstawie ich akredytacji, program (zakres) szkolenia, metodologię i materiały szkoleniowe. Aby móc prowadzić szkolenia akredytowane przez B. i przekazywać materiały szkoleniowe uczestnikom szkolenia, zawaliście Państwo z B. umowę na podstawie której staliście się Państwo podmiotem stowarzyszonym B. na terytorium Polski i Czech. Umowa dotyczy licencji, która ma charakter niewyłączny i obejmuje prawo do używania nabywanych od B materiałów szkoleniowych wyłącznie dla celów reklamowania, sprzedaży oraz prowadzenia szkoleń. Materiały szkoleniowe nabywane przez Państwa od B. są objęte ochroną prawami autorskimi B. Materiały szkoleniowe zakupione od B. mogą Państwo używać wyłącznie w trakcie szkolenia i przekazywać je uczestnikom szkolenia. Podczas szkoleń każdy uczestnik otrzymuje na własność jeden egzemplarz wszystkich materiałów szkoleniowych, które Państwo nabyli od B. Materiały szkoleniowe mogą mieć postać papierową albo też elektroniczną. Egzemplarz materiałów przekazywany uczestnikowi szkolenia zawiera Licencję Indywidualnego Użytkownika, zgodnie z którą otrzymujący egzemplarz ma prawo do korzystania z materiałów szkoleniowych B. i powiązanych z nimi treści, przy czym dozwolone korzystanie polega na tym, że uczestnikowi szkolenia zezwala się na kopiowanie i wyświetlenie materiału szkoleniowego wyłącznie do użytku własnego lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji i pod warunkiem zachowania wszystkich warunków korzystania z praw autorskich B. Jednocześnie, uczestnik szkolenia jako posiadacz licencji zobowiązuje się, że nie będzie publikować materiałów szkoleniowych ani powiązanych z nimi treści w formie elektronicznej, w tym za pośrednictwem systemów udostępniania plików, aplikacji sieci Intranet lub Internet. Uczestnik szkolenia jako posiadacz Licencji Indywidualnego Użytkownika zobowiązany jest do niewykorzystywania jakichkolwiek elementów materiałów szkoleniowych do tworzenia produktów pochodnych na użytek wewnętrzny lub zewnętrzny. Licencja nabywcy egzemplarza materiału szkoleniowego umożliwia szkolonemu wyłącznie użycie tych materiałów do własnego użytku lub w ramach organizacji, w której jest zatrudniony do wsparcia projektów związanych z zarządzaniem zmianą w swojej organizacji - licencja nie obejmuje prawa odsprzedaży, czy też komercyjnego wykorzystania jakiegokolwiek z nabywanych materiałów przez uczestników szkoleń. Ani Państwo, ani poszczególni uczestnicy szkoleń nie nabywacie prawa do modyfikacji materiałów zarówno drukowanych jak i elektronicznych, nie mogą ingerować w ich treść, ani korzystać z ilustracji, zdjęć, grafik oraz sekwencji wideo, czy audio oddzielnie od tekstu towarzyszącego. Państwa Spółka oraz poszczególni uczestnicy szkoleń mogą korzystać z materiałów tylko w takiej postaci jaka zostanie im udostępniona. Ponadto wskazali Państwo, że wypłacane przez Państwa na rzecz B wynagrodzenie za materiały szkoleniowe nie stanowi (nie będzie stanowić) przychodów za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:

czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym uiszczane przez Spółkę na rzecz B opłaty za prawa i materiały szkoleniowe będą objęte zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
czy Spółka dokonując na rzecz B. płatności za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe będzie zobowiązana na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT do pobrania od tych należności zryczałtowanego podatku dochodowego,
czy Spółka dokonując wypłaty należności na rzecz B. za opisane w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym prawa i materiały szkoleniowe będzie zobowiązana do ich wykazania w deklaracji IFT-2R.

Jak wynika z powołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy w wysokości 20% ustala się m.in. od przychodów z praw autorskich uzyskanych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem analizując obowiązek pobrania podatku u źródła od licencji użytkownika końcowego, należy odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich.

W celu określenia zakresu praw autorskich wg polskich przepisów, należy odnieść się do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: „ustawa o prawie autorskim”), który stwierdza, że:

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).

Ponadto w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o prawie autorskim stwierdza się, że:

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).

W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, zawarto ogólną normę, opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii, podanych jako katalog otwarty.

Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2 pkt 1 stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe.

Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim, przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.

Wobec powyższego, jako utwory w rozumieniu ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, mogą zostać potraktowane materiały szkoleniowe, które - nawet jeżeli zawierają nietwórcze materiały - mają twórczy charakter ze względu na przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie treści.

Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz powołanych przepisów prawa autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że opłaty z tytułu korzystania z materiałów szkoleniowych, nabywanych przez Państwa od B. objętych ochroną prawami autorskimi, co do zasady, mogłyby podlegać w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym u źródła.

W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT należy przeanalizować, czy postanowienia umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do opodatkowania przedmiotowych dochodów.

W związku z powyższym, w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały postanowienia umowy między Rzecząpospolitą Polską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. Nr 31 poz. 178, dalej: „UPO”).

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 UPO:

Należności licencyjne powstałe w jednym Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie będą opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.

Stosownie do postanowień art. 13 ust. 2 UPO:

W każdym razie takie należności mogą być opodatkowane także w tym Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale podatek w ten sposób pobierany nie może przekroczyć 10% kwoty należności brutto.

Z kolei w myśl art. 13 ust. 3 UPO:

Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza:

Natomiast zgodnie z art. 13 ust. 4 UPO:

Postanowienie ustępu 2 nie będzie stosowane, jeżeli odbiorca należności licencyjnych, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium jednego z Umawiających się Państw, posiada w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności licencyjne, zakład, a prawa albo wartości majątkowe, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne, rzeczywiście należą do tego zakładu. W takim przypadku mają zastosowanie postanowienia artykułu 8 niniejszej Umowy.

W zakresie interpretacji pojęcia „należności licencyjnych” szczególną rolę odgrywa tekst Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Według Komentarza, do transakcji dotyczących wytworów cyfrowych, takich jak obrazy, dźwięki lub teksty, należy stosować odpowiednio konstrukcje przewidziane dla programów komputerowych. Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza, wykorzystywanie programów komputerowych wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej. W Komentarzu zwrócono również uwagę na licencje polegające na elektronicznym zdalnym nagrywaniu utworów. Dla ich rozliczenia przyjęto zasady podobne jak dla programów komputerowych. W punkcie 17.3 Komentarza wskazano, że elektroniczne zdalne nagrywanie wytworów cyfrowych (obrazy, dźwięki lub tekst) dla własnego użytkowania lub na czerpanie korzyści jest wyłącznie zakupem danych, a nie nabyciem licencji.

Ponadto, należy zauważyć, że zgodnie z pkt 14.4 Komentarza do Modelowej Konwencji OECD porozumienia między właścicielem praw autorskich do programu a pośrednikiem zobowiązanym do dystrybucji często przewidują, że dystrybutor ma prawo do rozprowadzania kopii oprogramowań bez prawa kopiowania ich. W ramach transakcji tego typu prawa nabyte w odniesieniu do praw autorskich ograniczają się jedynie do praw niezbędnych dla pośrednika handlowego umożliwiających mu dystrybucję kopii programów. W takiej transakcji dystrybutorzy płacą tylko za nabycie kopii oprogramowań, a nie za korzystanie z jakiegokolwiek prawa do korzystania z praw autorskich do oprogramowań. Dlatego w ramach transakcji, w trakcie której dystrybutor dokonuje zapłaty za nabycie i dystrybucję kopii oprogramowania (bez nabycia prawa do kopiowania tego oprogramowania), prawa dotyczące działań podejmowanych dla celów dystrybucji oprogramowań nie powinny być brane pod uwagę przy analizowaniu charakteru transakcji na potrzeby podatkowe. Wypłaty tego rodzaju powinny być traktowane jako zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu artykułu 7 i to niezależnie od faktu, czy rozprowadzane kopie dostarczane są na nośniku materialnym lub drogą elektroniczną (ponieważ dystrybutor nie ma prawa powielania oprogramowań).

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że wypłacane przez Państwa należności za materiały szkoleniowe nie będą stanowić należności licencyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Jak wynika z wniosku, Spółka aby mogła świadczyć akredytowane usługi szkoleniowe i przekazywać materiały szkoleniowe szkolonym, podpisali Państwo niewyłączną umowę licencyjną z właścicielem sprzedawanych egzemplarzy materiałów - zatem uzyskali Państwo jedynie prawo do przekazywania ww. materiałów uczestnikom szkoleń w formie elektronicznej bądź do wydrukowania takiej ilości egzemplarzy, jaką zakontraktował i przekazania w tej liczbie szkolonym po jednym wydruku.

Tym samym, zawierając umowę licencyjną uzyskali Państwo prawo jedynie do przekazywania ww. materiałów uczestnikom szkoleń, co oznacza, że w związku z tą umową licencyjną nie zostaną przekazane Państwu żadne prawa autorskie do materiałów szkoleniowych, o którym mowa we wniosku.

W konsekwencji, skoro wypłacane przez Państwa należności z ww. tytułu nie stanowią należności licencyjnych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, to Państwo jako płatnik nie będziecie zobowiązani do pobrania podatku u źródła na zasadach przewidzianych w art. 26 ustawy o CIT. Oznacza to, że na Państwu nie będzie również ciążył obowiązek złożenia informacji IFT-2R.

Zatem, Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła.

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

z zastosowaniem art. 119a;
w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

0114-KDIP2-1.4010.213.2026.2.PP

Podsumowanie

Odblokuj pełną analizę tej interpretacji

Teza

Powiązane interpretacje

Tresc