0114-KDIP3-2.4011.599.2026.2.BM

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 25 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 18 czerwca 2026 r. (wpływ 18 czerwca 2026 r.) oraz pismem z 19 czerwca 2026 r. (wpływ 19 czerwca 2026 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Do dnia 15 kwietnia 2022 r. pozostawał Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę na Białorusi i podlegał Pan tam opodatkowaniu.

Pierwszy przyjazd do Polski nastąpił 3 marca 2022 r., jednak nie oznaczał automatycznie trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski. W tym okresie kontynuował Pan zatrudnienie za granicą, wracał Pan na Białoruś w celu zakończenia obowiązków zawodowych, a podczas pobytu w Polsce przebywał Pan czasowo u znajomych i nie prowadził Pan jeszcze samodzielnego życia zawodowego ani gospodarczego w Polsce. Ostateczne zakończenie zatrudnienia na Białorusi nastąpiło 15 kwietnia 2022 r.

W dniu 19 kwietnia 2022 r. rozpoczął Pan procedurę dotyczącą uzyskania Karty Polaka. Podstawy do jej uzyskania istniały znacznie wcześniej i wynikały z pochodzenia rodzinnego - Pana ojciec jest Polakiem, a także Pana rodzice posiadali polskie pochodzenie. Dokumenty rodzinne potwierdzające te okoliczności posiadał Pan przed przyjazdem do Polski.

Po 2020 roku dostęp do procedury uzyskania pierwszej Karty Polaka na terytorium Białorusi był w praktyce istotnie ograniczony. W związku z tym procedurę rozpoczął Pan po przyjeździe do Polski, zapisując się na postępowanie w (...). Rozpoczęcie procedury po przyjeździe nie wynikało z braku podstaw do uzyskania Karty Polaka, lecz z dostępności procedury administracyjnej.

Rozmowę dotyczącą Karty Polaka odbył Pan pozytywnie przy pierwszym podejściu. Decyzja o przyznaniu Karty Polaka została wydana 5 października 2022 r. Do lipca 2022 r. nie osiągał Pan dochodów w Polsce. Działalność gospodarcza została rozpoczęta w lipcu 2022 r., natomiast pierwsze faktyczne wynagrodzenie otrzymał Pan dopiero 9 września 2022 r. (za sierpień 2022 r.) i wyniosło ono około 2835 zł brutto.

Ulga na powrót nie była przez Pana stosowana za rok 2022. Zaczął ją Pan stosować dopiero od rozliczenia za rok 2023. W sierpniu 2023 uzyskał Pan zezwolenie na pobyt stały w Polsce, co stanowiło kolejny etap formalnego uregulowania Pana pobytu po wcześniejszym stopniowym przenoszeniu aktywności życiowej i zawodowej do Polski.

Przy stosowaniu ulgi od rozliczenia za rok 2023 kierował się Pan również konsultacjami księgowymi dotyczącymi możliwości zastosowania ulgi. W toku tych konsultacji uzyskał Pan informację telefoniczną z Krajowej Informacji Skarbowej (kwiecień 2026 r.), zgodnie z którą zastosowanie zwolnienia od roku następującego po roku uzyskania Karty Polaka mogło być prawidłowe.

W latach 2023-2025 korzystał Pan z ulgi na powrót przy rozliczeniach PIT.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego

Do Polski przyjechał Pan wraz z partnerem. Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada Pan dzieci.

Na Białorusi pozostali Pana rodzice, siostry oraz dalsza rodzina.

Pana zdaniem centrum interesów życiowych i gospodarczych przeniósł Pan do Polski w dniu 16 października 2022 r. W tym dniu przewiózł Pan do Polski swoje podstawowe rzeczy osobiste, w tym rzeczy sezonowe (zimowe), oraz dokumenty niezbędne do dalszego procesu legalizacji pobytu, w szczególności związane z uzyskaniem pobytu stałego. Do tego momentu proces relokacji miał charakter stopniowy.

Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę nie pozostaje Pan w stosunku pracy na Białorusi i nie prowadzi Pan tam działalności gospodarczej. Nie posiada Pan również nieruchomości ani inwestycji na Białorusi. Posiada Pan jedynie rachunki bankowe związane z faktem, że nadal jest Pan obywatelem Białorusi.

Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce. Uzyskuje Pan przychody od polskiego kontrahenta oraz korzysta Pan z polskich rachunków bankowych. W późniejszym okresie wspólnie z partnerem wynajmował Pan mieszkanie w Polsce, a następnie zamieszkał Pan wraz z partnerem we własnym lokalu.

Na Białorusi pozostawali Pana rodzice, siostry oraz dalsza rodzina. Nie posiadał Pan nieruchomości ani wynajmowanego mieszkania. Do października 2022 r. pozostawała tam część Pana rzeczy osobistych, w szczególności rzeczy sezonowe (zimowe), których początkowo nie przewoził Pan do Polski, ponieważ proces relokacji miał charakter stopniowy. Na Białorusi pozostawały również dokumenty niezbędne do dalszej procedury uzyskania pobytu stałego w Polsce.

Od marca 2022 r. mieszkał Pan wspólnie z partnerem w Polsce. Partner posiadał stałe zatrudnienie w Polsce. Z czasem również Pana życie towarzyskie koncentrowało się w Polsce. Od końca 2022 r. korzysta Pan wyłącznie z opieki medycznej w Polsce (…), nie korzystając już z usług medycznych na Białorusi.

Nie planuje Pan powrotu do zamieszkania na Białorusi. Wyjazdy na Białoruś mają wyłącznie charakter rodzinny i okazjonalny, związany z odwiedzinami rodziców oraz pozostałej rodziny.

Pana jednoosobowa działalność gospodarcza od momentu jej rozpoczęcia jest opodatkowana ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 12%.

Po zakończeniu zatrudnienia na Białorusi w kwietniu 2022 r. nie uzyskiwał Pan żadnych innych dochodów poza przychodami z jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce. Nie osiągał Pan dochodów z umowy o pracę, umów cywilnoprawnych, działalności gospodarczej za granicą, najmu, inwestycji ani innych źródeł przychodów.

W Pana ocenie, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania oraz ośrodka interesów życiowych i gospodarczych do Polski podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce od dnia 16 października 2022 r.

Posiada Pan wyłącznie obywatelstwo białoruskie. Dnia 6 lutego 2026 r. złożył Pan wniosek o uznanie za obywatela polskiego.

W dniu przeniesienia miejsca zamieszkania oraz ośrodka interesów życiowych do Polski posiadał Pan ważną decyzję o przyznaniu Karty Polaka z dnia 5 października 2022 r. Sam dokument Karty Polaka został odebrany później z przyczyn administracyjnych związanych z czasem jego przygotowania.

W 2022 r. suma Pana przychodów wyniosła 27.118,20 zł i nie przekroczyła kwoty 85.528 zł. W 2023 r. suma Pana przychodów wyniosła 69.468,36 zł i nie przekroczyła kwoty 85.528 zł. W 2024 r. suma Pana przychodów wyniosła 66.724,55 zł i nie przekroczyła kwoty 85.528 zł. W 2025 r. suma Pana przychodów wyniosła 89.527,73 zł i przekroczyła kwotę 85.528 zł.

W latach 2020 oraz 2021 nie posiadał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W 2022 r. przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż 183 dni.

Posiada Pan dokumenty potwierdzające Pana miejsce zamieszkania oraz aktywność zawodową na Białorusi przed przeniesieniem miejsca zamieszkania do Polski. W szczególności posiada Pan białoruską książeczkę pracy potwierdzającą zatrudnienie do kwietnia 2022 r. oraz historię wpływów wynagrodzenia na rachunek bankowy na Białorusi. Dokumenty te może Pan przedstawić jako dowody potwierdzające Pana aktywność zawodową oraz związki gospodarcze z Białorusią przed zmianą miejsca zamieszkania na Polskę.

Na pytanie, czy miał Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres Pana pobytu na Białorusi, odpowiedział Pan, że nie. Urodził się Pan na Białorusi i przed przyjazdem do Polski w 2022 r. stale mieszkał Pan na Białorusi.

Chce Pan skorzystać z ulgi na powrót w odniesieniu do przychodów uzyskiwanych z jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce.

Pytania

1. Czy w opisanym stanie faktycznym prawidłowe było zastosowanie ulgi na powrót od rozliczenia za rok 2023, jeżeli decyzja o przyznaniu Karty Polaka została wydana w 2022 roku, natomiast ulga nie była stosowana za rok 2022 i została zastosowana dopiero od kolejnego roku podatkowego?

2. Czy przy ocenie prawa do zastosowania ulgi na powrót znaczenie mają również okoliczności związane z faktycznym momentem przenoszenia centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski, wcześniejszym zatrudnieniem i opodatkowaniem za granicą oraz późniejszym rozpoczęciem osiągania dochodów w Polsce?

Pana stanowisko w sprawie

Ad. 1

Pana zdaniem zastosowanie ulgi na powrót od rozliczenia za rok 2023 było prawidłowe.

Ulga została zastosowana po konsultacjach księgowych dotyczących możliwości jej wykorzystania w przedstawionych okolicznościach. W toku tych konsultacji uzyskano również informację z Krajowej Informacji Skarbowej, zgodnie z którą zastosowanie zwolnienia od roku następującego po roku uzyskania Karty Polaka mogło być prawidłowe.

Ad. 2

Przy stosowaniu ulgi brał Pan pod uwagę fakt wcześniejszego opodatkowania za granicą, stopniowy charakter przenoszenia aktywności życiowej i zawodowej do Polski oraz brak stosowania ulgi za rok 2022.

Celem niniejszego wniosku jest uzyskanie potwierdzenia, czy zastosowanie ulgi od rozliczenia za rok 2023 było prawidłowe w przedstawionym stanie faktycznym. W przypadku odmiennej oceny przepisów chciałby Pan mieć możliwość prawidłowego skorygowania rozliczeń podatkowych i wykonania obowiązków podatkowych zgodnie z otrzymaną interpretacją.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:

a. ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego stosunku pracy,

b. z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,

c. z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych

d. z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

- w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.

Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:

Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 21 ust. 43 powołanej ustawy:

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:

1. w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz

2. podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obejmującym:

a) trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

b) okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

3. podatnik:

a) posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Konfederacji Szwajcarskiej lub

b) miał miejsce zamieszkania:

- nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej, Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie, Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei, Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub

- na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2, oraz

4. posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia, oraz

5. nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl natomiast art. 21 ust. 44 cytowanej ustawy:

Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.

Przepisy te zostały wprowadzone z dniem 1 stycznia 2022 r. przez art. 1 pkt 13 lit. a) tiret 13 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).

Ponadto, z art. 53 ww. ustawy zmieniającej wynika, że:

Zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy zmienianej w art. 1, ma zastosowanie do podatników, którzy przenieśli miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 grudnia 2021 r.

Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polega na zwolnieniu od podatku dochodowego niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Osoby podlegające w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wynika to z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

W świetle art. 4a ww. ustawy:

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należy mieć nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.

Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).

Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.

Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.

Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.

Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Określenie, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinno być dokonane w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy - w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - może Pan być uznana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski.

W opisie stanu faktycznego wskazał Pan, że pierwszy przyjazd do Polski nastąpił 3 marca 2022 r., jednak - według Pana - nie oznaczał automatycznie trwałego przeniesienia centrum interesów życiowych i gospodarczych do Polski. Ostateczne zakończenie zatrudnienia na Białorusi nastąpiło 15 kwietnia 2022 r. Do Polski przyjechał Pan wraz z partnerem. Nie pozostaje Pan w związku małżeńskim i nie posiada Pan dzieci. Na Białorusi pozostali Pana rodzice, siostry oraz dalsza rodzina.

Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę nie pozostaje Pan w stosunku pracy na Białorusi i nie prowadzi Pan tam działalności gospodarczej. Nie posiada Pan również nieruchomości ani inwestycji na Białorusi. Posiada Pan jedynie rachunki bankowe związane z faktem, że nadal jest Pan obywatelem Białorusi. Od momentu zmiany miejsca zamieszkania na Polskę prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce. Uzyskuje Pan przychody od polskiego kontrahenta oraz korzysta Pan z polskich rachunków bankowych. W późniejszym okresie wspólnie z partnerem wynajmował Pan mieszkanie w Polsce, a następnie zamieszkał Pan wraz z partnerem we własnym lokalu.

Od marca 2022 r. mieszkał Pan wspólnie z partnerem w Polsce. Partner posiadał stałe zatrudnienie w Polsce. Z czasem również Pana życie towarzyskie koncentrowało się w Polsce. Od końca 2022 r. korzysta Pan wyłącznie z opieki medycznej w Polsce (…), nie korzystając już z usług medycznych na Białorusi.

W dniu 19 kwietnia 2022 r. rozpoczął Pan procedurę dotyczącą uzyskania Karty Polaka. Podstawy do jej uzyskania istniały znacznie wcześniej i wynikały z pochodzenia rodzinnego - Pana ojciec jest Polakiem, a także Pana rodzice posiadali polskie pochodzenie. Dokumenty rodzinne potwierdzające te okoliczności posiadał Pan przed przyjazdem do Polski.

Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych, należy stwierdzić, że od marca 2022 r. Pana ośrodek interesów życiowych znajduje się w Polsce, co stanowi, że od ww. momentu posiada Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Pana zdaniem centrum interesów życiowych przeniósł Pan do Polski w październiku 2022 r., zatem ustalając Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy się odnieść do przepisów Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białoruś w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 18 listopada 1992 r. (Dz. U. 1993 r. Nr 120 poz. 534).

Stosownie do art. 4 ust. 1 umowy polsko-białoruskiej:

W rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze.

Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy:

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status będzie określony według następujących zasad:

a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych),

b) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa,

c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem,

d) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia.

Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Przedtem, jednak wyjaśnienia wymaga, że głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Umowa zawarta między Polską i Białorusią.

Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze.

Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.

Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.

Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.

Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Mając na uwadze przedstawione powyżej normy kolizyjne wynikające z art. 4 ust. 2 umowy polsko-białoruskiej oraz przedstawione przez Pana okoliczności - w szczególności fakt, że w okresie od marca 2022 r. wspólnie zamieszkał Pan z partnerem w Polsce i Pana życie towarzyskie koncentrowało się w Polsce - zasadnym jest uznanie, że przeniósł Pan miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z momentem podjęcia decyzji o zamieszkaniu wspólnie z partnerem w Polsce, tj. od marca 2022 r. Od tego właśnie momentu Pana ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze znajdowały się w Polsce.

Oznacza to, że przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania po dniu 31 grudnia 2021 r. Ponadto wskazał Pan, że w związku z przyjazdem do Polski przeniósł Pan swój ośrodek interesów życiowych (centrum interesów osobistych i gospodarczych) do Polski, w związku z czym posiada Pan w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy. Tym samym, warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony w marcu 2022 r.

Następny warunek, który określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) ww. ustawy również został spełniony. Z przedstawionych informacji wynika bowiem, że w okresie trzech lat kalendarzowych poprzedzających rok, w którym zmienił Pan miejsce zamieszkania oraz w okresie od początku tego roku do dnia poprzedzającego dzień, w którym zmienił Pan miejsce swojego zamieszkania na Polskę, nie miał Pan miejsca zamieszkania na terytorium Polski.

Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest stosownie do art.21 ust. 43 pkt 4 ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.

Zgodnie z art. 5a pkt 21 ww. ustawy:

Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo zaświadczenie od byłego pracodawcy.

Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie przedstawić również inne dowody.

Z przedstawionego przez Pana opisu zdarzenia wynika, że posiada Pan inne dokumenty potwierdzające, że Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przed przyjazdem do Polski znajdowało się na Białorusi, tj. książeczkę pracy, która potwierdza Pana pracę na terytorium Białorusi do kwietnia 2022 r. Spełnił Pan zatem warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W celu skorzystania z ww. preferencji podatkowej, tj. tzw. „ulgi na powrót” spełnione muszą być jednak wszystkie warunki wskazane w art. 21 ust. 39, 43 i 44 ustawy.

Jednym z warunków, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) jest również posiadanie przez podatnika Karty Polaka.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 192):

Ustawa określa uprawnienia osoby, której przyznano Kartę Polaka, zwanej dalej „posiadaczem Karty Polaka”, zasady przyznawania, utraty ważności i unieważniania Karty Polaka oraz właściwość i tryb postępowania organów w tych sprawach.

Stosownie do art. 2 ust. 1-3 ww. ustawy:

1. Karta Polaka może być przyznana osobie, która deklaruje przynależność do Narodu Polskiego i spełni łącznie następujące warunki:

1. wykaże swój związek z polskością przez przynajmniej podstawową znajomość języka polskiego, który uważa za język ojczysty, oraz znajomość i kultywowanie polskich tradycji i zwyczajów;

2. w obecności konsula Rzeczypospolitej Polskiej, zwanego dalej ,,konsulem'', lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewody, albo wyznaczonego przez niego pracownika, złoży pisemną deklarację przynależności do Narodu Polskiego;

3. wykaże, że jest narodowości polskiej lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej, albo przedstawi zaświadczenie organizacji polskiej lub polonijnej potwierdzające aktywne zaangażowanie w działalność na rzecz języka i kultury polskiej lub polskiej mniejszości narodowej przez okres co najmniej ostatnich trzech lat;

4. złoży oświadczenie, że ona lub jej wstępni nie repatriowali się lub nie zostali repatriowani z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944-1957 przez Rzeczpospolitą Polską albo przez Polską Rzeczpospolitą Ludową z Białoruską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Ukraińską Socjalistyczną Republiką Radziecką, Litewską Socjalistyczną Republiką Radziecką i Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich, do jednego z państw będących stroną tych umów.

2. Karta Polaka może być przyznana osobie:

1. nieposiadającej w dniu złożenia wniosku o wydanie Karty Polaka oraz w dniu przyznania Karty Polaka obywatelstwa polskiego lub

2. nieposiadającej zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3. posiadającej status bezpaństwowca.

3. Karta Polaka może być także przyznana osobie, której polskie pochodzenie zostało stwierdzone zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz.U. z 2022 r. poz. 1105), pod warunkiem wykazania się znajomością języka polskiego w stopniu co najmniej podstawowym. Przepisy art. 13 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

Natomiast w art. 3 ww. ustawy wskazano, że:

1. Karta Polaka jest dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego.

2. Karta Polaka poświadcza uprawnienia wynikające z niniejszej ustawy.

Jak wynika z art. 17 ww. ustawy:

1. Karta Polaka jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej przyznania, z zastrzeżeniem ust. 2a i 3.

2. Jeżeli posiadacz Karty Polaka złoży wniosek o przedłużenie jej ważności, ważność Karty Polaka jest przedłużana na okres kolejnych 10 lat. Wniosek może zostać złożony nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu jej ważności.

2a. Karta Polaka przyznana osobie, która ukończyła 65 lat, jest ważna na czas nieoznaczony.

3. Karta Polaka przyznana małoletniemu jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej przyznania, jednak nie dłużej niż do dnia, w którym upływa rok od dnia uzyskania przez niego pełnoletności.

4. Jeżeli po osiągnięciu pełnoletności, najpóźniej na 3 miesiące przed terminem, o którym mowa w ust. 3, posiadacz Karty Polaka złoży wniosek o przedłużenie jej ważności oraz podpisze deklarację przynależności do Narodu Polskiego, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, ważność Karty Polaka jest przedłużana na okres kolejnych 10 lat.

5.(uchylony)

6. Jeżeli w okresie ważności Karty Polaka nastąpiła zmiana danych jej posiadacza uwidocznionych w tej Karcie, na wniosek posiadacza lub jego przedstawiciela ustawowego, na podstawie przedłożonych dokumentów stanu cywilnego, właściwy konsul, a w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewoda, wydaje Kartę Polaka z uwzględnieniem zmienionych danych.

7. Nowa Karta Polaka wydawana w związku ze zmianą danych lub duplikat Karty Polaka wydawane są na okres 10 lat; przepisy ust. 2a i 3 stosuje się odpowiednio.

W świetle art. 18 ww. ustawy:

1. Kartę Polaka osobie, której ją przyznano, wydaje konsul a w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewoda, albo inna wyznaczona przez niego osoba.

2. Jeżeli jest to możliwe, wręczenie Karty Polaka następuje w sposób uroczysty.

3. Korzystanie z uprawnień, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3-5, wymaga okazywania Karty Polaka oraz ważnego dokumentu potwierdzającego tożsamość jej posiadacza.

4. W przypadku zagubienia lub zniszczenia Karty Polaka właściwy konsul lub wojewoda, na wniosek jej posiadacza, wydaje duplikat Karty Polaka.

Zgodnie z art. 20 ww. ustawy:

1. Konsul lub w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 - wojewoda, w drodze decyzji, z urzędu unieważnia Kartę Polaka w przypadku:

1. gdy po otrzymaniu Karty Polaka jej posiadacz zachowuje się w sposób uwłaczający Rzeczypospolitej Polskiej lub Polakom;

2. gdy zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 19 pkt 2, 5 lub 6;

3. zrzeczenia się Karty Polaka;

4. gdy na podstawie art. 17 ust. 6 wydał nową Kartę Polaka zawierającą zmienione dane.

1a. Jeżeli posiadacz Karty Polaka nabył obywatelstwo polskie albo uzyskał zezwolenie na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadana przez niego Karta Polaka traci ważność z mocy prawa z dniem wydania dokumentu potwierdzającego nabycie obywatelstwa polskiego albo uzyskania zezwolenia na pobyt stały.

2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, posiadacz Karty Polaka niezwłocznie zwraca Kartę Polaka konsulowi albo wojewodzie, który ją wydał.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, posiadacz Karty Polaka zwraca Kartę Polaka wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce pobytu, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym:

1. doręczono mu dokument potwierdzający nabycie obywatelstwa polskiego albo

2. decyzja o uzyskaniu zezwolenia na pobyt stały stała się ostateczna.

Stosownie do art. 23 ust. 1 i ust. 3 ww. ustawy:

1. Konsul i wojewoda prowadzą, każdy w zakresie swojej właściwości, rejestr złożonych wniosków o przyznanie Karty Polaka lub przedłużenie jej ważności, decyzji wydanych w tych sprawach, przyznanych i unieważnionych Kart Polaka oraz Kart Polaka, które utraciły ważność z mocy prawa.

3. Minister właściwy do spraw zagranicznych prowadzi centralny rejestr przyznanych oraz unieważnionych Kart Polaka oraz Kart Polaka, które utraciły ważność z mocy prawa. Centralny rejestr zawiera dane, o których mowa w ust. 2.

Natomiast zgodnie z art. 195 ust. 1 pkt 9 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 769 ze zm.):

Zezwolenia na pobyt stały udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli posiada ważną Kartę Polaka i zamierza osiedlić się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stałe.

Stosownie zaś do art. 229 ust. 7 ww. ustawy:

Wydanie karty pobytu cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 195 ust. 1 pkt 9, następuje po zwróceniu przez niego Karty Polaka, zgodnie z art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. z 2023 r. poz. 192).

Stosownie do art. 240 ww. ustawy:

Kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono:

1. zezwolenia na pobyt czasowy;

2. zezwolenia na pobyt stały;

3. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE;

4. zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

Zgodnie z art. 242 ww. ustawy:

Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy.

Natomiast zgodnie z art. 243 ww. ustawy:

1. Karta pobytu wydana cudzoziemcowi w przypadku udzielenia mu:

1. zezwolenia na pobyt czasowy - jest ważna przez okres, na który udzielono mu tego zezwolenia;

2. zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;

3. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat od dnia jej wydania;

4. zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia jej wydania.

2. Kolejna karta pobytu wydana cudzoziemcowi po upływie terminu ważności karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem mu:

1. zezwolenia na pobyt stały - jest ważna przez okres 10 lat od dnia jej wydania;

2. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE - jest ważna przez okres 5 lat od dnia jej wydania;

3. zgody na pobyt ze względów humanitarnych - jest ważna przez okres 2 lat od dnia jej wydania.

Tymczasem z przedstawionych przez Pana okoliczności wynika, że przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania do Polski w marcu 2022 roku, natomiast Kartę Polaka uzyskał Pan dopiero 5 października 2022 roku.

Z treści wniosku wynika, że na dzień przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski tj. od marca 2022 r. nie posiadał Pan ważnej Karty Polaka. W dniu 19 kwietnia 2022 r. rozpoczął Pan procedurę dotyczącą uzyskania Karty Polaka. Stwierdził Pan, że po 2020 roku dostęp do procedury uzyskania pierwszej Karty Polaka na terytorium Białorusi był w praktyce istotnie ograniczony. W związku z tym procedurę rozpoczął Pan po przyjeździe do Polski, zapisując się na postępowanie w (...). Rozpoczęcie procedury po przyjeździe nie wynikało z braku podstaw do uzyskania Karty Polaka, lecz z dostępności procedury administracyjnej. Rozmowę dotyczącą Karty Polaka odbył Pan pozytywnie przy pierwszym podejściu, natomiast decyzja o przyznaniu Karty Polaka została wydana 5 października 2022 r.

Wobec literalnego brzmienia przepisów regulujących omawiane zwolnienie, w tym w szczególności zestawiając brzmienie lit. a) i b) w art. 21 ust. 43 pkt 3 ww. ustawy wskazać należy, że w przypadku tzw. „ulgi na powrót” powinniśmy mieć do czynienia z jedną z dwóch kategorii podatników „powracających” - tj. z podatnikiem, który we wcześniejszym okresie miał określone w lit. b) miejsce zamieszkania lub posiada np. Kartę Polaka wymienioną w lit. a), czyli uzyskał ją wcześniej - najpóźniej na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.

Mając na względzie unormowania dotyczące przyznawania, utraty ważności i unieważniania Karty Polaka wskazać należy, że podatnik, który posiada Kartę Polaka (art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) to osoba, która ma przyznaną i ważną Kartę Polaka na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski. Karta jest przyznawana w drodze decyzji przez właściwy organ, a może stracić ważność z mocy prawa lub może zostać unieważniona stosownie do obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych.

Wobec powyższego nie spełnił Pan warunku posiadania Karty Polaka wskazanego w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie posiadał Pan Karty Polaka. Uzyskał ją Pan dopiero po dacie przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski.

Zatem nie przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi na powrót w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 152 w związku z art. 21 ust. 43 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na brak Karty Polaka w momencie przeniesienia miejsca zamieszkania z Białorusi do Polski. Przeniósł Pan swoje miejsce zamieszkania do Polski w marcu 2022 roku, natomiast Kartę Polaka uzyskał Pan dopiero 5 października 2022 roku. Na moment przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski w marcu 2022 r. nie posiadał Pan Karty Polaka.

Pana stanowisko należało więc uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionych stanie faktycznym.

Przedmiotem interpretacji jest wyłącznie ocena możliwości zastosowania ulgi na powrót oraz wyjaśnienie czy wszystkie przedstawione przez Pana okoliczności przedstawione we wniosku mają znaczenie przy weryfikacji prawa do zastosowania ww. ulgi. Natomiast nie dokonałem oceny Pana stanowiska w części dotyczącej korekty rozliczeń podatkowych, gdyż nie było to przedmiotem Pana zapytania.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.