0114-KDIP1-3.4012.433.2026.1.KAB

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 5 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy wliczenia do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, przychodu uzyskanego z tytułu wynajmu samochodu osobowego.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Prowadzi Pan działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEiDG od 24 października 2022 r. Nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Zakres działalności to usługi wykonywania instalacji elektrycznych i jest to jedyna działalność jaką Pan prowadzi. Z tytułu działalności gospodarczej na zasadach ryczałtu osiągnął Pan przychód w kwocie 198 128,50 zł w 2024 r.

Jest Pan właścicielem pojazdu (...) nr rej. (...), rok produkcji 2019, został zakupiony do majątku osobistego. Nie był wykorzystywany w działalności i nie został wprowadzony do firmy jako środek trwały, w Pana jednoosobowej działalności.

Pana działalność generuje zapotrzebowanie na pracę głównie w okresie wiosenno-letnim, natomiast w okresie zimowym ulega znacznemu spowolnieniu. W związku z tym, że samochód w tym czasie pozostawał całkowicie niewykorzystywany, podjął Pan decyzję o jego czasowym udostępnieniu osobie prywatnej.

14 czerwca 2024 r. została spisana umowa najmu pojazdu na czas określony za korzystanie z pojazdu wynosiła 2500 zł miesięcznie.

Powyższa transakcja miała charakter incydentalny, okazjonalny i została zawarta w ramach zarządzania majątkiem osobistym. Wyjaśnia Pan, że potrzeba czasowego wynajęcia pojazdu była związana z racjonalną decyzją w celu zapobieżeniu niszczenia samochodu.

Uzyskany z tego tytułu przychód łącznie 10000 zł został przez Pana ujęty i rozliczany w deklaracji rocznej PIT28 za 2024 r. na zasadach najmu prywatnego.

Pytanie

Czy w świetle art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, przychód uzyskany z tytułu okazjonalnego, prywatnego wynajmu samochodu osobowego (niestanowiącego stałego elementu działalności gospodarczej) powinien być wliczony do limitu wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 tej ustawy?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, w świetle art. 113 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, obrót z tytułu okazjonalnego, prywatnego najmu samochodu osobowego nie powinien być wliczany do limitu wartości sprzedaży uprawniającego do zwolnienia z podatku. Czynność ta ma charakter całkowicie prywatny, okazjonalny przez co nie spełnia przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i mieści się w katalogu wyłączeń z art. 113 ust. 2 ustawy o VAT.

W nawiązaniu do transakcji okazjonalnego udostępnienia pojazdu w okresie od 14 czerwca 2024 r. do 15 października 2024 r. uważa Pan, że przedmiotowa czynność nie rodzi obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.

1. Brak statusu podatnika VAT dla tej czynności, zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT, podatnikami są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, rozumianą jako działalność producentów, handlowców lub usługodawców i kluczowym kryterium jest prowadzenie tej działalności w sposób ciągły oraz w celach zarobkowych, mające znamiona zorganizowania.

2. Prywatny charakter majątku. Wynajęty samochód osobowy stanowi Pana wyłączną własność prywatną. Pojazd ten służy do celów osobistych, nigdy nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych Pana jednoosobowej działalności gospodarczej i nie był w niej w żaden sposób wykorzystywany.

3. Udostępnienie pojazdu miało charakter jednorazowy, incydentalny i grzecznościowy. Wynikało ono wyłącznie z faktu, że w okresie najmu auto pozostawało bezużyteczne. Działanie to stanowiło zwykłe wykonywanie prawa własności i zarządzania majątkiem osobistym, a nie profesjonalny, powtarzalny wynajem zarobkowy. Nie podjął Pan żadnych zorganizowanych działań marketingowych ani logistycznych, które cechują podmioty gospodarcze.

W związku z powyższym jednorazowe odsprzedanie prawa do korzystania z prywatnego składnika majątku nie pozwala na uznanie Pana za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT z tytułu tej konkretnej czynności. Przychód uzyskany z tego tytułu został zakwalifikowany jako przychód z tzw. najmu prywatnego i rozliczany na gruncie podatku PIT28 zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (…).

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi) jak również podmiotu świadczącego usługę.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2 ustawy jednoznacznie wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Należy zauważyć również, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku VAT dla określonej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.

Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:

Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:

Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:

1. wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

2. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem:

a) transakcji związanych z nieruchomościami,

b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,

c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych

- jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;

3. odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

W myśl art. 113 ust. 4 ustawy:

Podatnicy, o których mowa w ust. 1 i 9, mogą zrezygnować ze zwolnienia określonego w ust. 1 i 9 pod warunkiem zawiadomienia na piśmie o tym zamiarze naczelnika urzędu skarbowego przed początkiem miesiąca, w którym rezygnują ze zwolnienia, a w przypadku podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, którzy chcą zrezygnować ze zwolnienia od pierwszej wykonanej czynności - przed dniem wykonania tej czynności.

Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:

Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad określonych przepisami art. 113 ust. 1-12 ustawy pod warunkiem, że nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.

Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy:

Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:

1. dokonujących dostaw:

a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

- energii elektrycznej (CN 2716 00 00),

- wyrobów tytoniowych,

- samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych podlegających amortyzacji,

c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 lit. a i b,

d) terenów budowlanych,

e) nowych środków transportu,

f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

- preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),

- komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),

- urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),

- maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),

g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:

- pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),

- motocykli (PKWiU ex 45.4);

2. świadczących usługi:

a) prawnicze,

b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,

c) jubilerskie,

d) ściągania długów, w tym factoringu;

3. (uchylony).

Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest umową cywilnoprawną, nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.

Charakter usług najmu wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez względu na to, czy najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.

W konsekwencji na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług najem towarów, należy uznać każdorazowo za świadczony w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, nawet jeżeli towary należą do majątku osobistego. Tym samym, najem to odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Wobec tego, podmiot świadczący usługę najmu będzie podatnikiem podatku od towarów i usług wówczas, gdy najem będzie wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą od 24 października 2022 r. w zakresie wykonywania instalacji elektrycznych. Z tytułu działalności gospodarczej na zasadach ryczałtu osiągnął Pan przychód w kwocie 198 128,50 zł w 2024 r. Jest Pan właścicielem pojazdu (...) nr rej. (...), rok produkcji 2019, został zakupiony do majątku osobistego. Nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej. Podjął Pan decyzję o jego czasowym udostępnieniu osobie prywatnej. 14 czerwca 2024 r. została spisana umowa najmu pojazdu na czas określony za korzystanie z pojazdu wynosiła 2500 zł miesięcznie. Powyższa transakcja miała charakter incydentalny, okazjonalny i została zawarta w ramach zarządzania majątkiem osobistym. Uzyskany z tego tytułu przychód łącznie 10 000 zł został przez Pana ujęty i rozliczany w deklaracji rocznej PIT28 za 2024 r. na zasadach najmu prywatnego.

Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przychód uzyskany z tytułu okazjonalnego, prywatnego wynajmu samochodu osobowego (niestanowiącego stałego elementu działalności gospodarczej) powinien być wliczony do limitu wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 tej ustawy.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

W okolicznościach analizowanej sprawy należy stwierdzić, że czynność udostępniania przez Pana samochodu osobowego, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy.

Bez znaczenia, dla uznania Pana za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu samochodu osobowego, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. We wniosku wskazał Pan, że samochód nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej oraz nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Jednakże należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku samochodu osobowego) w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług świadcząc usługę najmu prowadził Pan działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma Pan status podatnika podatku VAT.

Ponadto, pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C 25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej rzeczy wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Skoro zatem samochód osobowy, był przez Pana wynajmowany, to samochód ten na gruncie podatku od towarów i usług nie stanowił Pana majątku prywatnego. Stanowił bowiem majątek wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.

Tym samym, skoro świadczył Pan usługi najmu samochodu osobowego za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji był Pan podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu.

Jak już wyżej wskazano, w opisanych okolicznościach, pomimo tego, że nie zarejestrował Pan działalności gospodarczej w zakresie wynajmu samochodów, należy uznać, że dla celów podatku VAT najem samochodu był realizowany w ramach Pana działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, ponieważ spełnione zostały wszystkie warunki wynikające z tego przepisu – wykorzystywał Pan samochód do celów zarobkowych w sposób ciągły (przez pewien czas). Ponieważ z art. 113 ust. 2 ustawy nie wynika, aby taka czynność mogła nie być wliczana do limitu sprzedaży uprawniającego do zastosowania zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy, wartość Pana usług w tym zakresie należało wliczyć do tego limitu sprzedaży.

Podsumowując, do limitu sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy powinien Pan wliczać kwotę sprzedaży z tytułu wykonywania usługi instalacji elektrycznych jak również otrzymane wynagrodzenie z tytułu wykonywania usługi najmu samochodu osobowego.

W związku z powyższym Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.