0111-KDIB2-1.4010.276.2026.2.BJ

Interpretacja indywidualna

- stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczenia (PURDE) wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym płatności na rzecz X oraz Y Wnioskodawca będzie uprawniony do pozostawienia wydatków w kosztach uzyskania przychodów w okresie ich pierwotnego ujęcia, bez obowiązku korygowania rozliczenia CIT za 2024 r.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem 17 czerwca 2026 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.276.2026.1.BJ, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 6 lipca 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podlegającą w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów. Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe, a rokiem podatkowym Wnioskodawcy jest rok kalendarzowy. Wydatki objęte niniejszym wnioskiem pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy, służą osiąganiu przychodów albo zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów i nie są objęte wyłączeniami z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Stan faktyczny objęty niniejszym wnioskiem obejmuje dwa odrębne, choć powiązane zagadnienia.

W 2024 r. Wnioskodawca dokonywał płatności na rzecz kontrahentki X, NIP (…), wynikających z faktur o wartości przekraczającej 15 tyś zł. Wszystkie płatności będące przedmiotem zapytania na rzecz kontrahentki kierowane były na rachunek bankowy nr (…).

Ponadto w dniu 18 grudnia 2024 r. Wnioskodawca dokonał płatności na rzecz kontrahenta Y, NIP (…), z tytułu faktury na kwotę 24 080,00 zł, na rachunek bankowy nr (…).

Na dzień zlecenia wskazanych wyżej przelewów rachunki bankowe tych kontrahentów nie figurowały w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie złożył w ustawowym terminie zawiadomień, o których mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (ZAW-NR). X była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny od 13 lipca 2018 r., natomiast Y był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny od 12 grudnia 2024 r.

Wydatki wynikające z faktur wystawionych przez X zostały przez Wnioskodawcę ujęte w kosztach uzyskania przychodów w 2024 r. jako koszty pośrednie, w dacie ich poniesienia, tj. w dacie ujęcia ich w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanych faktur, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Natomiast wydatki wynikające z faktury wystawionej przez Y stanowią dla Wnioskodawcy koszt bezpośrednio związany z przychodami. Wnioskodawca ujmuje taki wydatek w kosztach podatkowych zgodnie z zasadami właściwymi dla kosztów bezpośrednich, a więc w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, stosownie do art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.

Po ujawnieniu okoliczności, że przelewy zostały wykonane na rachunki niewidniejące na „białej liście”, Wnioskodawca uzgodnił z kontrahentami działania naprawcze polegające na:

a) zwrocie przez kontrahentów środków otrzymanych uprzednio od Wnioskodawcy,

b) ponownym uregulowaniu przez Wnioskodawcę tych samych należności na rachunki bankowe ujawnione w wykazie podatników VAT.

Na moment składania niniejszego wniosku wskazane czynności naprawcze zostały wykonane.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie 6 lipca 2026 r. wskazali Państwo, że:

Pierwotne przelewy na rzecz kontrahentki X (NIP (…)) zostały dokonane w 2024 r.

Poniżej Wnioskodawca wskazuje wszystkie daty pierwotnych przelewów dotyczących tej kontrahentki:

Data przelewu	Tytuł	Kwota	NIP	Odbiorca
2024-01-02	Faktura 1/2024	(...)	(…)	X
2024-02-01	Faktura	(...)	(…)	X
2024-02-28	Faktura	(...)	(…)	X
2024-03-26	Faktura Marzec	(...)	(...)	X
2024-04-29	Faktura kwiecień	(...)	(...)	X
2024-05-24	Faktura	(...)	(...)	X
2024-06-25	Faktura	(...)	(...)	X
2024-08-01	Faktura	(...)	(...)	X
2024-08-30	Faktura	(...)	(...)	X
2024-09-26	Faktura	(...)	(...)	X
2024-10-29	Faktura	(...)	(...)	X
2024-11-25	Faktura	(...)	(...)	X
2024-12-28	Faktura	(...)	(...)	X

Wnioskodawca wskazuje, że po zidentyfikowaniu nieprawidłowości zostały podjęte działania naprawcze polegające na zwrocie środków oraz ponownym uregulowaniu należności na rachunki figurujące w wykazie podatników VAT.

Poniżej lista zwrotów do Wnioskodawcy od kontrahentki X:

Data	Odbiorca	Kwota	Opis
2026-04-23	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 7,8/2025 - zwrot płatności
2026-04-22	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 5,6/2025 - zwrot płatności
2026-04-21	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 1,4/2025 - zwrot płatności
2026-04-21	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 4,5/2026 - zwrot płatności
2026-04-20	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 1,2/2026 - zwrot płatności
2026-04-17	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 12,13/2024 - zwrot płatności
2026-04-17	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 10,11/2024 - zwrot płatności
2026-04-17	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 8,9/2024 - zwrot płatności
2026-04-17	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 4,5,7/2024 - zwrot płatności
2026-04-14	Z Sp. z o.o.	(...)	(...) 1,2,3/2024 - zwrot płatności

Wykaz ponownych płatności przedstawia poniższe zestawienie:

Data	Odbiorca	Kwota	Opis
2026-04-17	X	(...)	FAKTURA 12,13/2024 - ponowna płatność na rachunek z wykazu VAT
2026-04-17	X	(...)	FAKTURA 10,11/2024 - ponowna płatność na rachunek z wykazu VAT

2026-04-17	X	(...)	FAKTURA 8,9/2024 - ponowna płatność na rachunek z wykazu VAT
2026-04-17	X	(...)	FAKTURA 4,5,7/2024 - ponowna płatność na rachunek z wykazu VAT
2026-04-17	X	(...)	FAKTURA 1,2,3/2024 - ponowna płatność na rachunek z wykazu VAT

W odniesieniu do kontrahenta Y (NIP (…) ), Wnioskodawca wskazuje, że pierwotny przelew dotyczący faktury 1/12/2024 został wykonany 18 grudnia 2024 r. w kwocie (...) zł na rachunek nr (…). W ramach działań naprawczych należność została zwrócona i ponownie uregulowana na rachunek kontrahenta figurujący w wykazie podatników VAT 12 maja 2026 r.

Ponowne przelewy dokonane w ramach działań naprawczych zostały wykonane na rachunki kontrahentów figurujące w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, na dzień zlecenia ponownych przelewów.

Pytania

1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym płatności na rzecz X Wnioskodawca będzie uprawniony do pozostawienia wydatków w kosztach uzyskania przychodów w okresie ich pierwotnego ujęcia, bez obowiązku korygowania rozliczenia CIT za 2024 r.?

2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym płatności na rzecz Y, Wnioskodawca będzie uprawniony do pozostawienia wydatków w kosztach uzyskania przychodów w okresie ich pierwotnego ujęcia, bez obowiązku korygowania rozliczenia CIT za 2024 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym (winno być: stanie faktycznym) dotyczącym płatności na rzecz X oraz Y, po zwrocie przez kontrahentów środków otrzymanych uprzednio od Wnioskodawcy i po ponownym uregulowaniu przez Wnioskodawcę tych samych należności na rachunki ujawnione w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do pozostawienia wydatków w kosztach uzyskania przychodów według ich pierwotnej, właściwej kwalifikacji podatkowej, tj.:

- w przypadku wydatków na rzecz X - jako kosztów innych niż bezpośrednio związane z przychodami, potrącalnych w dacie ich poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT,

- w przypadku wydatków na rzecz Y - jako kosztów bezpośrednio związanych z przychodami, potrącalnych zgodnie z art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT,

a zatem bez obowiązku korygowania rozliczenia CIT za 2024 r. wyłącznie z tej przyczyny, że pierwotne płatności zostały dokonane na rachunki niewidniejące w wykazie z art. 96b ust. 1 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o VAT, jeżeli chodzi o dostawę towarów lub świadczenie usług dokonane przez podatnika VAT czynnego. Jeżeli koszt został uprzednio ujęty, art. 15d ust. 2 ustawy o CIT przewiduje obowiązek odpowiedniego zmniejszenia kosztów albo zwiększenia przychodów w miesiącu zlecenia przelewu. Przepis ten ma zatem charakter sankcyjny i odnosi się do wadliwego sposobu wykonania płatności, a nie do samej natury gospodarczej wydatku ani do zasad jego podatkowej potrącalności.

Jednocześnie art. 15d ustawy o CIT nie zawiera żadnej normy, która wprost wskazywałaby, że w razie późniejszego usunięcia wadliwości płatności przez jej anulowanie i ponowne prawidłowe uregulowanie koszt podatkowy powstaje dopiero z chwilą „naprawienia” płatności. Przepis nie ustanawia odrębnego momentu potrącalności kosztu po sanacji i nie odwołuje się w tym zakresie ani do „daty ponownej zapłaty”, ani do „roku naprawienia płatności”.

Skoro ustawodawca w art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, potrafił wprost wskazać moment korekty sankcyjnej („w miesiącu, w którym został zlecony przelew”), to gdyby jego wolą było ustanowienie odrębnej reguły, zgodnie z którą po sanacji koszt miałby być rozpoznawany dopiero w dacie naprawienia płatności, regulacja taka również powinna znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w treści przepisu. Brak takiej normy oznacza, że ustawa nie przewiduje automatycznego przesunięcia momentu potrącalności kosztu na datę „naprawienia” płatności, a zatem po usunięciu wadliwości płatności należy wrócić do ogólnych zasad potrącalności kosztów wynikających z art. 15 ustawy o CIT.

Wydatki objęte niniejszym wnioskiem spełniają przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie są objęte negatywnym katalogiem z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W konsekwencji ich moment potrącalności powinien być oceniany według ich rzeczywistego charakteru podatkowego:

- wydatki na rzecz X, jako koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami, podlegają potrąceniu zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT, tj. w dacie ich poniesienia rozumianej jako dzień ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie faktury,

- wydatki na rzecz Y, jako koszty bezpośrednio związane z przychodami, podlegają potrąceniu zgodnie z art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT, tj. w roku, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, względnie - w przypadkach określonych ustawą - w roku następnym.

W ocenie Wnioskodawcy późniejsze doprowadzenie płatności do stanu zgodnego z prawem nie kreuje nowego, odrębnego kosztu podatkowego, lecz usuwa wadliwość pierwotnego sposobu uregulowania tej samej należności. Skoro przedmiotem sanacji jest ten sam wydatek, to po usunięciu nieprawidłowości powinien on zachować swoją pierwotną kwalifikację podatkową oraz moment potrącalności wynikający z art. 15 ustawy o CIT. Sanacja płatności nie może więc - bez wyraźnej podstawy ustawowej - prowadzić do sztucznego przesunięcia kosztu na inny okres podatkowy niż ten, który wynika z jego charakteru jako kosztu pośredniego lub bezpośredniego.

Szczególne znaczenie należy przypisać odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację poselską nr 2109, sygn. DD6.054.2.2020. W piśmie tym Minister Finansów wskazał, że jeżeli pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego, jak i sprzedającego, a następnie należności ponownie uregulowano z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT, to powinno to skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji za koszty uzyskania przychodu.

W ocenie Wnioskodawcy treść tego stanowiska ma fundamentalne znaczenie interpretacyjne. Minister Finansów nie stwierdził bowiem, że po sanacji płatności koszt ma zostać rozpoznany „dopiero w dacie ponownej zapłaty”, „w roku naprawienia płatności” albo „na bieżąco”. Przeciwnie - Minister Finansów posłużył się sformułowaniem o „zachowaniu prawa” do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Językowo i systemowo „zachowanie prawa” oznacza utrzymanie uprawnienia, które przysługiwałoby podatnikowi według zasad ogólnych, a nie jego powtórne powstanie dopiero w nowym momencie podatkowym.

Gdyby intencją Ministra Finansów było przyjęcie, że sanacja płatności przenosi moment podatkowego rozpoznania kosztu na dzień „naprawienia” płatności, powinno to znaleźć jednoznaczny wyraz albo:

- wprost w treści odpowiedzi MF na interpelację, przez wskazanie, że koszt będzie rozpoznany dopiero w dacie ponownej zapłaty, albo

- wprost w przepisie ustawy o CIT, przez ustanowienie szczególnej reguły momentu potrącalności po sanacji płatności.

Tymczasem ani odpowiedź Ministra Finansów, ani art. 15d ustawy o CIT takiej normy nie zawierają. Przeciwnie, odpowiedź MF wskazuje wyłącznie na zachowanie prawa do kosztu, a więc - w ocenie Wnioskodawcy - na powrót do zasad ogólnych wynikających z art. 15 ustawy o CIT, z zachowaniem pierwotnej kwalifikacji kosztu i momentu jego potrącalności.

Powyższy kierunek został zaakceptowany także w interpretacjach indywidualnych.

W interpretacji z 4 grudnia 2020 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.307.2020.1.JG, Dyrektor KIS potwierdził, że po anulowaniu pierwotnego przelewu i ponownej zapłacie podatnik zachowuje prawo do ujęcia wydatku w kosztach podatkowych. Interpretacja ta ma znaczenie o tyle, że akceptuje samą konstrukcję „sanacji” płatności przez zwrot środków i ponowne prawidłowe uregulowanie tej samej należności.

W interpretacji z 23 września 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.4.2022.1.ASK, organ poszedł dalej i uznał, że po zwrocie środków i ponownym przelewie na rachunek z „białej listy” podatnik może zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów w roku jego pierwotnego ujęcia w księgach rachunkowych. Jest to jednoznaczne potwierdzenie, że sanacja płatności nie musi skutkować przesunięciem momentu rozpoznania kosztu na datę ponownej zapłaty.

Jeszcze mocniej tezę tę potwierdza interpretacja z 13 grudnia 2023 r., Znak: 0114-KDIP2-2.4010.564.2023.3.RK, w której Dyrektor KIS zaakceptował stanowisko podatnika, że po zwrocie środków i ponownej zapłacie nie ma obowiązku korygowania rozliczeń podatkowych za lata wcześniejsze, a wydatki mogą pozostać w kosztach uzyskania przychodów za te lata. Taka wykładnia pozostaje w pełni zgodna z odpowiedzią Ministra Finansów i z założeniem, że sanacja nie zmienia momentu potrącalności kosztu wynikającego z ogólnych zasad ustawy o CIT.

Wnioskodawca ma świadomość, że w interpretacji z 21 lutego 2024 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.7.2024.1.MF, zaprezentowano stanowisko odmienne, zgodnie z którym po sanacji płatności wydatek może zostać rozpoznany dopiero w roku dokonania ponownej prawidłowej zapłaty. W ocenie Wnioskodawcy stanowisko to nie wynika jednak ani z literalnego brzmienia art. 15d ustawy o CIT, ani z treści odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację nr 2109. Jest to zatem wykładnia rozszerzająca sankcyjny przepis prawa podatkowego przez dodanie do niego dodatkowego skutku, którego ustawodawca nie wyraził wprost.

Tymczasem przepisy o charakterze sankcyjnym powinny być interpretowane ściśle. Skoro ustawodawca nie wskazał wprost, że moment podatkowego rozpoznania kosztu po sanacji płatności ulega przesunięciu do daty „naprawienia” płatności, nie ma podstaw do konstruowania takiej konsekwencji wyłącznie na poziomie wykładni. Tym bardziej nie można wyprowadzać takiego skutku z odpowiedzi Ministra Finansów, skoro posługuje się ona pojęciem „zachowania prawa” do kosztu, a nie „powstania prawa do kosztu dopiero w dacie ponownej zapłaty”.

W rezultacie Wnioskodawca stoi na stanowisku, że:

- późniejsze anulowanie pierwotnej płatności przez zwrot środków oraz

- ponowne uregulowanie tej samej należności na rachunek ujawniony w wykazie z art. 96b ust. 1 ustawy o VAT

powoduje usunięcie wadliwości sposobu wykonania płatności, ale nie zmienia momentu potrącalności kosztu wynikającego z jego właściwej kwalifikacji podatkowej.

Oznacza to, że:

- w przypadku X koszt pozostaje potrącalny jako koszt pośredni w dacie poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT,

- w przypadku Y koszt pozostaje potrącalny jako koszt bezpośrednio związany z przychodami zgodnie z art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT,

a tym samym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do korygowania rozliczenia CIT za 2024 r. wyłącznie z powodu tego, że pierwotna płatność została dokonana na rachunek niewidniejący w wykazie.

Ponadto w piśmie z 6 lipca 2026 r. wskazaliście Państwo, że uzupełnienie opisu sprawy nie powoduje zmiany stanowiska własnego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca nadal stoi na stanowisku, że po dokonaniu zwrotu pierwotnych płatności oraz ponownym uregulowaniu tych samych należności na rachunki figurujące w wykazie podatników VAT zachowuje prawo do rozpoznania wydatków jako kosztów uzyskania przychodów według zasad wynikających z ich pierwotnej kwalifikacji podatkowej, bez obowiązku korekty rozliczenia CIT za 2024 r. wyłącznie z tego powodu, że pierwotna płatność została dokonana na rachunek niewidniejący w wykazie podatników VAT.

Działania naprawcze nie kreują nowego, odrębnego kosztu podatkowego, lecz dotyczą sposobu uregulowania tej samej należności. Skoro pierwotne płatności zostały odwrócone, a te same należności zostały ponownie uregulowane na rachunki z wykazu, to na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych wydatki powinny pozostać rozliczonezgodnie z pierwotnym momentem ich potrącalności.

W związku z powyższym Wnioskodawca wnosi o uznanie, że opis sprawy został uzupełniony w sposób wyczerpujący oraz o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

- definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów - w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

W myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców:

1. została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub

2. została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub

3. pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części:

1. zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo

2. w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody

- w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Jak wynika natomiast z art. 15d ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych.

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy:

1. stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2. jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Analiza ww. przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku każdej transakcji o wartości przekraczającej 15.000 zł istnieje obowiązek dokonywania płatności za pośrednictwem rachunku płatniczego, przy czym naruszenie tego obowiązku, a więc dokonanie płatności w całości lub w części z pominięciem takiego rachunku oznacza brak możliwości zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej płatność dotycząca tej transakcji została dokonana z pominięciem rachunku płatniczego.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że w 2024 r. dokonywaliście Państwo na rzecz kontrahentki płatności wynikających z faktur o wartości przekraczającej 15 tyś zł.

Ponadto 18 grudnia 2024 r. dokonaliście Państwo płatności na rzecz kontrahenta z tytułu faktury na kwotę (...) zł, na rachunek bankowy.

Na dzień zlecenia wskazanych wyżej przelewów rachunki bankowe tych kontrahentów nie figurowały w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Nie złożyliście Państwo w ustawowym terminie zawiadomień, o których mowa w art. 117ba § 3 pkt 2 Ordynacja podatkowa (ZAW-NR). Kontrahentka była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny od 13 lipca 2018 r., natomiast kontrahent był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny od 12 grudnia 2024 r.

Wydatki wynikające z faktur wystawionych przez kontrahentkę zostały przez Państwa ujęte w kosztach uzyskania przychodów w 2024 r. jako koszty pośrednie, w dacie ich poniesienia,
tj. w dacie ujęcia ich w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanych faktur, zgodnie z art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.

Natomiast wydatki wynikające z faktury wystawionej przez kontrahenta stanowią dla Państwa koszt bezpośrednio związany z przychodami. Ujmujecie Państwo taki wydatek w kosztach podatkowych zgodnie z zasadami właściwymi dla kosztów bezpośrednich, a więc w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, stosownie do art. 15 ust. 4, 4b i 4c ustawy o CIT.

Po ujawnieniu okoliczności, że przelewy zostały wykonane na rachunki niewidniejące na „białej liście”, uzgodniliście Państwo z kontrahentami działania naprawcze polegające na:

a) zwrocie przez kontrahentów środków otrzymanych uprzednio od Państwa,

b) ponownym uregulowaniu przez Państwa tych samych należności na rachunki bankowe ujawnione w wykazie podatników VAT.

W ramach działań naprawczych należności zostały zwrócone i ponownie uregulowane na rachunki kontrahentów figurujących w wykazie podatników VAT w 2026 r.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym dotyczącym płatności na rzecz X i Y Wnioskodawca będzie uprawniony do pozostawienia wydatków w kosztach uzyskania przychodów w okresie ich pierwotnego ujęcia, bez obowiązku korygowania rozliczenia CIT za 2024 r.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedstawiony w opisie sprawy schemat działania wobec kontrahentów stanowi swoistą „korektę” pierwotnej, błędnej zrealizowanej płatności i zakłada ponowny przelew płatności na rachunki znajdujące się w Wykazie.

Zatem ponowne uregulowanie należności z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, skutkuje nabyciem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji za koszty uzyskania przychodu. Nie ziszczą się bowiem warunki określone w ww. przepisie, które nie pozwalają na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kosztów objętych fakturami.

Nie sposób jednak zgodzić się z Państwa stanowiskiem, która odnosi się do roku podatkowego, w którym powyższe wydatki mogą stanowić koszt podatkowy.

Zaliczenie tych wydatków do kosztów podatkowych możliwe będzie bowiem nie jak Państwo twierdzicie w 2024 r., tj.w okresie, kiedy faktycznie zostały poniesione, lecz dopiero w roku 2026, tj. w dacie dokonania prawidłowych płatności.

Z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wynika bowiem jednoznacznie, że kosztu podatkowego nie stanowi ta część kosztów, która została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny.

A contrario, koszt podatkowy mogą zatem stanowić jedynie te koszty, które nie uchybiają wskazanym powyżej warunkom, tj. zostaną dokonane z zastosowaniem powyżej wskazanych zasad.

Z kolei w przypadku wcześniejszego zaliczenia ww. kosztów do kosztów podatkowych, jak ma to miejsce w Państwa sprawie, zgodnie z art. 15d ust. 2 ustawy o CIT, koszty te powinny zostać zmniejszone (albo zwiększone przychody), w miesiącu dokonania płatności z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

Tym samym, skoro Spółka w 2024 roku dokonała płatności na rachunki bankowe podatników w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, które w momencie dokonania płatności nie znajdywały się w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 Ustawy o VAT tzw. „Białej liście podatników VAT”, a Wnioskodawca nie zawiadomił o tym fakcie naczelnika właściwego urzędu skarbowego - to uniemożliwia to ich zaliczenie do kosztów podatkowych w 2024 roku.

Mając na uwadze powyższe, Spółka po dokonaniu w 2026 r. ponownej płatności przelewem bankowym na rachunki znajdujące się w Wykazie, może zaliczyć wskazane we wniosku wydatki do kosztów uzyskania przychodów 2026 roku (tj. roku, w którym ponowna płatność została dokonana). Tym samym w opisanej sprawie dopiero w 2026 r. do tych kosztów nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów na podstawie art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.

Z powyższej przyczyny Państwa stanowisko dotyczące momentu (roku podatkowego), w którym możliwym jest zaliczenie wydatków, o których mowa we wniosku do kosztów podatkowych należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż interpretacje indywidualne dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Odnosząc się do Państwa stwierdzenia, że Dyrektor KIS nie prezentuje jednolitego poglądu w przedmiotowej kwestii, wskazać należy, że jednolitość orzecznictwa chociaż jest cechą pożądaną nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy mogą ewoluować, np. pod wpływem orzecznictwa sądowego. Zmiana stanowiska w konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co znalazło wyraz w treści art. 14e Ordynacji podatkowej, a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji zasady jednolitości interpretacji. Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że jednostkowe zajęcie stanowiska przez Organ podatkowy skutkowałoby zawsze obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez wszystkie inne organy bez względu na to, czy stanowisko to byłoby słuszne, czy też nie.

Ponadto wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.