0114-KDIP4-2.4012.443.2026.1.WH

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

A. Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest czynnym podatnikiem VAT mającym siedzibę działalności na terytorium Polski.

Zgodnie z danymi ujawnionymi w KRS przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest Nadawanie Programów Telewizyjnych Ogólnodostępnych i Abonamentowych (PKD 60.20.Z). Przedmiotem pozostałej działalności jest:

1. nadawanie Programów Radiofonicznych;

2. działalność związana z produkcją filmów, nagrań wideo, programów telewizyjnych, nagrań dźwiękowych i muzycznych;

3. działalność usługowa w zakresie informacji;

4. reklama.

W ramach prowadzonej działalności Spółka udziela licencji do swoich treści, które następnie są dystrybuowane za pośrednictwem platform streamingowych.

Mechanizm transakcji realizowanych przez Spółkę w zakresie objętym niniejszym wnioskiem obrazuje przykładowo umowa z (…) 2025 r. (AGGREGATION AGREEMENT, dalej: „Umowa”) zawarta przez Spółkę (Licencjodawcę) z B. B.V. (Licencjobiorca), spółką prawa holenderskiego mającą siedzibę działalności gospodarczej w (…) (Holandia).

W ramach ww. umowy licencjonowane prawa (Licensed Rights) obejmują prawo do:

1. kopiowania, hostowania, indeksowania, buforowania, kierowania, przesyłania, przechowywania, reprodukowania, pobierania, digitalizacji, kodowania; modyfikowania (wyłącznie w zakresie niezbędnym do celów Umowy); adaptowania, zmiany formatu i tworzenia fragmentów; tłumaczeń na języki objęte licencją; komunikacji i udostępnień publicznych; tworzenia algorytmu w oparciu o Treści i inne sposoby wykorzystania Treści;

2. wykonywania, wystawiania, dystrybuowania i udostępniania za pośrednictwem transmisji strumieniowej podglądów w celu promowania sprzedaży Treści na Autoryzowanej Platformie zgodnie z Umową;

3. reprodukowania, przechowywania, dystrybuowania, wprowadzania na rynek, wyświetlania, wykonywania, promowania, wystawiania, wynajmowania, sprzedawania i udostępniania Treści użytkownikom końcowym za pośrednictwem Autoryzowanej Platformy;

4. tłumaczenia treści na języki objęte licencją w celu stworzenia napisów lub dubbingu;

5. zezwolenia użytkownikowi końcowemu na dostęp i ponowne pobranie wszelkich Treści wcześniej pobranych przez takiego użytkownika końcowego z Autoryzowanej Platformy nieograniczoną liczbę razy za pośrednictwem Autoryzowanej Platformy na urządzenia powiązane z kontem tego użytkownika końcowego pod określonymi Umową warunkami;

6. korzystania i upoważniania Autoryzowanej Platformy do korzystania z nazwy, logo i znaków towarowych Licencjodawcy, w okresie obowiązywania Umowy, na stronie internetowej i innych materiałach marketingowych i promocyjnych Licencjobiorcy i/lub Autoryzowanej Platformy, wyłącznie w związku z prawami udzielonymi Licencjobiorcy na mocy Umowy.

Wszelkie treści dostarczone Licencjobiorcy są i pozostają wyłączną własnością Licencjodawcy, który zachowuje wszelkie prawa, tytuły i udziały, w tym między innymi prawa własności intelektualnej i wszelkie inne prawa do Treści.

W Umowie wskazano, że:

• Licencjobiorca zawarł umowy ramowe z kilkoma platformami i operatorami w celu dystrybucji określonych praw do treści audiowizualnych lub jest w trakcie zawierania takich umów i chce udzielić licencji na takie treści w celu ich dystrybucji na Autoryzowanych Platformach;
• Licencjodawca jest właścicielem lub kontroluje prawa do Treści przesłanych Licencjobiorcy i zgodził się udzielić Licencjobiorcy licencji na Treści na warunkach określonych w Umowie, aby Licencjobiorca mógł (sub)licencjonować i dostarczać Treści na Autoryzowane Platformy;
• Licencjodawca dostarczy Licencjobiorcy wszystkie dostępne Treści, w tym między innymi:

1. plik z treścią (wideo i audio, różne języki, jeśli dotyczy) oraz plik z napisami (jeśli dotyczy);

2. materiały reklamowe i promocyjne, które w każdym przypadku będą obejmować zwiastun w formie wideo, audio i pliku z napisami („Materiały Marketingowe”);

3. wszystkie materiały artystyczne;

4. wymagane metadane, w tym punkty rozdziałów, tytuły rozdziałów i fragmenty rozdziałów;

• przychody pochodzące z Treści będą ujmowane w następujący sposób:

1. Licencjobiorca zatrzyma określony procent Przychodów netto („Udział Licencjobiorcy w Przychodach”); i

2. po odliczeniu udziału w przychodach Licencjobiorcy, Licencjodawca będzie uprawniony do pozostałej części przychodu netto („Udział w przychodach Licencjodawcy”);

• udział Licencjobiorcy w przychodach z tytułu eksploatacji Treści na Autoryzowanej Platformie będzie wynosić 35% przychodu netto; „przychód netto” oznacza w tym przypadku 100% przychodów otrzymanych przez Licencjobiorcę z Autoryzowanej Platformy;
• warunki płatności:

1. wynagrodzenie będzie kalkulowane w oparciu o dokument będący rodzajem raportu (dokument RFI); dokument RFI będzie stanowił rodzaj raportu z eksploatacji Treści w ramach Autoryzowanej Platformy;

2. dokument RFI będzie dostarczany przez Autoryzowaną Platformę i będzie stanowił podstawę dla wystawienia faktury przez Licencjodawcę;

3. udział Licencjodawcy w przychodach z tytułu eksploatacji Treści będzie płatny w ciągu 30 dni od otrzymania faktury;

4. opóźnienie w zapłacie faktury wynikające z niedostarczenia przez Autoryzowaną Platformę dokumentu RFI nie będzie uznawane przez Licencjodawcę za naruszenie niniejszej Umowy, a za przekroczenie 30-dniowego terminu płatności liczonego od daty otrzymania dokumentu RFI nie będą naliczane żadne odsetki.

W związku z powyższym ww. schemat rozliczeń jest następujący:

1. Licencjobiorca pobiera wynagrodzenie od operatora Autoryzowanej Platformy z tytułu udzielonej sublicencji (przychód netto) - należne Spółce oraz Licencjobiorcy;

2. następnie Licencjobiorca przekazuje odpowiednią część kwoty należnych wpływów do Spółki (65%), po wcześniejszym dokonaniu potrąceń (35%).

Licencjobiorca będzie udostępniał Licencjodawcy przegląd udzielonych sublicencji i odpowiadających im opłat, w każdym miesiącu do trzydziestego dnia każdego miesiąca kalendarzowego.

Rozliczenia dokonywane są na podstawie raportów (dokumentu RFI), przekazywanych odpowiednio przez Operatora Autoryzowanej Platformy do Licencjobiorcy, w dalszej kolejności przez Licencjobiorcę do Licencjodawcy. W ten sposób ustalany będzie przychód netto za określone okresy, np. miesiąc, kwartał, półrocze. To, za jaki okres sporządzane będą informacje o należnych wpływach, będzie niezależne od ustaleń pomiędzy Wnioskodawcą a Licencjobiorcą. W konsekwencji Wnioskodawca może uzyskiwać informację (dokument RFI) po upływie kilku miesięcy od zakończenia okresu, za który dokument RFI jest sporządzany.

Równolegle Spółka udziela licencji co do swoich treści również w ramach innych umów na rzecz innych podmiotów, którzy następnie dokonują ich dystrybucji. Również w tych przypadkach fakturowanie odbywa się na podstawie raportów, których Spółka nie otrzymuje systematycznie i na bieżąco. Przykładowo Spółka otrzymuje raporty dotyczące kwietnia np. dopiero w czerwcu i dopiero wtedy jest w stanie zafakturować usługobiorcę (ustalić podstawę opodatkowania).

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że obowiązek podatkowy z tytułu licencjonowania przez niego treści będzie powstawał, na podstawie art. 19a ust. 1 w zw. z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, na koniec ustalonego z usługobiorcami (licencjobiorcami) okresu rozliczeniowego, którym będzie moment dostarczenia odpowiedniego raportu, z którego będzie wnikała możliwość ustalenia podstawy opodatkowania?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy: obowiązek podatkowy z tytułu licencjonowania treści będzie powstawał po stronie Spółki na koniec ustalonego z usługobiorcami (licencjobiorcami) okresu rozliczeniowego (w chwili otrzymania raportu), na podstawie art. 19a ust. 1 w zw. z 19a ust. 3 ustawy o VAT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT).

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Stosownie do art. 19a ust. 2 ww. ustawy, w odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.

Na podstawie art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, usługę dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

W analizowanym przypadku, z uwagi na realia gospodarcze, przyjęty przez Strony okres rozliczeniowy nie sprowadza się standardowo do np. miesiąca kalendarzowego, ale jest zamykany momentem wygenerowania i dostarczenia odpowiedniego raportu. To moment dostarczenia raportu jest momentem zakończenia okresu rozliczeniowego - w innym wypadku nie jest możliwe wcześniejsze skalkulowanie i ustalenie przez Spółkę należnego jej wynagrodzenia; w analizowanej sprawie charakter relacji gospodarczych, sposób świadczenia usługi (dystrybucja cyfrowa) uniemożliwia bowiem Spółce ustalenie wartości podstawy opodatkowania przed otrzymaniem odpowiedniego raportu dotyczącego dystrybucji treści licencjonowanych przez Spółkę. Sposób rozliczeń w zakresie świadczonych usług jest bezpośrednio powiązany z raportowaniem dokonywanym przez autoryzowaną platformę.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się natomiast na konieczność uwzględniania jako podstawowego kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT rzeczywistości gospodarczej - stąd wywodzona jest możliwość, by formalny odbiór usługi był decydujący dla uznania, że owa usługa została rzeczywiście wykonana. W szczególności, w przedmiotowych wyrokach sądy odwołują się do rozstrzygnięcia TSUE, tj. wyroku z 2 maja 2019 r., sygn. C-224/18, sprawa Budimex, w którym wskazano, że brak jest przeszkód, aby formalne potwierdzenie odbioru / wykonania usługi stanowiło moment rzeczywistego wykonania świadczenia, a tym samym moment powstania obowiązku podatkowego.

Należy wskazać, że w analizowanej sprawie Spółka nie ma możliwości wcześniejszego pozyskania odpowiedniego raportu (np. raportu RFI), gdyż kontrahenci prowadzą swoje rozliczenia biorąc pod uwagę własne ograniczenia techniczne i osobowe, lokalne regulacje prawne i podatkowe, konieczność zebrania szczegółowych danych, jak również inne nieznane Spółce okoliczności. W konsekwencji dla usługi realizowanej w sposób ciągły (udzielenie licencji) Spółka będzie znała przysługujące jej wynagrodzenie najwcześniej w momencie otrzymania przedmiotowego raportu. W innym wypadku doszłoby do konieczności fakturowania w oparciu o dane w dużym stopniu szacowane, a nie rzeczywiste co z kolei generowałoby konieczność korygowania transakcji i rozliczania zaległości lub nadpłat w podatku VAT (ewentualne późniejsze korekty deklaracji nie chroniłyby Spółki od konieczności zapłaty odsetek od nieterminowo uiszczonego podatku).

Okoliczności te wynikają ze specyficznego charakteru dystrybuowania treści poprzez platformy streamingowe, które nie dają się sprowadzić do prostych, prędko identyfikowalnych transakcji zakupu - sprzedaży. Natomiast system opodatkowania VAT powinien uwzględniać dla swojej efektywności również takie formy dokonywania świadczeń, czyniąc w ogóle możliwym prawidłowe rozliczenia na gruncie VAT.

W ocenie Spółki, dokonując wykładni przepisów w zakresie zasad powstawania obowiązku podatkowego w VAT, nie można pomijać zasad konstytucyjnych (zasada zaufania obywatela do państwa) czy podstawowych cech podatku od wartości dodanej (przede wszystkim proporcjonalności tego podatku), ale też wykładni systemowej, wymagającej wzięcia pod rozwagę w omawianym przypadku także przepisów prawa autorskiego, jak i samego sposobu układania relacji biznesowych, w tym metody / możliwości wyliczania wynagrodzeń od licencjobiorców z tytułu licencjonowanych treści.

Wymaga równocześnie podkreślenia, że w analizowanej sprawie nie chodzi o sytuację, gdy podatnik w drodze dobrowolnie przyjętych przez siebie postanowień umownych w taki sposób kształtuje swoje stosunki z kontrahentem, aby pozbyć się możliwości terminowego wykonania swych ustawowych obowiązków w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług. Oczywistym jest bowiem, że to na stronach umowy spoczywa obowiązek ukształtowania wzajemnych relacji tak, by możliwe było właściwe określenie przez usługodawcę obowiązku podatkowego związanego ze świadczonymi usługami. Jednak dowolne kształtowanie okresów rozliczeniowych za pomocą postanowień umownych nie powinno być mylone z realną możliwością ustalenia podstawy opodatkowania.

W analizowanym przypadku sposób wyliczenia wynagrodzenia uzależniony jest od okoliczności, o których Spółka (licencjodawca / usługodawca) nie ma i nie może mieć wiedzy (przede wszystkim chodzi tu o wysokość wpływów osiąganych z tytułu dystrybuowania licencjonowanych treści). Trudno też nie zauważyć, że w danym okresie rozliczeniowym określony użytkownik może nie korzystać z dystrybuowanych utworów będących przedmiotem licencji, stąd Spółka może nie wiedzieć, czy w ogóle wykonała usługę i czy - w związku z tym - powinna spodziewać się raportu / zapłaty od licencjobiorcy (usługobiorcy).

W konsekwencji, w ocenie Spółki, opisywane w ramach niniejszego wniosku usługi należy uznać za wykonane w dacie, w której obiektywnie możliwe staje się w ogóle ustalenie wysokości przysługującego Spółce wynagrodzenia. W analizowanym przypadku nie dochodzi do sztucznego, umownego wydłużania momentu powstania obowiązku podatkowego poprzez uzgodnione postanowienia umowne - sposób rozliczeń uwarunkowany jest okolicznościami faktycznymi: techniczną, rzeczywistą możliwością zaraportowania danych mających bezpośrednie przełożenie na podstawę opodatkowania. Stąd uzgodniony okres rozliczeniowy kończy się w chwili dostarczenia odpowiedniego raportu do Spółki.

Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 11 maja 2017 r., sygn. I FSK 1386/15, w którym wskazano, że nie może być zaakceptowana wykładnia przepisów prawa podatkowego, której rezultatem jest uznanie, że obowiązki podatnika mogą powstać w sytuacji, gdy ze względu na okoliczności od siebie niezależne nie może on tym obowiązkom sprostać. Tymczasem z takim właśnie przypadkiem będziemy mieli do czynienia w sytuacji, gdy podatnik, z uwagi na niemożność obliczenia podstawy opodatkowania (zależnej od wysokości należnej zapłaty) nie będzie mógł stwierdzić, w jakiej wysokości zobowiązanie podatkowe go obciąża, a tym samym jaki podatek należny powinien uwzględnić w składanej przez siebie deklaracji i jakiej wpłaty na rzecz organu podatkowego powinien dokonać. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do sytuacji, w której obowiązek podatkowy powstaje, ale nie powstaje zobowiązanie podatkowe (gdyż brak jest jednego z jego elementów konstrukcyjnych, tj. wysokości podatku), a podatnik, zobowiązany do rozliczenia się z organem podatkowym z podatku należnego w terminie wynikającym z art. 103 ustawy o VAT, nie może tego faktycznie uczynić, bo nie ma wiedzy, która by mu na to pozwoliła (nie zna wysokości podatku). Nie bez znaczenia jest to, że na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu podatnika również organ podatkowy nie byłby w stanie stwierdzić, jaka jest wysokość podatku, który powinien być zapłacony przez Spółkę.

W wyroku z 12 kwietnia 2023 r., sygn. I SA/Gd 1431/22 (oczenie nieprawomocne) WSA w Gdańsku wskazał, że przepis art. 19a ust. 3 ustawy o VAT nie zakłada, aby okresy rozliczeniowe były regularne, to znaczy trwały taką samą ilość czasu (na przykład miesiąc, trzy miesiące, sześć miesięcy). Oznacza to więc, że okresy rozliczeniowe nie muszą być regularne. W związku z czym w związku ze stosowaniem przez strony rozliczeń w oparciu o sprawozdania może dochodzić do różnych momentów rozliczania usług. Długość okresu rozliczeniowego może być np. wyznaczana przez dzień, w którym dochodzi do formalnego zatwierdzenia sprawozdania z wykonanych czynności - będzie to dzień równoznaczny z ostatnim dniem zakończonego okresu rozliczeniowego, po którym rozpoczyna się kolejny okres rozliczeniowy. Sąd zauważył, że dopóki nie dojdzie do formalnego zatwierdzenia sprawozdania, podatnik nie posiada wiedzy co do istnienia oraz wysokości wynagrodzenia należnego z tytułu wykonania usług. W konsekwencji podatnik nie ma możliwości ustalenia wynagrodzenia jakie mu przysługuje.

Należy więc przyjąć, że usługa za dany okres jest zakończona, w momencie zapłaty, bądź w momencie, kiedy podatnik otrzyma raport o wysokości wynagrodzenia, gdyż dopiero wówczas podatnik będzie mógł w myśl art. 29a ust. 1 ustawy, określić podstawę opodatkowania usługi. Tym samym sąd uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, że z tytułu świadczenia usług obowiązek podatkowy, pomimo upływu umownego okresu rozliczeniowego, powinien zostać rozpoznany dopiero gdy znana będzie kwota należna podatnikowi z tytułu świadczonych usług.

Równolegle powołana argumentacja znajduje również poparcie w innych rozstrzygnięciach sądów administracyjnych.

Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 19 lutego 2025 r., sygn. III SA/Wa 2766/24 (orzeczenie nieprawomocne): art. 19a ust. 3 ustawy o VAT stanowi implementację art. 64 ust. 2 dyrektywy 2006/112 i w tym świetle powinien być interpretowany. Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie przypominał bowiem, że pojęcia którymi posługuje się dyrektywa mają charakter autonomiczny, zaś ich interpretacja powinna być zgodna z celami wspólnego system podatku VAT (vide np. odpowiednio wyrok w sprawie C-264/14 David Hedqvist, pkt 33-35). Trybunał wskazywał również, że rzeczywistość gospodarcza i handlowa powinna stanowić podstawowe kryterium dla wykładni i stosowania tego podatku (zob. np. wyrok ws. C-653/11 Paul Newey, pkt 42 i powołane tam orzecznictwo). (…) Zapatrywanie organu zasadza się bowiem na stosunkowo dosłownym, językowym odczytaniu pojęcia "okresu, do którego odnoszą się... płatności lub rozliczenia", którym operuje 19a ust. 3 ustawy o VAT. Uznano mianowicie, że obowiązek podatkowy powstaje "w ostatnim dniu ustalonego w umowie okresu rozliczeniowego (miesiąca lub kwartału), a nie w dniu otrzymania raportu sprzedaży za dany okres rozliczeniowy od kontrahenta" (s. 15 in fine interpretacji), nie bacząc na argumenty strony skarżącej, że nie ma możliwości ustalenia wartości podstawy opodatkowania przed otrzymaniem raportu opracowanego przez kontrahenta. (…) Taki brak wzglądu na konsekwencje wykładni forsowanej w interpretacji indywidualnej godzi, w ocenie Sądu, w cel art. 64 ust. 2 dyrektywy 2006/112, którym jest wprowadzenie i ujednolicenie zasad ułatwiających rozpoznawanie obowiązku podatkowego, w przypadku gdy dostawa towarów lub świadczenie usług odbywa się w sposób określany jako ciągły i wskazanie zakończenia okresu rozliczeniowego jako momentu wykonania dostawy lub świadczenia usługi ze względu na niemożność rozpoznania momentu wykonania dostawy lub usługi (por. np. wyrok NSA o sygn. I FSK 738/20, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Rezultatem wykładni prezentowanej przez organ interpretacyjny jest bowiem konieczność rozpoznania obowiązku podatkowego zanim spółce dostępne są jakiekolwiek dane sprzedażowe na to pozwalające. W stanie faktycznym sprawy charakter relacji gospodarczych uniemożliwia spółce ustalenie wartości podstawy opodatkowania przed otrzymaniem raportu opracowanego przez kontrahenta. Organ kwituje powyższe niejako "przerzuceniem" na podatnika odpowiedzialności za realia rynkowe, a przy tym czyni to w tak zdawkowy (niekonstruktywny) sposób, że w istocie skutkuje to wymuszeniem działania jeżeli nie niemożliwego, to jak sam organ przyznaje, co najmniej utrudnionego. Zamiast ułatwienia podatnik staje zatem przed utrudnieniem pomijającym, wbrew logice systemu VAT, uwarunkowania gospodarcze, tj. w szczególności opisaną we wniosku interpretacyjnym specyfikę branży usług cyfrowych i sposób ich rozliczania przez kontrahentów. Jednocześnie reguła instrumentalnego nakazu - którą w niniejszym przypadku należałoby rozumieć tak, że podatnik powinien uczynić wszystko co jest przyczynowo konieczne dla rozpoznania obowiązku podatkowego z upływem okresu rozliczeniowego - jest w tym przypadku przez organ niepotrzebnie absolutyzowana. Sąd podzielił bowiem na tym tle również argumenty spółki nawiązujące do wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-224/18 Budimex, w którym wywiedziono w szczególności, że "w zakresie, w jakim nie jest możliwe określenie wynagrodzenia należnego od usługobiorcy przed dokonaniem przez niego odbioru usług budowlanych lub budowlano-montażowych, podatek od tych usług nie może stać się wymagalny przed owym odbiorem" (pkt 34). Według Trybunału - który notabene po raz kolejny podkreślił w tym orzeczeniu konieczność uwzględniania jako podstawowego kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT rzeczywistości gospodarczej (pkt 27) - możliwe jest, by formalny odbiór usługi był decydujący dla uznania, że owa usługa została rzeczywiście wykonana (pkt 35). W sentencji wyroku zastrzeżono jednakże po pierwsze, by "formalność odbioru została uzgodniona przez strony w umowie wiążącej je postanowieniami umownymi odzwierciedlającymi rzeczywistość gospodarczą i handlową w dziedzinie, w której usługa jest wykonywana i, po drugie, formalność ta stanowiła materialne zakończenie usługi i ustalała ostatecznie wysokość należnego świadczenia wzajemnego". (…) … wskazana interpretacja TSUE ma wymiar uniwersalny i per analogiam można ją odnieść do branży, w której działa spółka. (…) Podsumowując, w przypadku usług licencyjnych świadczonych w sposób ciągły, w postaci sprzedaży praw do licencji z tytułu gier komputerowych, co do których wysokość wynagrodzenia licencjodawcy nie jest znana w momencie ich świadczenia, lecz dopiero po otrzymaniu raportu sprzedaży od licencjobiorcy, dopuszczalne jest - na podstawie art. 19a ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług - przyjęcie jako momentu powstania obowiązku podatkowego daty otrzymania raportu sprzedaży.

Analogiczną wykładnię art. 19a ust. 3 ustawy o VAT przedstawił wcześniej WSA w Warszawie w wyroku z 14 czerwca 2023 r., sygn. III SA/Wa 786/23 (orzeczenie nieprawomocne).

Z kolei w wyroku z 20 listopada 2024 r., sygn. III SA/Wa 1585/24 (orzeczenie nieprawomocne) WSA w Warszawie również wskazał, że: …uznanie daty otrzymania wynagrodzenia lub stosownego raportu za dzień wykonania usługi nie stanowi przejawu nielegalnego przesuwania w czasie momentu powstania obowiązku podatkowego.

Okoliczności, w jakich Skarżąca świadczy swoje usługi, są bowiem kwestią obiektywnego faktu, nie wynikają one z jakichś nielegalnych działań optymalizacyjnych, zmierzających do opóźnienia powstania obowiązku i zobowiązania podatkowego, aby w efekcie zapłacić podatek jak najpóźniej. (…) W niniejszej sprawie Organ przyznaje, że skonstruowanie relacji Spółki ze swoimi kontrahentami w taki sposób, aby zrealizować rekomendowaną w interpretacji zasadę wynikającą z art. 19a ust. 3 ustawy, może być trudne ("...może być to w pewien sposób utrudnione..."), ale - w ocenie Sądu - takie ułożenie tych relacji, jakiego oczekuje Dyrektor, jest nie tylko "utrudnione", lecz wręcz niemożliwe. Trudno bowiem wyobrazić sobie techniczne narzędzie bieżącego, niezawodnego monitorowania, ile, kiedy i jakie utwory audiowizualne są przedmiotem reemisji przez użytkowników, tak, aby natychmiast po zakończeniu każdego okresu emisji Spółka uzyskała wiedzę na temat swojego wynagrodzenia z tytułu reemisji. Tymczasem podatnik powinien zadeklarować należny podatek w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek i zobowiązanie (art. 99 ust. 1 ustawy), ale, po pierwsze, jak wynikało z wniosku, dane potrzebne do zadeklarowania podatku Skarżąca otrzymuje często dopiero po kilku miesiącach od końca okresu emisji, a nadto, po drugie, przedstawione we wniosku pytania powinny być rozpatrzone w świetle zasady, że złożenie deklaracji jest nie tylko obowiązkiem, ale też prawem podatnika. Niezależnie zaś od tego, czy traktować je jako prawo, czy jako obowiązek, termin do 25 dnia następnego miesiąca jest terminem końcowym (najpóźniejszym).

Dyrektor powinien zatem mieć na uwadze, że prawo podatkowe powinno być interpretowane w sposób zapewniający możliwość pełnej realizacji przewidzianych praw i nałożonych obowiązków. Gdyby więc Skarżąca zamierzała złożyć deklarację za dany okres emisji już następnego dnia po jego upływie, to przyjęta w zaskarżonej interpretacji wykładnia art. 19a ust. 3 ustawy czyni taki legalny, dopuszczalny prawnie zamiar, niewykonalnym. W efekcie Spółka musiałaby zadeklarować co prawda jakiś podatek w przybliżonej, szacunkowej wysokości, ale gdyby po otrzymaniu wynagrodzenia lub raportu okazało się, iż wysokość podatku powinna być wyższa, zmuszona byłaby skorygować pierwotną deklarację i ponosić koszt odsetek od zaległości. Nie sposób zaakceptować takiego skutku wydanej interpretacji. Organ pominął w tej interpretacji "rzeczywistość gospodarczą i handlową", o której przypomniał TSUE w wyroku przywołanym przez Skarżącą w skardze (C-224/18 Budimex). Wskazane w tym wyroku specyficzne "normy i standardy" (w niniejszej sprawie obowiązujące w dziedzinie usług oferowania praw do reemisji programów audiowizualnych) wymagały przyjęcia, że usługi Spółki należy uznać za wykonane w dacie, w której obiektywnie możliwe staje się ustalenie wysokości przysługującego wynagrodzenia. (…) Należy nadto wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z 10 października 2024 r., sygn. I FSK 400/21, po raz kolejny potwierdził, że ustalanie momentu powstania obowiązku podatkowego przy świadczeniach okresowych musi uwzględniać obiektywne możliwości powzięcia wiedzy (przez podatnika, jak i przez organ podatkowy) co do wysokości wymaganego zobowiązania, musi też uwzględniać specyficzną rzeczywistość gospodarczą i handlową. Podobny pogląd wyraził tutejszy Sąd w wyroku o sygn. III SA/Wa 786/23 z 14 czerwca 2023 r. Sąd obecnie orzekający podziela te wszystkie uwagi.

Podsumowanie: Spółka będzie dokonywała odpłatnego świadczenia usług na rzecz danych licencjobiorców (usługa udzielenia licencji) w sposób ciągły. Określenie podstawy opodatkowania będzie możliwe najwcześniej w momencie otrzymania przez Spółkę odpowiedniego raportu. Moment otrzymania raportu będzie momentem końca przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, a tym samym momentem wykonania usługi, a w konsekwencji momentem powstania obowiązku podatkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2. zobowiązanie do powstrzymywania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.

W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Z konstrukcji podatku VAT wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21 ust. 1 i art. 138f.

Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Na podstawie art. 19a ust. 2 ustawy:

W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.

Przepis art. 19a ust. 3 ustawy stanowi, że:

Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Obowiązek podatkowy powstaje również w przypadku otrzymania całości lub części zapłaty przed wykonaniem usługi.

Natomiast, zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy:

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:

1. dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 1b;

2. dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.

Z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT wynika, że jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej faktycznie kwoty.

Wskazać należy, że ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego wymaga od wykonawcy danej usługi prawidłowego określenia momentu jej wykonania. Ustawa nie definiuje tego momentu, ani w żaden sposób nie precyzuje, jakimi kryteriami należy posługiwać się dla jego określenia. Jednakże przyjąć należy, że momentem wykonania usługi jest moment faktycznego wykonania wszystkich działań i czynności składających się na daną usługę. Zatem, usługa jest wykonana, gdy usługodawca zrealizował wszystkie czynności składające się na określony rodzaj usług. Należy zaznaczyć, że o faktycznym wykonaniu usługi decyduje jej charakter. Jednocześnie podkreślić należy, że ustalenie zakresu świadczonej usługi i w konsekwencji momentu jej wykonania powinno następować w sposób obiektywny.

Z kolei o charakterze i o dacie wykonania usługi decydują strony umowy cywilnoprawnej, chyba że moment ten jest określony przez obowiązujący przepis prawa regulujący zasady wykonywania danego rodzaju usług.

Ponadto stosownie do art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.

Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa podatkowego.

Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że co do zasady obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Natomiast w sytuacji, gdy przed dokonaniem dostawy towarów lub wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.

Jednocześnie, ustawodawca w art. 19a ust. 3 ustawy wprowadził unormowanie w zakresie ustalenia momentu wykonania usługi w odniesieniu do „usługi, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń”, czyli takiej usługi, która jest wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią następuje w ramach okresu.

Należy zauważyć, że powołany wyżej przepis art. 19a ust. 3 ustawy jest konsekwencją skorzystania przez ustawodawcę krajowego z możliwości jaką daje art. 64 ust. 2 akapit trzeci Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z którym:

Państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż określone w akapicie pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż jeden rok.

Przepisy regulujące podatek od towarów i usług nie definiują pojęcia „sprzedaży o charakterze ciągłym”. Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod. red. J. Szymczaka (PWN, Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie, trwający stale, nieustannie; bezustanny, ustawiczny stale się powtarzający, stały” oraz „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”.

Z powyższego wynika, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać każdą usługę odbywającą się bezustannie, stale, bez przerwy. Pojęcie ciągłości rozumiane zgodnie z zasadami prawa cywilnego, należy odnieść do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem lub nim nieoznaczony. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypłynąć obowiązki ciągłe lub okresowe.

Zatem usługi ciągłe obejmują pewne stałe zachowania w czasie trwania stosunku obligacyjnego, zaspokajające interes odbiorcy tych świadczeń, poprzez ich trwały – pod względem czasowym i funkcjonalnym - charakter oraz cechujące się niemożliwością wyodrębnienia powtarzających się czynności podatnika, co jest charakterystyczne dla świadczeń ciągłych (okresowych). Tak więc ze „świadczeniem o charakterze ciągłym” będziemy mieć do czynienia wtedy, gdy usługa jest stale w fazie wykonywania, tj. wykonywana jest nieprzerwanie przez czas trwania umowy, i w której jednoznacznie można określić jedynie moment rozpoczęcia jej świadczenia, natomiast moment jej zakończenia (definiowanego wykonania) nie jest z góry określony, lecz jest wyznaczony przez datę obowiązywania umowy między kontrahentami.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem VAT mającym siedzibę działalności na terytorium Polski. Przedmiotem przeważającej Państwa działalności jest Nadawanie Programów Telewizyjnych Ogólnodostępnych i Abonamentowych. W ramach prowadzonej działalności udzielają Państwo licencji do swoich treści, które następnie są dystrybuowane za pośrednictwem platform streamingowych.

W ramach ww. umowy licencjonowane prawa (Licensed Rights) obejmują prawo do:

1. kopiowania, hostowania, indeksowania, buforowania, kierowania, przesyłania, przechowywania, reprodukowania, pobierania, digitalizacji, kodowania; modyfikowania (wyłącznie w zakresie niezbędnym do celów Umowy); adaptowania, zmiany formatu i tworzenia fragmentów; tłumaczeń na języki objęte licencją; komunikacji i udostępnień publicznych; tworzenia algorytmu w oparciu o Treści i inne sposoby wykorzystania Treści;

2. wykonywania, wystawiania, dystrybuowania i udostępniania za pośrednictwem transmisji strumieniowej podglądów w celu promowania sprzedaży Treści na Autoryzowanej Platformie zgodnie z Umową;

3. reprodukowania, przechowywania, dystrybuowania, wprowadzania na rynek, wyświetlania, wykonywania, promowania, wystawiania, wynajmowania, sprzedawania i udostępniania Treści użytkownikom końcowym za pośrednictwem Autoryzowanej Platformy;

4. tłumaczenia treści na języki objęte licencją w celu stworzenia napisów lub dubbingu;

5. zezwolenia użytkownikowi końcowemu na dostęp i ponowne pobranie wszelkich Treści wcześniej pobranych przez takiego użytkownika końcowego z Autoryzowanej Platformy nieograniczoną liczbę razy za pośrednictwem Autoryzowanej Platformy na urządzenia powiązane z kontem tego użytkownika końcowego pod określonymi Umową warunkami;

6. korzystania i upoważniania Autoryzowanej Platformy do korzystania z nazwy, logo i znaków towarowych Licencjodawcy, w okresie obowiązywania Umowy, na stronie internetowej i innych materiałach marketingowych i promocyjnych Licencjobiorcy i/lub Autoryzowanej Platformy, wyłącznie w związku z prawami udzielonymi Licencjobiorcy na mocy Umowy.

Wszelkie treści dostarczone Licencjobiorcy są i pozostają wyłączną własnością Licencjodawcy, który zachowuje wszelkie prawa, tytuły i udziały, w tym między innymi prawa własności intelektualnej i wszelkie inne prawa do Treści.

W Umowie wskazano, że:

• Licencjobiorca zawarł umowy ramowe z kilkoma platformami i operatorami w celu dystrybucji określonych praw do treści audiowizualnych lub jest w trakcie zawierania takich umów i chce udzielić licencji na takie treści w celu ich dystrybucji na Autoryzowanych Platformach;
• Licencjodawca jest właścicielem lub kontroluje prawa do Treści przesłanych Licencjobiorcy i zgodził się udzielić Licencjobiorcy licencji na Treści na warunkach określonych w Umowie, aby Licencjobiorca mógł (sub)licencjonować i dostarczać Treści na Autoryzowane Platformy;
• Licencjodawca dostarczy Licencjobiorcy wszystkie dostępne Treści, w tym między innymi:

1. plik z treścią (wideo i audio, różne języki, jeśli dotyczy) oraz plik z napisami (jeśli dotyczy);

2. materiały reklamowe i promocyjne, które w każdym przypadku będą obejmować zwiastun w formie wideo, audio i pliku z napisami („Materiały Marketingowe”);

3. wszystkie materiały artystyczne;

4. wymagane metadane, w tym punkty rozdziałów, tytuły rozdziałów i fragmenty rozdziałów;

• przychody pochodzące z Treści będą ujmowane w następujący sposób:

1. Licencjobiorca zatrzyma określony procent Przychodów netto („Udział Licencjobiorcy w Przychodach”); i

2. po odliczeniu udziału w przychodach Licencjobiorcy, Licencjodawca będzie uprawniony do pozostałej części przychodu netto („Udział w przychodach Licencjodawcy”);

• udział Licencjobiorcy w przychodach z tytułu eksploatacji Treści na Autoryzowanej Platformie będzie wynosić 35% przychodu netto; „przychód netto” oznacza w tym przypadku 100% przychodów otrzymanych przez Licencjobiorcę z Autoryzowanej Platformy;
• warunki płatności:

1. wynagrodzenie będzie kalkulowane w oparciu o dokument będący rodzajem raportu (dokument RFI); dokument RFI będzie stanowił rodzaj raportu z eksploatacji Treści w ramach Autoryzowanej Platformy;

2. dokument RFI będzie dostarczany przez Autoryzowaną Platformę i będzie stanowił podstawę dla wystawienia faktury przez Licencjodawcę;

3. udział Licencjodawcy w przychodach z tytułu eksploatacji Treści będzie płatny w ciągu 30 dni od otrzymania faktury;

4. opóźnienie w zapłacie faktury wynikające z niedostarczenia przez Autoryzowaną Platformę dokumentu RFI nie będzie uznawane przez Licencjodawcę za naruszenie niniejszej Umowy, a za przekroczenie 30-dniowego terminu płatności liczonego od daty otrzymania dokumentu RFI nie będą naliczane żadne odsetki.

W związku z powyższym ww. schemat rozliczeń jest następujący:

3. Licencjobiorca pobiera wynagrodzenie od operatora Autoryzowanej Platformy z tytułu udzielonej sublicencji (przychód netto) - należne Spółce oraz Licencjobiorcy;

4. następnie Licencjobiorca przekazuje odpowiednią część kwoty należnych wpływów do Spółki (65%), po wcześniejszym dokonaniu potrąceń (35%).

Licencjobiorca będzie udostępniał Licencjodawcy przegląd udzielonych sublicencji i odpowiadających im opłat, w każdym miesiącu do trzydziestego dnia każdego miesiąca kalendarzowego. Rozliczenia dokonywane są na podstawie raportów (dokumentu RFI), przekazywanych odpowiednio przez Operatora Autoryzowanej Platformy do Licencjobiorcy, w dalszej kolejności przez Licencjobiorcę do Licencjodawcy. W ten sposób ustalany będzie przychód netto za określone okresy, np. miesiąc, kwartał, półrocze. To, za jaki okres sporządzane będą informacje o należnych wpływach, będzie niezależne od ustaleń pomiędzy Wnioskodawcą a Licencjobiorcą. W konsekwencji Wnioskodawca może uzyskiwać informację (dokument RFI) po upływie kilku miesięcy od zakończenia okresu, za który dokument RFI jest sporządzany. Równolegle udzielają Państwo licencji co do swoich treści również w ramach innych umów na rzecz innych podmiotów, którzy następnie dokonują ich dystrybucji. Również w tych przypadkach fakturowanie odbywa się na podstawie raportów, których Spółka nie otrzymuje systematycznie i na bieżąco.

W tak przedstawionych okolicznościach sprawy powzięli Państwo wątpliwości, czy obowiązek podatkowy z tytułu licencjonowania przez Państwa treści będzie powstawał, na podstawie art. 19a ust. 1 w zw. z art. 19a ust. 3 ustawy o VAT, na koniec ustalonego z usługobiorcami (licencjobiorcami) okresu rozliczeniowego, którym będzie moment dostarczenia odpowiedniego raportu, z którego będzie wnikała możliwość ustalenia podstawy opodatkowania.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że usługa licencjonowania opisana we wniosku jest usługą wykonywaną w sposób ciągły. Dla usługi tej ustalone są/będą terminy rozliczeń. Jak Państwo wskazują, Licencjobiorca będzie udostępniał Licencjodawcy przegląd udzielonych sublicencji i odpowiadających im opłat, w każdym miesiącu do trzydziestego dnia każdego miesiąca kalendarzowego.

Skoro, usługa licencjonowania objęta wnioskiem jest usługą wykonywaną w sposób ciągły, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy rozliczeń, to - stosownie do art. 19a ust. 3 ustawy - momentem powstania obowiązku podatkowego dla świadczonej usługi licencyjnej jest data upływu każdego okresu (w analizowanym przypadku są to okresy miesięczne), do którego odnoszą się rozliczenia. Momentem wykonania usługi licencjonowania świadczonej przez Państwa jest upływ okresu, za który następują płatności (miesiąc). Tym samym, datą wykonania usług w analizowanej sytuacji jest data upływu każdego okresu rozliczeniowego (miesiąca), którego dotyczy raport.

Natomiast nie można zgodzić się z twierdzeniem, że moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług licencjonowania powstaje dopiero w chwili dostarczenia raportu kiedy będą znali Państwo przysługujące wynagrodzenie za świadczoną usługę licencjonowania. Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 19a ust. 3 ustawy nie uzależnił momentu powstania obowiązku podatkowego od otrzymania od kontrahenta dokumentów takich jak np. raporty.

Wskazują Państwo, że Licencjobiorca musi regularnie przekazywać Państwu zestawienie udzielonych sublicencji oraz związanych z nimi opłat. Przekazanie przeglądu zgodnie z zawartą umową musi nastąpić do trzydziestego dnia każdego miesiąca kalendarzowego. Zatem jak wynika z powyższego obowiązek Licencjobiorcy dotyczący przekazywania Państwu przeglądu udzielonych sublicencji i odpowiadających im opłat ma charakter cykliczny i dotyczy każdego miesiąca trwania umowy. Tym samym comiesięczny przegląd udzielonych sublicencji i odpowiadających im opłat stanowi dla Państwa podstawę do rozliczeń z Licencjobiorcami w zakresie świadczonych usług licencjonowania.

Zatem nie można zgodzić się z Państwem, że dopiero otrzymanie raportu pozwala na skalkulowanie należnego Państwu wynagrodzenia.

Wskazać należy, że z powołanego art. 3531 ustawy Kodeks cywilny wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym przepisy prawa podatkowego. Jednakże umowy te nie mogą zmieniać obowiązków jakie wynikają z prawa podatkowego, w tym związanych z powstaniem obowiązku podatkowego. Okoliczność ta (data otrzymania raportu) pozostaje bez znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczenia usług o charakterze ciągłym.

Jako podatnik są Państwo zobowiązani do takiego ukształtowania zasad współpracy, w tym systemu dochodzenia i określania należnych kwot z tytułu świadczonych usług, które pozwolą Państwu realizować obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług zgodnie z ustawowymi terminami. Fakt, że może to być w pewien sposób utrudnione nie może przesądzać o tym, że automatycznie, dla uproszczenia należy odsunąć w czasie moment powstania obowiązku podatkowego, w szczególności, gdy art. 19a ust. 3 ustawy nie przewiduje takiej możliwości i wskazuje wprost zasady i termin rozpoznania obowiązku podatkowego dla tego rodzaju świadczeń. Obowiązek podatkowy powstaje z mocy prawa, niezależnie od tego kiedy otrzymają Państwo raport.

Zatem w odniesieniu do świadczonych usług licencjonowania świadczonych w sposób ciągły, z tytułu których otrzymują Państwo wynagrodzenie, obowiązek podatkowy powstaje z upływem ustalonego w umowie okresu rozliczeniowego (miesiąca), a nie w momencie otrzymania raportu.

W konsekwencji Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa,

składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym.

Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność. W przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych należy zauważyć, że są one rozstrzygnięciami odnoszącymi się do indywidualnych spraw i co do zasady wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach, nie rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Zatem powołane przez Państwa orzecznictwo zostało potraktowane jako element argumentacji strony, nie miały one natomiast mocy wiążącej w analizowanej sprawie.

Jednocześnie należy wskazać, że powołane przez Państwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2766/24 oraz z 20 listopada 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1585/24 są nieprawomocne, nie mogą więc wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Ponadto tut. Organ chciałby wskazać, że 26 stycznia 2016 r. zapadł wyrok WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 817/15, w którym to wyroku Sąd uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie Organu podatkowego odnośnie momentu powstania obowiązku podatkowego tytułu udzielania licencji i sublicencji. Stanowisko zajęte przez Sąd w ww. wyroku jest tożsame z rozstrzygnięciem zawartym w niniejszej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.