0114-KDIP1-1.4012.393.2026.3.EW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 13 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych sprzedaży wydzielonych działek.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 czerwca 2026 r. (wpływ 17 czerwca 2026 r.).

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1. Zainteresowany będący stroną postępowania:

• A.A.

2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:

• B.B.

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca i Zainteresowany niebędący stroną postępowania są osobami fizycznymi pozostającymi w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej małżeńskiej. Zainteresowani nie prowadzą działalności gospodarczej.

Zainteresowani nabyli nieruchomość gruntową w drodze zasiedzenia, co zostało potwierdzone prawomocnym postanowieniem sądu. Nabycie nastąpiło w 2003 roku. Nieruchomość miała charakter rolny i stanowiła majątek prywatny Zainteresowanych.

Wnioskodawca i jego żona podejmowali próby sprzedaży części nieruchomości w jej rolnym charakterze, które nie przyniosły rezultatu z uwagi na brak zainteresowania nabywców.

Z uwagi na brak możliwości sprzedaży nieruchomości jako gruntu rolnego oraz trudną sytuację życiową i finansową, Zainteresowani podjęli decyzję o podziale części nieruchomości na mniejsze działki.

W wyniku podziałów wydzielono 19 działek. Do tej pory sprzedano 10 (9 w 2025 roku i jedną w 2026 roku). Sprzedaż odbywała się w sposób niesformalizowany poprzez ogłoszenia internetowe ((...) i media społecznościowe), bez działań marketingowych o charakterze profesjonalnym.

Dla wydzielonych działek zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy. Działki nie zostały uzbrojone i nie doprowadzono do nich mediów ani infrastruktury technicznej, poza zapewnieniem dostępu do drogi publicznej zgodnie w wymaganiami administracyjnymi.

Zainteresowani nie podejmowali działań typowych dla działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami i nie prowadzili działalności deweloperskiej ani handlowej.

Sprzedaż działek wynika z zarządu majątkiem prywatnym oraz potrzeby uzyskania środków finansowych na utrzymanie i remont nieruchomości mieszkalnej. Jeden z Zainteresowanych jest osobą niepełnosprawną, a drugi nie pracuje w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem.

Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że w 2021 r. dokonali Państwo sprzedaży sześciu działek gruntu, natomiast w 2023 r. sprzedali Państwo siedem działek gruntu. Jednocześnie oświadczyli Państwo, że nie planują nabywania kolejnych nieruchomości. W przyszłości zamierzają Państwo sprzedać część pozostałych działek wydzielonych z nieruchomości objętych niniejszym wnioskiem, przy czym dwie z nich planują Państwo przekazać córkom w drodze darowizny.

Ponadto wskazali Państwo, że nieruchomości objęte wnioskiem zostały nabyte w drodze zasiedzenia i stanowiły Państwa majątek prywatny. Środki uzyskane ze sprzedaży działek przeznaczyli Państwo na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych oraz remont i utrzymanie budynku mieszkalnego. Ze środków uzyskanych ze sprzedaży działek w 2021 r. i 2023 r. sfinansowali Państwo m.in. wymianę dachu, ocieplenie budynku oraz wykonanie elewacji. Natomiast po sprzedaży działek w 2024 r. przeprowadzili Państwo wymianę instalacji elektrycznej i okien, wykonali niezbędne prace remontowe wewnątrz budynku oraz wybudowali ogrodzenie. Pozostałe środki przeznaczają Państwo na dalsze remonty oraz bieżące utrzymanie gospodarstwa domowego.

Zainteresowany niebędący stroną postępowania, B.B., posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wnioskodawczyni sprawuje nad nim stałą opiekę, co uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej. W związku z tym podjęli Państwo decyzję o sprzedaży części posiadanego majątku prywatnego.

W 2024 r. dokonali Państwo podziału działki nr 1. W wyniku tego podziału powstało jedenaście działek, z czego dla dziewięciu uzyskano decyzje o warunkach zabudowy. Jedna z działek została przeznaczona pod drogę, natomiast działka nr 2 nie została objęta decyzją o warunkach zabudowy. Wszystkie dziewięć działek, dla których wydano decyzje o warunkach zabudowy, zostało sprzedanych.

Wnioskodawczyni oraz Zainteresowany nigdy nie byli rolnikami ryczałtowymi ani czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług (VAT) dokonującymi opodatkowanej sprzedaży płodów rolnych. Przed podziałem grunty nie były wykorzystywane rolniczo i pozostawały nieużytkowane.

W 2026 r. dokonali Państwo kolejnego podziału działek nr 2 oraz 3. W jego wyniku powstało dwanaście działek, z czego dla dziesięciu wydano decyzje o warunkach zabudowy. Dwie działki przeznaczono pod drogi. Spośród działek objętych decyzjami o warunkach zabudowy sprzedali Państwo jedną.

Poza dokonaniem podziału nieruchomości oraz uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy nie podejmowali Państwo ani nie planują podejmować innych działań wymagających zaangażowania środków finansowych, które miałyby na celu podniesienie wartości działek. W szczególności nie planują Państwo wykonania przyłączy do sieci kanalizacyjnej, energetycznej ani gazowej oraz ogrodzenia działek.

Z uzupełnienia wniosku wynika również, że nie zawierali Państwo ani nie planują zawierać umów przedwstępnych dotyczących sprzedaży działek.

Zarówno działki już sprzedane, jak i te, które zamierzają Państwo sprzedać, nie były i nie są przedmiotem odpłatnych umów najmu, dzierżawy ani innych umów o podobnym charakterze.

Ponadto w odniesieniu do działek przeznaczonych do sprzedaży nie podejmowali Państwo i nie zamierzają podejmować aktywnych działań marketingowych wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia. Nie korzystali Państwo również i nie planują korzystać z usług pośredników ani biur obrotu nieruchomościami.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

Czy sprzedaż wydzielonych działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), czy też stanowi wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym? (pytanie nr 2 wniosku).

Stanowisko Zainteresowanych w sprawie

Zdaniem Wnioskodawców sprzedaż wydzielonych działek stanowi wykonywanie prawa własności w ramach zarządu majątkiem prywatnym i nie stanowi działalności gospodarczej.

Wnioskodawcy nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami, a podejmowane działania nie miały charakteru zorganizowanego, ciągłego ani profesjonalnego. Podział nieruchomości oraz uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy wynikały z konieczności dostosowania nieruchomości do możliwości jej sprzedaży z uwagi na brak zainteresowania sprzedażą nieruchomości w jej rolnym charakterze.

Wnioskodawcy nie uzbrajali działek, nie wykonywali infrastruktury technicznej ani nie podejmowali działań charakterystycznych dla działalności deweloperskiej lub handlowej.

Sprzedaż działek była prowadzona w sposób niesformalizowany, wyłącznie poprzez ogłoszenia internetowe, bez profesjonalnych działań marketingowych.

W ocenie wnioskodawców sprzedaż działek nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT), ponieważ Wnioskodawcy nie działają jako podatnicy VAT prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy, również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.

Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem według art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.):

Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

a) określone udziały w nieruchomości;

b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;

c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:

Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność).

Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Zatem należy uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.

Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:

Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.

Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.

Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku osobom.

Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.

Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).

Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.

W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

Zgodnie z powołanymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, nieruchomości spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów/świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne do określenia, czy w odniesieniu do konkretnej transakcji mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Zasadne zatem jest wyłączenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny, użyczenia towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE.

Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży (zamiany) gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia (zamiany) nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Z opisu sprawy wynika, że nabyli Państwo nieruchomość gruntową w drodze zasiedzenia, co zostało potwierdzone prawomocnym postanowieniem sądu. Nabycie nastąpiło w 2003 roku. Nieruchomość miała charakter rolny i stanowiła Państwa majątek prywatny.

Podejmowali Państwo próby sprzedaży części nieruchomości jako gruntu rolnego, jednak nie przyniosły one rezultatu z uwagi na brak zainteresowania ze strony potencjalnych nabywców. W związku z brakiem chętnych do zakupu nieruchomości w jej rolnym charakterze oraz trudną sytuacją życiową i finansową podjęli Państwo decyzję o podziale części nieruchomości na mniejsze działki.

W wyniku przeprowadzonego podziału wydzielono 19 działek. Do chwili obecnej sprzedali Państwo 10 z nich. Sprzedaż odbywała się bez podejmowania profesjonalnych działań marketingowych i miała na celu wyłącznie pozyskanie środków finansowych niezbędnych na utrzymanie oraz remont nieruchomości mieszkalnej.

Poza dokonanym podziałem nieruchomości oraz uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy nie podejmowali Państwo i nie planują podejmować innych działań wymagających zaangażowania naszych środków finansowych zmierzających do podniesienia wartości tych działek - nie planują Państwo wykonania przyłączy do sieci kanalizacyjnej, energetycznej, gazowej, ogrodzenia działek.

Z opisu sprawy wynika, że nie zawieraliście i nie planujecie Państwo zawierać umów przedwstępnych dotyczących sprzedaży działek, a działki sprzedane jak i te, które zamierzają Państwo sprzedać nie były i nie są przedmiotem odpłatnych umów najmu, dzierżawy albo innych umów o podobnym charakterze (działki leżały ugorem).

W tak przedstawionym opisie sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż przez Panią i Zainteresowanego wydzielonych działek podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić, czy z tytułu sprzedaży w 2025 r. i 2026 r. działek oraz planowanej transakcji sprzedaży kolejnych działek, będą Państwo (Pani i Zainteresowany) podatnikiem podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT i czy czynność dostawy będzie opodatkowana tym podatkiem.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze

• dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie
• czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży wydzielonych działek byli i będą Państwo spełniali (Pani i Zainteresowany) przesłanki do uznania każdego z Państwa za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że dostawa wydzielonych działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na uznanie każdego z Państwa za podatnika tego podatku. Jak wskazane zostało w opisie sprawy, nie podejmowała Pani ani Zainteresowany aktywnych działań mających na celu zbycie wydzielonych działek. Z wniosku nie wynika aby grunt z którego zostały wydzielone działki będące przedmiotem sprzedaży był udostępniany osobom trzecim na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Grunt leżał ugorem. Ponadto nie podjęli Państwo jakichkolwiek działań mających na celu uatrakcyjnienie działek.

W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży wydzielonych działek nie wystąpił/wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają/przesądzą, że planowana sprzedaż wydzielonych działek, wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęli i nie podejmą Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani i Zainteresowanego aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Dokonując sprzedaży wydzielonych działek będących Państwa współwłasnością byli i będą Państwo korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Panią i Zainteresowanego cech podatnika podatku VAT, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży wydzielonych działek, a dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W związku z tym, dokonując sprzedaży wydzielonych działek byli i będą Państwo – Pani i Zainteresowany korzystać z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy stwierdzić, że podjęte i planowane przez Państwa działania do momentu sprzedaży wydzielonych działek, nie mieszczą się w zakresie art. 15 ustawy o VAT i nie wywołują skutku w postaci uznania Pani i Zainteresowanego za podatnika VAT zdefiniowanego w ust. 1 ww. artykułu, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Tym samym dostawa wydzielonych działek nie podlegała/nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

· zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym,

· zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwo i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie pytania dotyczącego podatku od towarów i usług. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
• Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

• Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania

Pani A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

• w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
• w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.