0112-KDSL1-1.4011.468.2026.3.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:

- nieprawidłowe w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości w części wykorzystywanej w działalności gospodarczej;

- prawidłowe w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w nieruchomości w części wykorzystywanej na cele mieszkaniowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 23 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 29 czerwca 2026 r. (wpływ 6 lipca 2026 r.). Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 19 stycznia 1996 r. córka Wnioskodawczyni AA jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej zgodnie z aktem notarialnym nabyła w drodze umowy sprzedaży nieruchomość od Gminnej Spółdzielni X. Nieruchomość ta miała i w dalszym ciągu ma pow. 0,53 ha dz. 1 (…). W ww. akcie notarialnym wskazane jest, iż na tej działce znajduję się budynek restauracji jednokondygnacyjny kryty papą, a AA kupuje zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

W ww. budynku zaczęto prowadzić działalność gospodarczą przez męża Wnioskodawczyni – działalność została zakończona w dniu 31 grudnia 2025 r. z uwagi na stan zdrowia męża. Działalność ta została rozpoczęta jeszcze przed zakupem nieruchomości przez AA, tj. od 20 lipca 1994 r.

Od dnia zakupu przez AA, tj. od 19 stycznia 1996 r. cała rodzina Wnioskodawczyni zamieszkała w tym budynku, tj. mąż Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni z córkami A, B i C. Aktualnie zamieszkuje tam mąż Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni oraz B z mężem i dziećmi. AA zmieniła adres i wyprowadziła się w 2000 r., a CC w 2005 r.

Następnie 20 października 2007 r. AA zgodnie z aktem notarialnym darowała udziały w nieruchomości znajdującej się na dz. 1 w proporcji:

- dla BB 3/10 o wartości (…) tys. zł,

- dla CC 1/10 o wartości (…) tys. zł,

- dla rodziców 3/10 o wartości darowizny (…) tys. zł na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej,

- pozostawiła dla siebie 3/10 udziały (AA).

Pierwsze zajęcie nieruchomości nastąpiło w dniu objęcia udziałów, tj. 20 października 2007 r. W akcie notarialnym wskazane jest, iż w ewidencji nieruchomości jest skalsyfikowany jako grunt rolny zabudowany, a jej częścią składową jest budynek hotelowy murowany dwukondygnacyjny kryty papą, budynek hotelowy murowany parterowy kryty papą, budynek mieszkalny murowany jednopiętrowy kryty papą oraz budynek restauracyjny parterowy murowany z rozpoczęta budową pietra. W akcie notarialnym wskazane jest też, iż od dnia darowizny na obdarowanych przechodzą korzyści jak i ciężary zw. z nieruchomością oraz iż żadna z obdarowanych stron nie jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W tym samym dniu zawarcia aktu, tj. w dniu 20 października 2007 r. zawarto umowę użyczenia gdzie wszyscy właściciele nieruchomości córki i Wnioskodawczyni użyczyli nieodpłatnie swoją część nieruchomości w celu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej przez męża Wnioskodawczyni oraz wyrazili zgodę na czynienie nakładów na przedmiotową nieruchomość w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a w związku z tym nadbudowy, rozbudowy, dobudowy i na dokonywanie inwestycji. Poza ww. umową użyczenia udziały w budynku nie były przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych umów.

W dniu 21 lipca 2008 r. został zaciągnięty kredyt inwestycyjny na prowadzoną działalność gospodarczą, umowa kredytowa została podpisana przez męża i jego żonę, gdyż mają wspólność majątkową. Celem kredytu jest: refinansowanie i finansowanie rozbudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego. W dniu 21 lipca 2008 r. właściciele nieruchomości córki i Wnioskodawczyni wyrazili zgodę na obciążenie hipoteczne ww. księgi wieczystej z tytułu udzielonego kredytu inwestycyjnego udzielonego mężowi Wnioskodawczyni prowadzącemu działalność gospodarczą oraz Wnioskodawczyni (wspólność majątkowa). Z tytułu tej inwestycji mżą Wnioskodawczyni otrzymał zwrot podatku w 2009 r., inwestycja do dnia dzisiejszego nie została zakończona. Inwestycja nie została zrealizowana do końca i została wstrzymana w 2012 r. i od tej pory poza bieżącymi naprawami nie było nic więcej inwestowane.

Wszelkie bieżące naprawy, ulepszenia, remonty dokonywał mąż Wnioskodawczyni ze środków z prowadzonej działalności gospodarczej. Aktualnie też zaciągnięty kredyt inwestycyjny został całkowicie spłacony.

W dniu 14 września 2021 r. została zarejestrowana jednoosobowa działalność gospodarcza przez Wnioskodawczynię w ww. budynku zaczęto prowadzić działalność gospodarczą, która także została zamknięta w 2025 r.

W ciągu ostatnich 2 lat żaden z udziałowców nieruchomości nie dokonywał żadnych ulepszeń przekraczających ww. wartość początkowej w nieruchomości. Budynek nigdy nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych firmy męża Wnioskodawczyni ani Wnioskodawczyni.

Wszyscy ww. właściciele nieruchomości zdecydowali się na sprzedaż ww. nieruchomości osobie trzeciej w najbliższej przyszłości. Zapytanie dot. zdarzenia przyszłego, gdzie przedmiotem przyszłej sprzedaży jest jeden zwarty budynek złożony z części

1. hotelowej murowanej dwukondygnacyjnej krytej papą oraz murowanej parterowej krytej papą,

2. mieszkalnej murowanej jednopiętrowej krytej papą,

3. restauracyjnej parterowej murowanej z rozpoczętą budową pietra.

Planowana sprzedaż ma charakter incydentalny i stanowi formę wyjścia ze wspólności majątkowej z rodziną.

Wszystkie wymienione części stanowią jeden budynek połączony ze sobą na stałe stanowiącą zorganizowaną całość, w którym każdy ma swój udział.

Ponadto w piśmie z 29 czerwca 2026 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzowano opis sprawy w następujący sposób:

1. W jakim zakresie prowadziła Pani działalność gospodarczą w budynku (składającym się z części hotelowej, mieszkalnej i restauracyjnej) znajdującym się na nieruchomości mającej być przedmiotem sprzedaży?

Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą wyłącznie w części hotelowej i restauracyjnej budynku (obejmującej budynek hotelowy murowany dwukondygnacyjny oraz budynek hotelowy murowany parterowy, a także część restauracyjną parterową murowaną z rozpoczętą budową piętra). Działalność polegała na świadczeniu usług hotelarskich i gastronomicznych (zakwaterowanie, prowadzenie restauracji, sprzedaż napojów alkoholowych i wyrobów tytoniowych w ramach działalności gastronomicznej). Działalność ta była prowadzona w dwóch okresach: od 1 kwietnia 2012 r. do 27 maja 2016 r. oraz od 14 września 2021 r. do 31 grudnia 2025 r. Część mieszkalna budynku nie była przez Wnioskodawczynię wykorzystywana w działalności gospodarczej – służyła wyłącznie celom mieszkaniowym jej rodziny.

2. Czy cały budynek, o którym mowa w opisie sprawy, wykorzystywany był przez Panią do prowadzenia działalności gospodarczej do dnia 31 grudnia 2025 r.? Jeśli nie cały budynek proszę o szczegółowe wyjaśnienie jaka dokładnie część tego budynku była wykorzystywana przez Panią w prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie, nie cały budynek był wykorzystywany przez Wnioskodawczynię do prowadzenia działalności gospodarczej. Do prowadzenia działalności gospodarczej wykorzystywana była przez Wnioskodawczynię wyłącznie część hotelowa (budynek hotelowy murowany dwukondygnacyjny oraz budynek hotelowy murowany parterowy) oraz część restauracyjna (budynek restauracyjny parterowy murowany z rozpoczętą budową piętra) o łącznej powierzchni użytkowej 982 m2. Część mieszkalna budynku nie była przez Wnioskodawczynię wykorzystywana w działalności gospodarczej w żadnym okresie – służyła wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny Wnioskodawczyni.

3. Czy cały budynek, o którym mowa w opisie sprawy wykorzystywany był przez Pani męża do prowadzenia działalności gospodarczej do dnia 31 grudnia 2025 r.? Jeśli nie cały budynek proszę o szczegółowe wyjaśnienie jaka dokładnie część tego budynku była wykorzystywana przez Pani męża w prowadzonej działalności gospodarczej, a jaka przez Panią.

Nie, mąż Wnioskodawczyni, w ramach prowadzonej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej, działalność prowadzona od 20 lipca 1994 r. do 31 grudnia 2025 r. z okresami zawieszenia prowadzenia działalności) wykorzystywał wyłącznie część hotelową i restauracyjną budynku – tę samą część, która była również wykorzystywana przez Wnioskodawczynię w ramach jej działalności gospodarczej (w okresach, w których obie działalności funkcjonowały równolegle). Część mieszkalna budynku nie była wykorzystywana przez męża Wnioskodawczyni w działalności gospodarczej – służyła wyłącznie celom mieszkaniowym rodziny. W praktyce część hotelowo-restauracyjna budynku była przedmiotem współkorzystania gospodarczego przez Wnioskodawczynię i jej męża, prowadzących odrębne, zarejestrowane na siebie działalności gospodarcze w tym samym miejscu.

4. Czy część mieszkalna budynku służyła/będzie służyła Pani w całym okresie posiadania wyłącznie do zaspokajania celów mieszkaniowych Pani i Pani rodziny?

Tak. Część mieszkalna budynku służyła i służy wyłącznie do zaspokajania celów mieszkaniowych rodziny Wnioskodawczyni – zamieszkiwał i zamieszkuje w niej mąż Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni, a wcześniej także córki, a obecnie również córka B z rodziną. Część ta nigdy nie była wykorzystywana w innych celach niż mieszkaniowe.

5. Czy część mieszkalną budynku wykorzystywała Pani kiedykolwiek w prowadzonej działalności gospodarczej? Jeśli tak, to proszę o wskazanie w jakim okresie.

Nie, Wnioskodawczyni nigdy nie wykorzystywała części mieszkalnej budynku w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w żadnym okresie.

6. Czy część mieszkalną budynku wykorzystywał Pani mąż kiedykolwiek w prowadzonej działalności gospodarczej? Jeśli tak, to proszę o wskazanie w jakim okresie.

Nie, mąż Wnioskodawczyni nigdy nie wykorzystywał części mieszkalnej budynku w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w żadnym okresie.

7. Co dokładnie oznacza pojęcie „rozpoczęta budowa piętra”? Proszę o dokładne wskazanie:

Wnioskodawczyni wyjaśniła poniżej poszczególne aspekty wskazane w wezwaniu (lit. A–f):

a) na jakim etapie prac na dzień sprzedaży będzie budowane piętro?

Na dzień planowanej sprzedaży piętro nad częścią restauracyjno-hotelową pozostaje w tym samym stanie, w jakim znajdowało się w momencie wstrzymania prac, tj. na etapie stanu zamkniętego (wykonano ściany zewnętrznych, pokrycie dachowe, częściowo instalacje). Od 2012 r. nie były prowadzone żadne dalsze prace budowlane w tym zakresie i stan ten nie zmienił się do dnia dzisiejszego.

b) kiedy dokładnie prace z budową piętra zostały rozpoczęte?

Prace związane z budową piętra zostały rozpoczęte 25 czerwca 2008 r. (wpis w dzienniku budowy).

c) kiedy dokładnie ponosiła Pani nakłady na budowę piętra?

Nakłady na budowę piętra ponoszone były głównie w okresie od 2008 r. do 2012 r., kiedy inwestycja została wstrzymana. Od 2012 r. do dnia dzisiejszego nie były ponoszone żadne dalsze nakłady na budowę piętra ani na jakiekolwiek inne ulepszenia budynku – ponoszone były wyłącznie wydatki na bieżące naprawy i remonty całego budynku, finansowane ze środków z prowadzonej działalności gospodarczej przez męża Wnioskodawczyni, nieprzekraczające progu ulepszenia w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

d) czy nakłady poniesione na budowę piętra stanowiły nakłady na ulepszenie budynku w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym prowadzące do jego przebudowy, tj. dokonania istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia? Jeśli tak, to czy stanowiły one co najmniej 30% wartości początkowej tego obiektu?

Nakłady poniesione w latach 2008-2012 miały charakter inwestycji (rozbudowy) i mogły stanowić nakłady na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Inwestycja ta nigdy nie została jednak zakończona, a rozpoczęta budowa piętra nie została oddana do użytkowania ani wykorzystana gospodarczo w jakikolwiek sposób - pozostaje w stanie surowym, niezakończonym, niezdatnym do użytkowania od 2012 r. do dnia dzisiejszego. Co istotne, w ciągu ostatnich dwóch lat przed planowaną sprzedażą (tj. licząc od 2024 r.) żadne nakłady o charakterze ulepszenia – w żadnej wysokości – nie były ponoszone na budynek przez żadnego z współwłaścicieli, w tym przez Wnioskodawczynię i jej męża. W tym okresie ponoszone były wyłącznie wydatki na bieżące naprawy i konserwację budynku, nieprzekraczające progu ulepszenia.

e) czy ta część budynku po dokonaniu ulepszeń została kiedykolwiek oddana do użytkowania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej oraz czy w momencie dostawy tej części budynku minie okres dłuższy niż dwa lata licząc od momentu oddania tej części do użytkowania po dokonaniu ulepszeń?

Niedokończona część budynku (piętro nad częścią restauracyjną) nigdy nie została oddana do użytkowania w jakiejkolwiek formie, w tym nie była wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej Wnioskodawczyni, jej męża, ani żadnego innego współwłaściciela nieruchomości. Pozostaje w stanie surowym od 2012 r. Pytanie o okres dwóch lat od oddania do użytkowania po ulepszeniu nie znajduje zatem zastosowania, ponieważ takie oddanie do użytkowania nigdy nie nastąpiło.

f) czy od wydatków na ulepszenie przysługiwało Pani prawo do odliczenia podatku naliczonego? Jeśli nie, to dlaczego? Jeśli tak to czy skorzystała Pani z tego prawa.

Nakłady inwestycyjne związane z rozbudową w latach 2008-2012 ponoszone były w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez męża Wnioskodawczyni – Wnioskodawczyni w tym okresie (2008-2012) nie prowadziła jeszcze własnej działalności gospodarczej w tym budynku (jej pierwsza działalność gospodarcza została zarejestrowana 1 kwietnia 2012 r., a kredyt inwestycyjny zaciągnięty był wcześniej, na działalność męża, Wnioskodawczyni była jedynie współkredytobiorcą z tytułu wspólności majątkowej małżeńskiej). Prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych przysługiwało zatem mężowi jako podatnikowi VAT prowadzącemu działalność gospodarczą, z którego – zgodnie z wiedzą Wnioskodawczyni – skorzystał on w związku z otrzymanym w 2009 r. zwrotem podatku VAT z tytułu tej inwestycji. Wnioskodawczyni osobiście prawo do odliczenia podatku naliczonego od tych wydatków nie przysługiwało, gdyż nie była podatnikiem VAT w okresie ich ponoszenia (2008-2012) i nie ona była stroną dokonującą zakupów inwestycyjnych.

8. Czy ponosiła Pani i/lub Pani mąż nakłady na ulepszenie budynku znajdującego się na będącej przedmiotem sprzedaży nieruchomości w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, które stanowiło co najmniej 30% wartości początkowej tego obiektu? Jeżeli tak, to proszę wskazać:

Tak, takie nakłady były ponoszone, jednak wyłącznie w przeszłości, w ramach inwestycji z lat 2008-2012 opisanej szczegółowo w punkcie II.7 powyżej.

Odpowiedzi na pytania szczegółowe (lit. a-e) Wnioskodawczyni przedstawia poniżej.

a) kiedy takie wydatki były ponoszone?

Wydatki inwestycyjne na rozbudowę budynku, w tym na budowę piętra nad częścią restauracyjną, ponoszone były w okresie od 2008 r. (data zaciągnięcia kredytu inwestycyjnego) do 2012 r., kiedy inwestycja została wstrzymana. Od 2012 r. do dnia dzisiejszego żadne nakłady o charakterze ulepszenia nie były ponoszone – w tym w szczególności w okresie ostatnich dwóch lat przed planowaną sprzedażą.

b) czy ulepszenie budynku prowadziło do jego przebudowy, tj. dokonania istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany ich wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków ich zasiedlenia?

Inwestycja miała charakter rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego poprzez dobudowę piętra nad częścią restauracyjną. Inwestycja nie została jednak zakończona – piętro pozostało w stanie surowym i nigdy nie zostało oddane do użytkowania, w związku z czym nie doszło do faktycznej zmiany sposobu wykorzystania budynku ani do zmiany warunków jego zasiedlenia – budynek (część hotelowa i restauracyjna) był i jest wykorzystywany w taki sam sposób jak przed rozpoczęciem inwestycji, tj. do prowadzenia działalności hotelarsko-gastronomicznej.

c) czy od wydatków na ulepszenie przysługiwało Pani i/lub Pani mężowi prawo do odliczenia podatku naliczonego?

Jak wskazano w punkcie II.7.f powyżej, prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych przysługiwało mężowi jako podatnikowi VAT prowadzącemu działalność gospodarczą, w ramach której kredyt inwestycyjny był zaciągnięty i wydatkowany. Z tego prawa skorzystał, co potwierdza otrzymany przez niego w 2009 r. zwrot podatku VAT z tytułu tej inwestycji. Wnioskodawczyni osobiście prawo to nie przysługiwało, z przyczyn wskazanych w punkcie II.7.f.

d) czy po dokonaniu tych ulepszeń budynek był oddany do użytkowania, w tym również na potrzeby własnej działalności gospodarczej oraz czy w momencie jego dostawy minie okres dłuższy niż dwa lata licząc od momentu oddania tych obiektów do użytkowania po dokonaniu ulepszeń?

Niedokończona część budynku (piętro) nigdy nie została oddana do użytkowania w żadnej formie. Pozostała część budynku (hotelowa, restauracyjna), niezwiązana z przedmiotowym ulepszeniem, była użytkowana nieprzerwanie od momentu pierwszego zasiedlenia (1996 r./ponownie od 2007 r.) do dnia zakończenia działalności gospodarczej, a od ostatnich faktycznie wykorzystanych nakładów (przed wstrzymaniem inwestycji w 2012 r.) minęło znacznie więcej niż dwa lata.

e) czy ulepszone ww. budynki były wykorzystywane przez Panią i/lub Pani męża wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT?

Nie. Jak wskazano w punkcie I.2 powyżej, działalność hotelarsko-gastronomiczna prowadzona przez męża Wnioskodawczyni i przez Wnioskodawczynię w tym budynku podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na zasadach ogólnych i nie korzystała ze zwolnienia przedmiotowego z VAT.

9. Jak, zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), sklasyfikowany został obiekt budowlany (budynek) posadowiony na nieruchomości, o której mowa we wniosku?

Budynek będący przedmiotem planowanej sprzedaży stanowi jeden, zwarty obiekt budowlany o charakterze mieszanym, w którym poszczególne części pełnią różne funkcje:

- część hotelowa (budynek hotelowy murowany dwukondygnacyjny oraz budynek hotelowy murowany parterowy) klasyfikowana jest jako budynek niemieszkalny – budynek hoteli i podobne, sklasyfikowany w PKOB w Sekcji 1, Dziale 12, Grupie 121 („Budynki hoteli”);

- część restauracyjna (budynek restauracyjny parterowy murowany z rozpoczętą budową piętra) klasyfikowana jest jako budynek niemieszkalny - budynek gastronomii, sklasyfikowany w PKOB w Sekcji 1, Dziale 12, Grupie 121 („Budynki hoteli” obejmującej również budynki zakwaterowania turystycznego z usługami gastronomicznymi) albo Grupie 123 („Budynki handlowo-usługowe”), w zależności od przyjętej interpretacji funkcji gastronomicznej;

- część mieszkalna (budynek mieszkalny murowany jednopiętrowy) klasyfikowana jest jako budynek mieszkalny - Sekcja 1, Dział 11 PKOB.

Z uwagi na to, że budynek stanowi jeden, trwale połączony obiekt o przewadze funkcji niemieszkalnej (usługowej-hotelarsko-gastronomicznej), a powierzchnia użytkowa przeznaczona na cele niemieszkalne przeważa nad powierzchnią mieszkalną, całość obiektu należy – dla potrzeb klasyfikacji PKOB – zaklasyfikować łącznie jako budynek niemieszkalny w rozumieniu PKOB (Sekcja 1. Dział 12).

Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, sprzedaż przez Wnioskodawczynię udziału wraz z małżonkiem wynoszącego 3/10 w nieruchomości zabudowanej (dz. 1), nabytego w drodze darowizny w 2007 roku, będzie stanowić źródło przychodu podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, biorąc pod uwagę, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, upłynęło więcej niż 5 lat, a nieruchomość nie była ujęta w ewidencji środków trwałych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, planowana sprzedaż udziału w nieruchomości będzie zwolniona z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych gdyż upłynął termin 5-letni (zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o PIT, odpłatne zbycie nieruchomości nie stanowi źródła przychodu, jeżeli następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nabycie udziału (3/10) nastąpiło w drodze darowizny dnia 20 października 2007 r. więc pięcioletni okres upłynął z dniem 31 grudnia2012 r.) planowana sprzedaż udziału nie podlega opodatkowaniu jako przychód z działalności gospodarczej (art. 14 ustawy o PIT), ponieważ: udział w nieruchomości nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych żadnego przedsiębiorstwa. Zgodnie z uchwałą NSA (sygn. II FPS 8/13), zbycie składników wykorzystywanych w działalności, ale nieujętych w ewidencji środków trwałych, podlega zasadom z art. 10 ust. 1 pkt 8, a więc po 5 latach jest wolne od podatku.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch odrębnych źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3) lub ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów są jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie,

Art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Na podstawie art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio.

W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia: składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj. środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy.

Zatem, regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r., objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej. Jak wynika z uzasadnienia do projektu wprowadzającego ww. uregulowanie, zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. Dotyczy to zarówno składników, które z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania, krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, jak i składników, których podatnik – pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, prowadzonych samodzielnie.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 12 lit. a ww. ustawy:

Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia składników majątku pozostałych na dzień likwidacji prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej lub prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej,

- jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja: prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej, prowadzonych samodzielnie działów specjalnych produkcji rolnej, spółki niebędącej osobą prawną lub nastąpiło wystąpienie wspólnika z takiej spółki, do dnia ich odpłatnego zbycia upłynęło sześć lat i odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej.

Z kolei art. 24 ust. 3b ww. ustawy stanowi, że:

Dochodem z odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 17 lit. a), jest różnica między przychodem z odpłatnego zbycia a wydatkami na nabycie zbywanych składników, niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika zatem, że przychodami z działalności gospodarczej są zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku (z wyjątkiem nieruchomości mieszkalnych wymienionych w art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które pozostały po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jeżeli od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności do dnia ich odpłatnego zbycia nie upłynęło sześć lat.

O tym, jaki składnik majątku może stanowić środek trwały, decydują regulacje zawarte w art. 22a i 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

W myśl art. 22c ww. ustawy:

Amortyzacji nie podlegają:

1. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2. budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu,

3. dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4. wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,

5. składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Stosownie do treści art. 22d ust. 2 omawianej ustawy:

Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że jest Pani wraz z mężem współwłaścicielką udziału w nieruchomości składającej się z budynku złożonego z części hotelowej, restauracyjnej i mieszkalnej. Nieruchomość została nabyta pierwotnie w 1996 r. przez Pani córkę na podstawie umowy sprzedaży z 1996 r. Od nabycia tej nieruchomości przez Pani córkę Pani mąż prowadził w niej działalność gospodarczą, którą zakończył w 2025 r. Ponadto część mieszkalna była miejscem zamieszkania Pani i Pani rodziny. W 2007 r. Pani córka darowała udziały w nieruchomości swoim dwóm siostrom (jedna dostała 3/10, druga 1/10), rodzicom 3/10 oraz sobie pozostawiła 3/10 udziału w nieruchomości. W tym samym roku zawarto umowę użyczenia nieruchomości. Wszyscy współwłaściciele użyczyli nieodpłatnie swoją część nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez Pani męża oraz wyrazili zgodę na czynienie nakładów na przedmiotową nieruchomość. W latach 2008-2012 Pani mąż poczynił nakłady na rozbudowę budynku jednak inwestycja ta nie została do końca zrealizowana i od tego czasu poza bieżącymi naprawami nie było nic więcej inwestowane. Od 2021 r. do 2025 r. prowadziła Pani działalność gospodarczą (branża hotelarsko-gastronomiczna) i użytkowała budynek na potrzeby tej działalności – prowadziła w nim hotel i restaurację. Budynek ten nigdy nie był wprowadzony do ewidencji środków trwałych firmy Pani ani Pani męża. Przez ostatnie dwa lata żaden z udziałowców nie dokonywał żadnych ulepszeń przekraczających wartość początkową w nieruchomości. Budynek z uwagi na to, że stanowi jeden trwale połączony obiekt o przewadze funkcji niemieszkalnej, a powierzchnia użytkowa przeznaczona na cele niemieszkalne przeważa nad powierzchnią mieszkalną obiektu należy zaklasyfikować jako budynek niemieszkalny w dziale 12 PKOB. Obecnie wszyscy współwłaściciele planują sprzedać przedmiotową nieruchomość osobie trzeciej.

W tym miejscu wskazuję, że stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.

W myśl art. 341 tej ustawy:

Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.

Zgodnie natomiast z art. 36 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

§ 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

§ 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

§ 3. Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności.

Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.

W świetle art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.

W przypadku małżonków będących współwłaścicielami nieruchomości należącej do ich majątku wspólnego zasadą jest, że każde z nich ma udział w całej nieruchomości wspólnej.

Z powołanych uregulowań wynika, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też od dokonywania jego amortyzacji - znaczenie ma sam fakt wykorzystywania tego składnika w działalności gospodarczej.

W świetle tych ustaleń stwierdzić należy, że przychody z odpłatnego zbycia składników majątku, a więc również udziału w nieruchomości, pozostałych na dzień likwidacji działalności gospodarczej, jeżeli zbycie to następuje przed upływem sześciu lat licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła likwidacja działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie do dnia ich odpłatnego zbycia – stanowią przychód z tej działalności.

W opisie sprawy wskazała Pani, że od 2021 r. do 31 grudnia 2025 r. prowadziła Pani działalność gospodarczą wyłącznie w części hotelowej i restauracyjnej budynku (obejmującej budynek hotelowy murowany dwukondygnacyjny oraz budynek hotelowy murowany parterowy, a także część restauracyjną parterową murowaną z rozpoczętą budową piętra). Działalność polegała na świadczeniu usług hotelarskich i gastronomicznych. Część mieszkalna budynku nie była przez Panią ani Pani męża wykorzystywana w działalności gospodarczej – służyła wyłącznie celom mieszkaniowym Pani rodziny.

Opisane we wniosku okoliczności bezsprzecznie wskazują, że wykorzystywała Pani część tej nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zatem planowana sprzedaż udziału w nieruchomości opisanej we wniosku w części wykorzystywanej uprzednio przez Panią w działalności gospodarczej, będzie skutkowało powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie ma tu znaczenia fakt, że budynek nie był wpisany do ewidencji środków trwałych i nie był przez Panią amortyzowany.

Zatem, w przypadku sprzedaży udziałów w nieruchomości w części wykorzystywanej w działalności gospodarczej nie znajdzie zastosowania art. 10 ust.1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej części źródłem przychodów jest działalność gospodarcza wymieniona w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.

Tym samym w tym zakresie Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

Natomiast dla sprzedaży udziału w nieruchomości opisanej we wniosku w części wykorzystywanej uprzednio przez Panią w celach mieszkaniowych, a nie w działalności gospodarczej, w posiadaniu którego była Pani od 2007 r., zastosowanie znajdzie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji – ze względu na upływ 5-letniego terminu, sprzedaż ta nie będzie w ogóle stanowić źródła przychodu.

Zatem w tym zakresie Pani stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ta interpretacja stanowi ocenę Pani stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Zwrócić należy także uwagę, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (sformułowanego pytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy lub własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w wydanej interpretacji rozpatrzone.

W odniesieniu do powołanego przez Panią wyroku sądowego należy wskazać, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje skutków prawnych dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.