Określenie sposobu opodatkowania podatkiem VAT odsprzedaży … — 0114-KDIP1-3.4012.407.2026.1.KG

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy nie podlega opodatkowaniu na zasadzie procedury VAT-marża, o której mowa w art. 119 ustawy, lecz na zasadach ogólnych, odsprzedaż zakupionych przez Państwa usług noclegowych wraz z wyżywieniem we własnym imieniu i na własny rachunek od innych podatników oraz czy Zamawiający jest zobowiązany do rozliczenia podatku należnego VAT z tytułu importu usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(...) Sp. z o.o. sp. k. (dalej jako Spółka) jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą obejmującą m.in. świadczenie usług noclegowych i obsługi hotelowej dla klientów instytucjonalnych. Wnioskodawca uczestniczy lub zamierza uczestniczyć w postępowaniach przetargowych, których przedmiotem jest świadczenie usług polegających na udostępnianiu miejsc noclegowych na potrzeby osób skierowanych przez zamawiającego.

W szczególności Wnioskodawca zamierza wykonywać umowy, których przedmiotem jest zapewnienie miejsc noclegowych i obsługi hotelowej dla osób kierowanych przez (...), w kraju i za granicą, w okresie obowiązywania umowy.

Z dokumentacji przetargowej wynika, że przedmiot zamówienia obejmuje świadczenie usług polegających na udostępnianiu miejsc noclegowych na potrzeby osób skierowanych przez (...). Zamówienie zostało oznaczone kodem (...) - usługi hotelarskie. Warunek doświadczenia w (...) odnosi się do usług polegających na organizacji noclegów i obsługi hotelowej.

Wnioskodawca nie działa jako klasyczne biuro rezerwacji ani jako pośrednik działający w imieniu i na rzecz hoteli albo Zamawiającego. Wnioskodawca nie przekazuje jedynie zgłoszenia do hotelu i nie pobiera odrębnego wynagrodzenia za usługę rezerwacji, pośrednictwa lub obsługi transakcyjnej.

Wnioskodawca przyjmuje na siebie wykonanie świadczenia wobec Zamawiającego, którego istotą jest zapewnienie noclegu w określonym mieście, standardzie i terminie.

Zamawiający kieruje do Wnioskodawcy zgłoszenia dotyczące noclegów dla wskazanych osób. Wnioskodawca odpowiada za przyjęcie zgłoszenia, zapewnienie noclegu w wymaganym mieście, standardzie i terminie, obsługę zmian i anulacji oraz późniejsze rozliczenie z Zamawiającym.

Wnioskodawca korzysta z potencjału dostawców zewnętrznych - hoteli. W celu świadczenia usługi Zamawiającemu nabywa usługi noclegowe od hoteli lub innych dostawców usług hotelarskich we własnym imieniu i na własny rachunek. W praktyce Wnioskodawca korzysta zarówno ze stałej współpracy z hotelami lub sieciami hotelowymi, jak i - jeżeli jest to ekonomicznie korzystniejsze lub organizacyjnie konieczne - dokonuje zakupu przez platformy internetowe albo bezpośrednio w recepcji hotelu. W każdym przypadku Wnioskodawca działa wobec Zamawiającego jako podmiot odpowiedzialny za zapewnienie noclegu.

Zamawiający nie zawiera umów z hotelami w zakresie noclegów objętych umową z Wnioskodawcą i nie rozlicza się z hotelami bezpośrednio za te noclegi. Kontrahentem Zamawiającego pozostaje Wnioskodawca. To Wnioskodawca odpowiada wobec Zamawiającego za wykonanie świadczenia polegającego na zapewnieniu noclegu.

Świadczenie obejmuje nocleg ze śniadaniem w pokoju jednoosobowym albo w pokoju dwuosobowym do pojedynczego wykorzystania. Formularz oferty oraz formularz cenowy przewidują ceny brutto za pobyt jednej osoby przez jedną dobę w pokoju jednoosobowym albo dwuosobowym do pojedynczego wykorzystania, obejmujące nocleg ze śniadaniem. Ceny są określone jako stałe ceny jednostkowe za dobę hotelową w poszczególnych miastach i mają obowiązywać przez cały okres realizacji umowy. W przypadku braku dostępności pierwotnie wskazanego hotelu Wnioskodawca ma obowiązek zapewnić nocleg w innym hotelu o takim samym albo wyższym standardzie, przy zachowaniu ceny określonej dla danej miejscowości przez cały czas trwania umowy.

Wnioskodawca ponosi ryzyko organizacyjne i cenowe związane z realizacją świadczenia, w szczególności ryzyko zmiany cen hotelowych, sezonowości, braku dostępności miejsc, konieczności zapewnienia hotelu zastępczego, obsługi anulacji oraz różnicy między ceną zakupu od hotelu a stałą ceną należną od Zamawiającego.

Wnioskodawca nie pobiera od Zamawiającego odrębnej prowizji, opłaty transakcyjnej, opłaty za pośrednictwo ani odrębnej opłaty rezerwacyjnej. Wynagrodzeniem Wnioskodawcy jest cena za zrealizowany nocleg ze śniadaniem, ustalona w ofercie lub umowie. Rozliczenie nie polega na refakturowaniu pojedynczych faktur hotelowych z doliczoną prowizją, lecz na sprzedaży usługi noclegowej po stałej cenie jednostkowej.

W ramach realizacji umowy Wnioskodawca wykonuje wobec Zamawiającego czynności organizacyjne i techniczne, takie jak przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym oraz osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz przygotowywanie raportów miesięcznych obejmujących zgłoszone i zrealizowane noclegi, ich wartość oraz stopień wykorzystania kwoty umowy. Czynności te służą wykonaniu świadczenia głównego, którym jest zapewnienie noclegu, i nie są odrębnie wynagradzane.

Należy odróżnić czynności wykonywane przez Wnioskodawcę wobec Zamawiającego od czynności podejmowanych przez Wnioskodawcę w ramach wewnętrznego modelu realizacji świadczenia.

Wobec Zamawiającego Wnioskodawca występuje jako podmiot odpowiedzialny za zapewnienie noclegu. Przyjmuje zgłoszenia, obsługuje zmiany i anulacje, pozostaje punktem kontaktowym dla Zamawiającego oraz osób skierowanych przez Zamawiającego, fakturuje wykonane noclegi i raportuje ich wykonanie. Natomiast kontakt z hotelami, zakup świadczeń hotelowych oraz organizacja zaplecza wykonawczego są czynnościami wewnętrznymi Wnioskodawcy, wynikającymi z przyjętego modelu realizacji usługi. Czynności te nie są odrębnie nabywane przez Zamawiającego i nie stanowią dla Zamawiającego samodzielnego świadczenia.

Zakres czynności wykonywanych przez Wnioskodawcę wobec Zamawiającego odpowiada czynnościom typowym dla podmiotu świadczącego usługę noclegową: przyjęcie zgłoszenia, obsługa zmian, zapewnienie noclegu, bieżący kontakt w razie problemów, fakturowanie oraz raportowanie wykonanych noclegów. To, że Wnioskodawca realizuje świadczenie z wykorzystaniem hoteli zewnętrznych, nie zmienia charakteru świadczenia wobec Zamawiającego. Wnioskodawca ponosi wobec Zamawiającego odpowiedzialność za należyte wykonanie świadczenia. W przypadku problemów z noclegiem, braku dostępności, zastrzeżeń osób korzystających z noclegu, konieczności zmiany hotelu albo innych problemów związanych z realizacją świadczenia, Zamawiający oraz osoby skierowane przez Zamawiającego kontaktują się z Wnioskodawcą. To Wnioskodawca odpowiada za rozwiązanie problemu wobec Zamawiającego.

Wnioskodawca nie odsyła Zamawiającego do hotelu jako kontrahenta odpowiedzialnego za wykonanie świadczenia. Wnioskodawca nie świadczy na rzecz Zamawiającego usług turystycznych w postaci organizacji programu podróży, transportu, przewodnictwa, doradztwa turystycznego, sprzedaży biletów wstępu, organizacji atrakcji, ubezpieczenia lub innych świadczeń typowych dla zorganizowanej imprezy turystycznej. Celem Zamawiającego nie jest nabycie imprezy turystycznej, pakietu turystycznego ani kompleksowego świadczenia służącego rekreacji lub wypoczynkowi, lecz zapewnienie miejsc noclegowych dla osób skierowanych przez Zamawiającego w związku z jego działalnością.

Usługi dodatkowe hotelu, niewchodzące w zakres noclegu ze śniadaniem, takie jak parking, minibar, restauracja, telefon, SPA lub inne świadczenia dodatkowe, nie są objęte zamówieniem.

Wnioskodawca wyróżnia dwa rodzaje świadczeń: noclegi w hotelach położonych na terytorium Polski; noclegi w hotelach położonych poza terytorium Polski.

W odniesieniu do noclegów w Polsce Wnioskodawca przyjmuje, że świadczenie podlega opodatkowaniu według stawki 8% VAT jako usługa związana z zakwaterowaniem, mieszcząca się w grupowaniu PKWiU 55.

W odniesieniu do noclegów za granicą Wnioskodawca przyjmuje, że świadczenie nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce, ponieważ miejscem świadczenia jest miejsce położenia hotelu zgodnie z art. 28e ustawy o VAT. W formularzu ofertowym Wnioskodawca wskazuje w takim przypadku, że usługa „nie podlega” opodatkowaniu VAT w Polsce, natomiast pomocniczo może wskazywać stawkę właściwą dla kraju położenia hotelu, jeżeli jest to potrzebne do kalkulacji ceny brutto. Wniosek nie dotyczy określenia stawek VAT obowiązujących w innych państwach ani obowiązków rejestracyjnych Wnioskodawcy w innych państwach. Wniosek dotyczy wyłącznie skutków opisanych świadczeń na gruncie polskiej ustawy o VAT oraz wpływu przyjętej kwalifikacji na brak obowiązku podatkowego po stronie Zamawiającego w rozumieniu art. 225 ustawy Prawo zamówień publicznych.

Pytania

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym Wnioskodawca sprzedaje Zamawiającemu świadczenie polegające na zapewnieniu noclegu ze śniadaniem, nabyte uprzednio od podmiotu trzeciego (hotelu lub innego podmiotu wytwarzającego to świadczenie własnym potencjałem) we własnym imieniu i na własny rachunek, Wnioskodawca powinien być traktowany - na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT - jako podatnik sam świadczący usługę noclegową na rzecz Zamawiającego? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).
Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym Wnioskodawca sprzedaje Zamawiającemu świadczenie polegające na zapewnieniu noclegu ze śniadaniem, nabyte uprzednio od podmiotu trzeciego (hotelu lub innego podmiotu wytwarzającego to świadczenie własnym potencjałem) we własnym imieniu i na własny rachunek, bez świadczenia dodatkowych usług turystycznych takich jak transport, program pobytu, przewodnictwo, doradztwo turystyczne, organizacja atrakcji, bilety wstępu lub ubezpieczenie, przy jednoczesnym ponoszeniu przez Wnioskodawcę odpowiedzialności wobec Zamawiającego za zapewnienie samego noclegu, nie stanowi usługi turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu według procedury VAT-marża? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).
Czy czynności wykonywane przez Wnioskodawcę wobec Zamawiającego, takie jak przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym i osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz raportowanie wykorzystania noclegów, stanowią elementy wykonania świadczenia głównego polegającego na sprzedaży usługi noclegowej, a nie odrębną usługę pośrednictwa, rezerwacji lub doradztwa turystycznego? (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).
Czy w przypadku sprzedaży usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski miejscem świadczenia tych usług jest miejsce położenia hotelu, zgodnie z art. 28e ustawy o VAT? (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).
Czy w konsekwencji wynagrodzenie należne Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce? (pytanie oznaczone we wniosku nr 6).
Czy w przypadku usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski, do których zastosowanie znajduje art. 28e ustawy o VAT, po stronie polskiego Zamawiającego nie powstaje obowiązek rozliczenia podatku VAT w Polsce jako importu usług / reverse charge, a tym samym wybór oferty Wnioskodawcy w tym zakresie nie prowadzi do powstania po stronie Zamawiającego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 225 ustawy Prawo zamówień publicznych? (pytanie oznaczone we wniosku nr 7).

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1 (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym modelu Wnioskodawca powinien być traktowany jako podatnik sam świadczący usługę noclegową na rzecz Zamawiającego.

Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i sam wyświadczył te usługi.

Wnioskodawca nabywa świadczenia hotelowe od hoteli lub innych bezpośrednich wytwórców usług hotelarskich we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie sprzedaje Zamawiającemu świadczenie polegające na zapewnieniu noclegu ze śniadaniem. Zamawiający nie rozlicza się bezpośrednio z hotelem, a Wnioskodawca nie działa jako pośrednik (taki jak biuro rezerwacji albo biuro podróży) w imieniu hotelu lub Zamawiającego.

Korzystanie z potencjału technicznego dostawców zewnętrznych stanowi sposób realizacji świadczenia przez Wnioskodawcę. Nie zmienia to charakteru świadczenia wobec Zamawiającego, ponieważ Zamawiający nabywa od Wnioskodawcy usługę noclegową, za której wykonanie odpowiada Wnioskodawca. Charakter świadczenia opisany został jednoznacznie specyfikacją zamówienia publicznego i wynika bezpośrednio z jego oczekiwań. Określone jednoznacznie parametry takie jak opis świadczenia (zapewnienie noclegu ze śniadaniem), zakres odpowiedzialności wykonawcy (bezpośredni i całkowity), sposób komunikacji (bezpośredni, bieżący), sposób rozliczenia (cena jednostkowa za nocleg ze śniadaniem, brak opłat transakcyjnych, prowizji), a także konieczność zagwarantowania stałych cen przez cały czas trwania umowy (przejęcie ryzyka zmienności cen i sezonowości przez wykonawcę), w sposób ostateczny wykluczają możliwość realizacji przedmiotu umowy w sposób działania właściwy dla biura podróży czy biura rezerwacji. Zamawiający wymaga świadczenia usługi noclegowej z całym jej inwentarzem (zakresy odpowiedzialności, ryzyka, rozliczenia), a nie pośrednictwa, czy usług biura podróży.

W konsekwencji Wnioskodawca powinien być traktowany jako podmiot, który sam świadczy usługę noclegową na rzecz Zamawiającego. Sposób wytworzenia usługi - świadczenie własnymi zasobami czy też nabycie od podmiotu trzeciego - nie wpływa na charakter usługi względem Zamawiającego w żadnym z parametrów określających usługę. Oznacza to, że Wnioskodawca realizując umowę dokonuje sprzedaży niezmienionej usługi noclegowej, a nie usługi pośrednictwa, rezerwacji, czy usługi turystycznej.

Wnioskodawca bierze udział w świadczeniu usługi noclegowej na rzecz Zamawiającego. W świetle art. 8 ust. 2a ustawy o VAT Wnioskodawcę należy zatem uznać za podmiot świadczący usługę noclegową.

Ad 2 (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Zdaniem Wnioskodawcy, opisane świadczenie nie stanowi usługi turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT i nie podlega szczególnej procedurze VAT-marża. Przedmiotem sprzedaży jest wyłącznie usługa noclegowa obejmująca nocleg ze śniadaniem. Wnioskodawca nie świadczy dodatkowych usług turystycznych, takich jak transport, organizacja programu pobytu, przewodnictwo, doradztwo turystyczne, organizacja atrakcji, sprzedaż biletów wstępu, ubezpieczenie ani inne świadczenia tworzące kompleksową usługę turystyki. Świadczenie Wnioskodawcy nie jest kompleksową usługą mającą na celu rekreację lub wypoczynek lub kompleksową obsługę podróżnego. Celem Zamawiającego jest zapewnienie miejsc noclegowych dla osób skierowanych przez Zamawiającego, a nie nabycie imprezy turystycznej lub pakietu turystycznego. Pojedyncza usługa noclegowa może być elementem usługi turystyki, jeżeli stanowi składnik szerszego świadczenia, jednak sama w sobie nie powinna być utożsamiana z usługą turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT. W ocenie Wnioskodawcy sama sprzedaż nabytej uprzednio usługi noclegowej, bez dodatkowych usług, nie tworzy usługi turystyki. Nie można uznać, że mamy w takiej sytuacji do czynienia z kompleksową usługą, na którą składają się liczne świadczenia mające na celu rekreację, wypoczynek lub organizację podróży. W konsekwencji sprzedaż takiej usługi powinna podlegać opodatkowaniu według zasad ogólnych, a nie według procedury VAT-marża z art. 119 ustawy o VAT. Wnioskodawca wskazuje również, że z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że nie każda pojedyncza usługa świadczona przez podmiot działający w branży turystycznej lub rezerwacyjnej jest objęta szczególną procedurą dla biur podróży. Procedura ta może mieć zastosowanie do świadczeń, które nie ograniczają się do prostego zapewnienia pojedynczego świadczenia, lecz obejmują elementy właściwe działalności turystycznej, takie jak doradztwo, informacja turystyczna, przedstawianie szerokiej oferty wakacyjnej czy organizacja pakietu usług. W analizowanym przypadku takie elementy nie występują. Wnioskodawca nie organizuje wypoczynku, nie doradza w wyborze oferty wakacyjnej, nie tworzy programu podróży, nie organizuje transportu ani atrakcji. Świadczenie ma charakter instytucjonalny i służbowy - dotyczy zapewnienia noclegów dla osób skierowanych przez Zamawiającego.

Wnioskodawca wskazuje, że powyższe stanowisko jest zgodne z kierunkiem wynikającym z orzecznictwa TSUE, w szczególności ze spraw C-31/10 Minerva Kulturreisen oraz C-220/11 Star Coaches, zgodnie z którym nie każda pojedyncza usługa świadczona przez podmiot z branży turystycznej lub rezerwacyjnej jest objęta szczególną procedurą dla biur podróży. Jednocześnie sprawa C-163/91 Van Ginkel powinna być odczytywana w ten sposób, że sama okoliczność braku transportu nie wyłącza procedury szczególnej, jeżeli podatnik świadczy usługę o charakterze turystycznym obejmującą elementy takie jak informacja, doradztwo lub przedstawianie szerokiej oferty wakacyjnej. W analizowanym przypadku takich elementów nie ma.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, opisane świadczenie powinno być rozliczane na zasadach ogólnych.

Ad 3 (pytanie oznaczone we wniosku nr 3).

Zdaniem Wnioskodawcy, czynności wykonywane wobec Zamawiającego, takie jak przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym w sprawie rezerwacji i osobami skierowanymi przez Zamawiającego, obsługa reklamacji i rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz rozliczenie usług, stanowią elementy wykonania świadczenia głównego, którym jest sprzedaż usługi noclegowej. Są to w sposób jednoznacznie rozumiany w powszechnej praktyce rynkowej czynności nierozerwalnie związane z usługą hotelową. Nie są to świadczenia dodatkowe, ani możliwe do rozdzielenia.

Czynności te nie mają dla Zamawiającego samodzielnego celu gospodarczego. Zamawiający nie nabywa od Wnioskodawcy usługi rezerwacyjnej, pośrednictwa ani doradztwa. Zamawiający nabywa efekt w postaci zapewnienia noclegu w określonym mieście, standardzie i terminie, a w przypadku problemów związanych z realizacją świadczenia kontaktuje się z Wnioskodawcą jako stroną odpowiedzialną za wykonanie usługi na każdym jej etapie - od rezerwacji, po rozliczenie.

Kontakt z hotelami, zakup świadczeń hotelowych oraz organizacja zaplecza wykonawczego są czynnościami wewnętrznymi Wnioskodawcy, wynikającymi z przyjętego modelu realizacji usługi, co nie zmienia w żaden sposób przedmiotu umowy z zamawiającym.

Wnioskodawca nie pobiera odrębnej opłaty za czynności rezerwacyjne, organizacyjne lub administracyjne. Ich koszt jest elementem kalkulacji ceny usługi noclegowej.

Gdyby nawet w cenie ekonomicznie mieścił się narzut Wnioskodawcy związany z obsługą procesu, nie zmieniałoby to charakteru świadczenia. Narzut taki stanowiłby element kalkulacyjny ceny usługi noclegowej, a nie wynagrodzenie za odrębną usługę.

W analizowanym modelu argument ten jest tym silniejszy, że Wnioskodawca w ogóle nie pobiera od Zamawiającego odrębnej opłaty transakcyjnej, prowizji ani opłaty rezerwacyjnej. Całość wynagrodzenia jest należna za usługę noclegową.

Ad 4 (pytanie oznaczone we wniosku nr 5)

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski miejscem świadczenia tych usług jest miejsce położenia hotelu, zgodnie z art. 28e ustawy o VAT. Art. 28e ustawy o VAT stanowi, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, jest miejsce położenia nieruchomości. Usługa noclegowa jest usługą bezpośrednio związaną z konkretną nieruchomością. Jej istotą jest umożliwienie korzystania z pokoju lub miejsca noclegowego w określonym obiekcie hotelowym. Bez tej nieruchomości świadczenie nie mogłoby zostać wykonane. Powyższa regulacja odpowiada art. 47 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, jest miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.

Dla zastosowania art. 28e ustawy o VAT nie ma znaczenia siedziba usługodawcy ani siedziba usługobiorcy. Decydujące znaczenie ma miejsce położenia nieruchomości, której dotyczy usługa.

Wnioskodawca nie działa jako pośrednik w imieniu i na rzecz innych osób. Wnioskodawca działa we własnym imieniu i na własny rachunek. W konsekwencji nie znajdują zastosowania regulacje dotyczące pośredników działających w imieniu i na rzecz innych podmiotów, w tym art. 31 rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 282/2011, który odnosi się do usług pośredników działających w imieniu i na rzecz innych osób.

Skoro Wnioskodawca działa we własnym imieniu zarówno przy nabywaniu, jak i przy sprzedaży usługi noclegowej, to dla potrzeb VAT należy traktować go jako podmiot świadczący usługę noclegową. Miejscem świadczenia tej usługi jest miejsce położenia hotelu.

Jeżeli hotel znajduje się poza terytorium Polski, miejscem świadczenia jest państwo położenia tego hotelu.

Ad 5 (pytanie oznaczone we wniosku nr 6)

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie należne Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT w Polsce podlega odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Jeżeli miejscem świadczenia nie jest terytorium Polski, świadczenie nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.

W przypadku usług noclegowych dotyczących hoteli położonych za granicą miejscem świadczenia jest miejsce położenia hotelu. Jeżeli hotel znajduje się poza terytorium Polski, miejscem świadczenia jest terytorium innego państwa.

W konsekwencji Wnioskodawca, dokonując sprzedaży usługi noclegowej dotyczącej hotelu położonego poza terytorium Polski, nie jest zobowiązany do naliczenia polskiego VAT.

Ad 6 (pytanie oznaczone we wniosku nr 7)

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski nie powstaje po stronie polskiego Zamawiającego obowiązek rozliczenia VAT w Polsce jako importu usług / reverse charge.

Do opisanych usług nie stosuje się art. 28b ustawy o VAT, lecz art. 28e ustawy o VAT. Art. 28e jest przepisem szczególnym wobec art. 28b.

Skoro miejscem świadczenia jest miejsce położenia hotelu, a hotel znajduje się poza terytorium Polski, świadczenie nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Tym samym nie powstaje obowiązek rozliczenia podatku VAT w Polsce przez Zamawiającego jako importu usług.

W konsekwencji wybór oferty Wnioskodawcy w zakresie usług noclegowych za granicą nie prowadzi do powstania po stronie Zamawiającego obowiązku podatkowego, o którym mowa w art. 225 ustawy Prawo zamówień publicznych.

Uzasadnienie całości stanowiska

I. Istota świadczenia Wnioskodawcy

Zasadniczym elementem świadczenia Wnioskodawcy jest zapewnienie miejsc noclegowych dla osób wskazanych przez Zamawiającego. Wnioskodawca nie oferuje Zamawiającemu usługi pośrednictwa ani samej czynności rezerwacji. Zamawiający oczekuje rezultatu w postaci możliwości skorzystania z noclegu przez wskazane osoby, a także określił sposób kontaktu przy realizacji usługi, zakres odpowiedzialności wykonawcy za świadczenie usługi, a także sposób rozliczenia odpowiadający jednoznacznie usługom hotelowym.

Czynności wykonywane wobec Zamawiającego, takie jak przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym i osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu, fakturowanie oraz raportowanie, są konieczne do prawidłowego wykonania świadczenia głównego. W przypadku świadczenia równoważnej usługi bezpośrednio przez hotel, w tożsamy sposób są w sposób powszechnie uznany nierozerwalną częścią usługi noclegowej. Nie mają one samodzielnego celu gospodarczego. Bez świadczenia głównego w postaci noclegu czynności te nie miałyby dla Zamawiającego wartości użytkowej.

Należy odróżnić czynności wykonywane wobec Zamawiającego od czynności podejmowanych przez Wnioskodawcę w ramach wewnętrznego modelu realizacji świadczenia. Wobec Zamawiającego Wnioskodawca występuje jako podmiot odpowiedzialny za zapewnienie noclegu. Natomiast kontakt z bezpośrednimi wytwórcami usługi, zakup świadczeń hotelowych oraz organizacja zaplecza wykonawczego są czynnościami wewnętrznymi Wnioskodawcy i nie stanowią dla Zamawiającego samodzielnego świadczenia.

Wnioskodawca ponosi wobec Zamawiającego pełną odpowiedzialność za należyte wykonanie świadczenia. W przypadku problemów z noclegiem, konieczności modyfikacji rezerwacji, zgłaszania zastrzeżeń osób korzystających z noclegu albo innych problemów związanych z realizacją świadczenia, Zamawiający oraz osoby skierowane przez Zamawiającego kontaktują się bezpośrednio z Wnioskodawcą. To Wnioskodawca odpowiada za rozwiązanie problemu wobec Zamawiającego. Wnioskodawca nie odsyła Zamawiającego do hotelu jako kontrahenta odpowiedzialnego za wykonanie świadczenia. Wnioskodawca jednocześnie gwarantuje stałe ceny i ponosi ryzyka z tym związane, a także w przypadku braku dostępności ma obowiązek zapewnić świadczenie w innym obiekcie o równoważnym standardzie.

Wnioskodawca nie pobiera za nie odrębnego wynagrodzenia. W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, że Wnioskodawca świadczy samodzielną usługę rezerwacji, pośrednictwa lub doradztwa.

II. Brak usługi turystyki z art. 119 ustawy o VAT

Art. 119 ustawy o VAT dotyczy szczególnej procedury opodatkowania usług turystyki. Procedura ta ma charakter szczególny i nie powinna być stosowana do każdej sprzedaży usługi noclegowej. W analizowanym przypadku Wnioskodawca sprzedaje wyłącznie usługę noclegową obejmującą nocleg ze śniadaniem. Wnioskodawca nie świadczy usług dodatkowych, które tworzyłyby usługę turystyki. Nie organizuje transportu, programu pobytu, usług przewodnickich, doradztwa turystycznego, atrakcji, biletów wstępu ani ubezpieczenia. Świadczenie Wnioskodawcy nie jest kompleksową usługą turystyczną. Nie jest świadczeniem mającym na celu rekreację lub wypoczynek, ani kompleksową obsługę podróżnych. Zamawiający nabywa noclegi dla osób skierowanych przez niego w związku z jego działalnością, a nie pakiet turystyczny, czy obsługę podróży. Pojedyncza usługa noclegowa może być elementem szerszej usługi turystyki, ale sama w sobie nie jest usługą turystyki.

Nie można utożsamiać usługi noclegowej z usługą turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, jeżeli podatnik sprzedaje wyłącznie usługę noclegową bez dodatkowych świadczeń turystycznych. W konsekwencji świadczenie Wnioskodawcy powinno być rozliczane według zasad ogólnych.

III. Znaczenie orzecznictwa TSUE

Wnioskodawca ma świadomość, że w orzecznictwie TSUE wskazywano, iż sama okoliczność, że biuro podróży zapewnia podróżnemu jedynie zakwaterowanie, nie zawsze wyłącza szczególną procedurę dla biur podróży. Dotyczy to jednak sytuacji, w której usługa biura podróży nie ogranicza się do prostego zapewnienia pojedynczego świadczenia, lecz obejmuje także inne czynności właściwe działalności turystycznej, takie jak udzielanie informacji, doradztwo, przedstawianie ofert wakacyjnych czy organizacja rezerwacji w ramach szerszej oferty turystycznej.

Z orzecznictwa TSUE, w szczególności ze spraw C-31/10 Minerva Kulturreisen oraz C-220/11 Star Coaches, wynika natomiast, że nie każda odrębna usługa świadczona przez podmiot z branży turystycznej lub rezerwacyjnej jest objęta szczególną procedurą dla biur podróży. Jeżeli świadczenie ogranicza się do pojedynczej usługi i nie stanowi elementu kompleksowej usługi turystyki, procedura szczególna nie znajduje zastosowania.

W analizowanym przypadku Wnioskodawca nie świadczy usługi turystycznej, lecz pojedynczą usługę noclegową. Brak jest elementów właściwych dla usługi turystyki. Wnioskodawca nie doradza Zamawiającemu w zakresie wyboru wakacyjnego kierunku, nie oferuje programu wypoczynku, nie tworzy pakietu podróży i nie zapewnia szeregu usług turystycznych.

Wnioskodawca wskazuje, że stanowisko o braku zastosowania art. 119 ustawy o VAT do wyłącznej sprzedaży usługi noclegowej bez usług dodatkowych znajduje potwierdzenie w sposobie wykładni prezentowanym w orzecznictwie TSUE. W sprawie C-31/10 Minerva Kulturreisen Trybunał wskazał, że szczególna procedura dla biur podróży nie obejmuje osobnej sprzedaży pojedynczej usługi, jeżeli nie jest ona połączona ze świadczeniem usługi turystycznej. Podobnie w sprawie C-220/11 Star Coaches Trybunał podkreślił, że świadczenie ograniczone do jednego rodzaju usługi nie oznacza automatycznie objęcia procedurą szczególną dla biur podróży. Jednocześnie sprawa C-163/91 Van Ginkel nie powinna być rozumiana jako przesądzająca, że każda sprzedaż zakwaterowania przez podmiot organizujący noclegi podlega procedurze VAT-marża. Z orzeczenia tego wynika raczej, że procedura szczególna może mieć zastosowanie wtedy, gdy świadczenie nie ogranicza się do prostego zapewnienia zakwaterowania, lecz obejmuje elementy właściwe działalności turystycznej, takie jak informacja, doradztwo lub przedstawianie szerokiej oferty wakacyjnej. W analizowanym modelu Wnioskodawcy takie elementy nie występują.

IV. Art. 8 ust. 2a ustawy o VAT

Regulacja ta tworzy fikcję prawną, zgodnie z którą podmiot nabywający usługę we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi.

Wnioskodawca działa właśnie w takim modelu. Nabywa usługę noclegową od hotelu we własnym imieniu i na własny rachunek, a następnie sprzedaje ją Zamawiającemu. Wnioskodawca nie działa jako pośrednik w cudzym imieniu.

W konsekwencji Wnioskodawca powinien być traktowany jako podmiot świadczący usługę noclegową.

V. Podstawa opodatkowania i brak odrębnej prowizji

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od usługobiorcy lub osoby trzeciej, z wyjątkiem kwoty podatku.

W analizowanym modelu całość wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy od Zamawiającego stanowi zapłatę za usługę noclegową. Wnioskodawca nie pobiera odrębnej prowizji, opłaty transakcyjnej ani opłaty rezerwacyjnej.

Ewentualny narzut ekonomiczny Wnioskodawcy jest wyłącznie elementem kalkulacyjnym ceny. Nie stanowi wynagrodzenia za odrębne świadczenie. Zamawiający nie nabywa osobno usługi rezerwacji lub pośrednictwa.

W konsekwencji całość wynagrodzenia powinna być traktowana jako wynagrodzenie za usługę noclegową.

VI. Usługi zagraniczne - art. 28e

W przypadku usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski zastosowanie znajduje art. 28e ustawy o VAT. Przepis ten obejmuje usługi związane z nieruchomościami, w tym usługi zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji. Odpowiada mu art. 47 Dyrektywy VAT. Usługa noclegowa jest konsumowana w miejscu położenia hotelu. Jest bezpośrednio związana z konkretną nieruchomością. W konsekwencji miejscem jej świadczenia jest miejsce położenia hotelu.

Dla zastosowania art. 28e nie ma znaczenia siedziba usługodawcy ani usługobiorcy. Decydujące jest położenie nieruchomości.

W analizowanym modelu Wnioskodawca nie działa jako pośrednik w imieniu i na rzecz innych osób. Działa we własnym imieniu i na własny rachunek. Dlatego nie znajdują zastosowania regulacje dotyczące pośredników działających w cudzym imieniu, w tym art. 31 rozporządzenia wykonawczego Rady UE nr 282/2011.

Skoro hotel znajduje się poza terytorium Polski, miejscem świadczenia jest terytorium państwa położenia hotelu. W konsekwencji usługa nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów iusług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:

odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
eksport towarów;
import towarów na terytorium kraju;
wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, zdefiniowane w art. 2 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Natomiast treść art. 2 pkt 2 ustawy wskazuje, że:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Według art. 8 ust. 2a ustawy:

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy:

Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;

podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Powyższy artykuł wprowadza do ustawy drugą definicję podatnika. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej wynikającej z art. 15 ust. 2 ustawy, w myśl tego artykułu:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.

Ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, który stanowi że:

Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Natomiast zgodnie z art. 28b ust. 2 ustawy:

W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Z powyższych przepisów wynika, że zasadą ogólną miejsca świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej lub jeżeli usługi są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej tego podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba, miejscem świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do niektórych czynności zostało określone inne miejsce świadczenia niż to wynikające z ww. zasady ogólnej. Przykładem takich czynności mogą być usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 28n ust. 1 ustawy:

W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

W tym miejscu wskazuję, że art. 119 ustawy jest odstępstwem od zasady ogólnej zawartej w art. 29a ustawy dotyczącej sposobu określania podstawy opodatkowania podatkiem VAT przy sprzedaży towarów i usług.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Stosownie do art. 119 ust. 2 ustawy:

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.

W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

(uchylony)
działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
(uchylony)

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania do usług turystyki.

Ustawa o VAT nie zawiera definicji legalnej pojęcia „usługi turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych.

Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 306 i 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.

I tak, zgodnie z art. 306 ust. 1 Dyrektywy:

Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.

Z kolei art. 306 ust. 2 Dyrektywy stanowi, że:

Do celów stosowania rozdziału dotyczącego procedury szczególnej dla biur podróży, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani jak biura podróży.

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

W myśl art. 307 Dyrektywy:

Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (…).

Ww. przepisy Dyrektywy nie przesądzają, że tylko usługa kompleksowa, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, np.: transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie, zwiedzanie itp. może być objęta szczególną procedurę VAT marża.

Na mocy art. 308 Dyrektywy:

W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.

Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo czynnym podatnikiem VAT. Prowadzicie Państwo działalność gospodarczą obejmującą m.in. świadczenie usług noclegowych i obsługi hotelowej dla klientów instytucjonalnych. Uczestniczycie Państwo lub zamierzacie uczestniczyć w postępowaniach przetargowych, których przedmiotem jest świadczenie usług polegających na udostępnianiu miejsc noclegowych na potrzeby osób skierowanych przez zamawiającego. W szczególności zamierzacie Państwo wykonywać umowy, których przedmiotem jest zapewnienie miejsc noclegowych i obsługi hotelowej dla osób kierowanych przez (...), w kraju i za granicą, w okresie obowiązywania umowy. Zamówienie zostało oznaczone kodem (...) - usługi hotelarskie. Warunek doświadczenia w (...) odnosi się do usług polegających na organizacji noclegów i obsługi hotelowej. Spółka nie działa jako klasyczne biuro rezerwacji ani jako pośrednik działający w imieniu i na rzecz hoteli albo Zamawiającego. Nie przekazujecie Państwo jedynie zgłoszenia do hotelu i nie pobieracie odrębnego wynagrodzenia za usługę rezerwacji, pośrednictwa lub obsługi transakcyjnej. Przyjmujecie Państwo na siebie wykonanie świadczenia wobec Zamawiającego, którego istotą jest zapewnienie noclegu w określonym mieście, standardzie i terminie. Zamawiający kieruje do Państwa zgłoszenia dotyczące noclegów dla wskazanych osób. Odpowiadacie Państwo za przyjęcie zgłoszenia, zapewnienie noclegu w wymaganym mieście, standardzie i terminie, obsługę zmian i anulacji oraz późniejsze rozliczenie z Zamawiającym. Korzystacie Państwo z potencjału dostawców zewnętrznych - hoteli. W celu świadczenia usługi Zamawiającemu nabywacie Państwo usługi noclegowe od hoteli lub innych dostawców usług hotelarskich we własnym imieniu i na własny rachunek. W praktyce korzystacie Państwo zarówno ze stałej współpracy z hotelami lub sieciami hotelowymi, jak i - jeżeli jest to ekonomicznie korzystniejsze lub organizacyjnie konieczne - dokonujecie zakupu przez platformy internetowe albo bezpośrednio w recepcji hotelu. W każdym przypadku działacie Państwo wobec Zamawiającego jako podmiot odpowiedzialny za zapewnienie noclegu. Zamawiający nie zawiera umów z hotelami w zakresie noclegów objętych umową z Państwem i nie rozlicza się z hotelami bezpośrednio za te noclegi. Kontrahentem Zamawiającego pozostaje Spółka. Świadczenie obejmuje nocleg ze śniadaniem w pokoju jednoosobowym albo w pokoju dwuosobowym do pojedynczego wykorzystania. Formularz oferty oraz formularz cenowy przewidują ceny brutto za pobyt jednej osoby przez jedną dobę w pokoju jednoosobowym albo dwuosobowym do pojedynczego wykorzystania, obejmujące nocleg ze śniadaniem. Ceny są określone jako stałe ceny jednostkowe za dobę hotelową w poszczególnych miastach i mają obowiązywać przez cały okres realizacji umowy. W przypadku braku dostępności pierwotnie wskazanego hotelu macie Państwo obowiązek zapewnić nocleg w innym hotelu o takim samym albo wyższym standardzie, przy zachowaniu ceny określonej dla danej miejscowości przez cały czas trwania umowy. Ponosicie Państwo ryzyko organizacyjne i cenowe związane z realizacją świadczenia, w szczególności ryzyko zmiany cen hotelowych, sezonowości, braku dostępności miejsc, konieczności zapewnienia hotelu zastępczego, obsługi anulacji oraz różnicy między ceną zakupu od hotelu a stałą ceną należną od Zamawiającego. Nie pobieracie Państwo od Zamawiającego odrębnej prowizji, opłaty transakcyjnej, opłaty za pośrednictwo ani odrębnej opłaty rezerwacyjnej. Państwa wynagrodzeniem jest cena za zrealizowany nocleg ze śniadaniem, ustalona w ofercie lub umowie. Rozliczenie nie polega na refakturowaniu pojedynczych faktur hotelowych z doliczoną prowizją, lecz na sprzedaży usługi noclegowej po stałej cenie jednostkowej. W ramach realizacji umowy wykonujecie Państwo wobec Zamawiającego czynności organizacyjne i techniczne, takie jak przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym oraz osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz przygotowywanie raportów miesięcznych obejmujących zgłoszone i zrealizowane noclegi, ich wartość oraz stopień wykorzystania kwoty umowy. Wyróżniacie Państwo dwa rodzaje świadczeń: noclegi w hotelach położonych na terytorium Polski; noclegi w hotelach położonych poza terytorium Polski.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia kwestii:

czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym sprzedajecie Państwo Zamawiającemu świadczenie polegające na zapewnieniu noclegu ze śniadaniem, nabyte uprzednio od podmiotu trzeciego (hotelu lub innego podmiotu wytwarzającego to świadczenie własnym potencjałem) we własnym imieniu i na własny rachunek, powinniście Państwo być traktowani - na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy o VAT - jako podatnik sam świadczący usługę noclegową na rzecz Zamawiającego,
czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym sprzedajecie Państwo Zamawiającemu świadczenie polegające na zapewnieniu noclegu ze śniadaniem, nabyte uprzednio od podmiotu trzeciego (hotelu lub innego podmiotu wytwarzającego to świadczenie własnym potencjałem) we własnym imieniu i na własny rachunek, bez świadczenia dodatkowych usług turystycznych takich jak transport, program pobytu, przewodnictwo, doradztwo turystyczne, organizacja atrakcji, bilety wstępu lub ubezpieczenie, przy jednoczesnym ponoszeniu przez Państwa odpowiedzialności wobec Zamawiającego za zapewnienie samego noclegu, nie stanowi usługi turystyki w rozumieniu art. 119 ustawy o VAT i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu według procedury VAT-marża,
czy czynności wykonywane przez Państwa wobec Zamawiającego, takie jak przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym i osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz raportowanie wykorzystania noclegów, stanowią elementy wykonania świadczenia głównego polegającego na sprzedaży usługi noclegowej, a nie odrębną usługę pośrednictwa, rezerwacji lub doradztwa turystycznego,
czy w przypadku sprzedaży usług noclegowych dotyczących hoteli położonych poza terytorium Polski miejscem świadczenia tych usług jest miejsce położenia hotelu, zgodnie z art. 28e ustawy o VAT i tym samym nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce.

W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy przede wszystkim odwołać się do orzecznictwa TSUE dotyczącego zastosowania szczególnej procedury, jaką jest VAT-marża w turystyce.

Zgodnie z wyrokiem TSUE z 26 września 2013 r. w sprawie C-193/11, procedura marży służy równoważonemu podziałowi wpływów pochodzących z poboru tego podatku pomiędzy państwa członkowskie. Wskazując na art. 307 dyrektywy 2006/112/WE TSUE podkreślił, że transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro podróży ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi. W efekcie państwo członkowskie, w którym następuje konsumpcja danej usługi (np. świadczona przez prowadzącego hotel) uzyskuje wpływy z VAT z tego tytułu, a wpływy z marży biura podróży, które taką usługę sprzedaje turyście - uzyskuje państwo siedziby biura podróży.

W wyroku tym TSUE oceniał również, w kontekście art. 119 ust. 3 ustawy, znaczenie pojęcia „podróżny”, jakim posłużył się prawodawca unijny w przepisach dyrektywy 2006/112/WE regulujących procedurę szczególną dla biur podróży (art. 306-310). TSUE doszedł do przekonania, że pojęcie to należy rozumieć szeroko („podejście oparte na kliencie”), a zatem procedura VAT-marża ma zastosowanie, gdy bezpośrednim odbiorcą usługi jest każdy klient (instytucja, przedsiębiorca, biuro podróży). TSUE odnotował przy tym korektę stanowiska samej Komisji Europejskiej, która uznała, że pojęcie „podróżny” oznacza nie tylko osobę fizyczną, ale także osobę prawną, która nabywa podróż zorganizowaną na swoje własne potrzeby (np. spółkę nabywającą usługi turystyczne dla swoich pracowników) i która jest tym samym końcowym odbiorcą usługi turystycznej - z wyłączeniem osoby, która odsprzedaje nabytą usługę innej osobie. Art. 119 ust. 3 ustawy, jasno wskazuje, że procedura VAT-marża znajduje zastosowanie bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, jeżeli czyni to w warunkach określonych tym przepisem.

Jednocześnie TSUE wskazał, że okoliczność, że w 1977 r., tj. w czasie, gdy przyjmowana była procedura szczególna dla biur podróży, większość tych biur sprzedawała swoje usługi bezpośrednio konsumentowi końcowemu, nie oznacza, że prawodawca pragnął ograniczyć stosowanie tej procedury do tego typu sprzedaży i wykluczyć z niego sprzedaż na rzecz innych podmiotów gospodarczych.

Wskazać również należy, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Tym samym, aby podatnik korzystał z procedury szczególnej VAT-marża, świadczący usługę związaną z turystyką musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty (klienta). I z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Natomiast, bez znaczenia jest fakt, że podmiot świadczący usługi związane z turystyką nie jest biurem podróży, czy też organizatorem wycieczek turystycznych.

Zatem, w niniejszej sprawie, fakt, że opisane usługi są odsprzedawane na rzecz przedsiębiorców niebędących „podróżnymi”, jak również to, że nie jesteście Państwo biurem podróży, czy też organizatorem wycieczek turystycznych, nie ma wpływu na zastosowanie procedury szczególnej VAT-marża do odsprzedawanych usług.

Powyższe potwierdza również orzeczenie NSA z 6 lipca 2018 r., sygn. akt I FSK 1578/16, w którym Sąd wskazał, że nie ma podstaw, aby ograniczyć stosowanie procedury VAT-marża wyłącznie do usług świadczonych na rzecz turysty jako osoby nabywającej usługi o charakterze rekreacyjnym. Zgodnie z tym wyrokiem:

„(...) z punktu widzenia procedury VAT marża bez znaczenia jest cel, w jakim klient odbywa podróż. Akcentowanego przez Sąd pierwszej instancji celu, jakim kieruje się turysta nabywając usługę turystyczną, a mianowicie wypoczynku, rekreacji, rozrywki, nie da się wywieść z definicji pojęcia „turysta” zawartej w art. 3 pkt 9 u.u.t. Zgodnie bowiem z tą definicją, turysta to osoba, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej na jedną noc. Skoro zatem, jak wynika z definicji usług turystycznych zamieszczonej w art. 3 ust. 1 u.u.t., usługi te obejmują oprócz usług hotelarskich i przewodnickich, także wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym, to nie ma powodów, aby za usługi świadczone turystom uznać tylko usługi o celach wypoczynkowych, poznawczych i rozrywkowych. Jak bowiem wskazano wyżej nie są to cele, które w art. 3 ust. 9 u.u.t. określają turystę jako nabywcę usług uprawniających do korzystania z procedury opodatkowania marży. Celów tych nie przypisano również odwiedzającym w art. 3 pkt 10 u.u.t.”

W niniejszej sprawie należy także odnieść się do możliwości objęcia procedurą VAT-marża sprzedaży pojedynczych usług świadczonych przez Państwa na rzecz Klienta.

Co do sprzedaży pojedynczej usługi wypowiedział się TSUE w wyroku z 12 listopada 1992 r., w sprawie C-163/91. Trybunał wskazał, że samo tylko zapewnianie zakwaterowania w obiekcie wypoczynkowym przez biuro podróży wystarcza do tego, aby zastosowanie miała procedura szczególna przewidziana w art. 306-310 dyrektywy 2006/112/WE, znaczenie innych dostaw lub świadczenia usług, które ewentualnie towarzyszą owej usłudze zakwaterowania, nie może mieć wpływu na kwalifikację prawną omawianej sytuacji, to oznacza, że objęta jest ona procedurą szczególną dla biur podróży.

Istotny w niniejszej sprawie jest wyrok TSUE z 29 czerwca 2023 r. C-108/22. W wyroku tym Trybunał wskazał, że:

„art. 306 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że świadczenie podatnika polegające na zakupie usług noclegowych od innych podatników i na ich odsprzedaży innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą jest objęte procedurą szczególną VAT mającą zastosowanie do biur podróży, mimo że usługom tym nie towarzyszą usługi dodatkowe”.

TSUE w orzeczeniu C-108/22 zwrócił również uwagę, że:

„(...) wyłączenie z zakresu zastosowania art. 306 dyrektywy VAT usług świadczonych przez biuro podróży na tej tylko podstawie, że obejmują one jedynie zakwaterowanie, prowadziłoby do skomplikowanej procedury podatkowej, w której przepisy stosowane w zakresie VAT uzależnione byłyby od elementów konstytutywnych usług oferowanych na rzecz każdego podróżnego. Taka procedura podatkowa byłaby sprzeczna z celami tej dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Alpenchalets Resorts, C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 25-28 i przytoczone tam orzecznictwo). Wynika z tego, że świadczenie przez biuro podróży zakwaterowania wakacyjnego podlega owej szczególnej procedurze opodatkowania, nawet jeśli usługa ta obejmuje jedynie zakwaterowanie. W tym względzie należy wskazać, że ponieważ samo tylko zapewnienie zakwaterowania wakacyjnego przez biuro podróży wystarcza do tego, aby zastosowanie miała procedura szczególna przewidziana w art. 306-310 dyrektywy VAT, znaczenie innych dostaw lub świadczenia usług, które ewentualnie towarzyszą owej usłudze zakwaterowania, nie może mieć wpływu na kwalifikację prawną omawianej sytuacji, to znaczy na to, że objęta jest ona procedurą szczególną dla biur podróży (zob. podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Alpenchalets Resorts, C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 29-33).

W konsekwencji Trybunał orzekł, że art. 306-310 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że samo tylko udostępnienie przez biuro podróży obiektu wypoczynkowego wynajmowanego od innych podatników lub też udostępnienie obiektu wypoczynkowego, któremu to udostępnieniu towarzyszą dodatkowe usługi, niezależnie od znaczenia tych usług dodatkowych, stanowią, każde z nich, pojedynczą usługę objętą procedurą szczególną dla biur podróży (wyrok z 19 grudnia 2018 r., Alpenchalets Resorts,C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 35).

W niniejszej sprawie z wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wynika, że C. sprzedaje usługi noclegowe w hotelach oraz innych obiektach o podobnej funkcji zarówno w Polsce, jak i za granicą. Tymczasem orzecznictwo Trybunału wydane w kontekście świadczenia przez biuro podróży zakwaterowania wakacyjnego, jak wskazano w pkt 26-28 niniejszego wyroku, ma na celu uregulowanie również sytuacji sprzedaży usług zakwaterowania w hotelach i innych obiektach. W tym względzie należy w szczególności sprecyzować, że geograficzne zróżnicowanie położenia hoteli i obiektów będących przedmiotem tych usług może samo w sobie powodować praktyczne trudności, których uniknięcie ma na celu ta szczególna procedura opodatkowania, zgodnie z orzecznictwem przytoczonym w pkt 21 niniejszego wyroku”.

Treść powyższego wyroku wskazuje na to, że świadczenie podatnika polegające na zakupie usług noclegowych od innych podatników i na ich odsprzedaży innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą jest objęte procedurą szczególną VAT-marża mającą zastosowanie do biur podróży, mimo że usługom tym nie towarzyszą usługi dodatkowe.

Ponadto, TSUE w wyroku z 9 grudnia 2018 r., sygn. C-552/17 wskazał, że:

W tym względzie z orzecznictwa Trybunału wynika, że wyłącznie z zakresu zastosowania art. 306 dyrektywy VAT usług świadczonych przez biuro podróży na tej tylko podstawie, że obejmują one jedynie zakwaterowanie, prowadziłoby do skomplikowanej procedury podatkowej, w której przepisy stosowane w zakresie VAT uzależnione byłyby od elementów konstytutywnych usług oferowanych na rzecz każdego podróżnego. Taka procedura podatkowa byłaby sprzeczna z celami tej dyrektywy (zob. Podobnie wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Alpenchalets Resort, C-552/17, EU:C:2018:1032, pkt 25-28 i przytoczone tam orzecznictwo).”

W kwestii sprzedaży pojedynczych usług i opodatkowania ich w procedurze marży należy również odnieść się do art. 119 ust. 2 ustawy o VAT, który wskazuje, że przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Zatem, co do zasady, usługa turystyki składa się z wielu świadczeń. Jednakże w związku z istniejącymi wyżej wskazanymi orzeczeniami TSUE w zakresie opodatkowania pojedynczych usług procedurą VAT-marża, przepisy art. 119 ustawy o VAT należy interpretować z uwzględnieniem przedmiotowego orzecznictwa.

Odnosząc się zatem do Państwa wątpliwości, w niniejszej sprawie należy ustalić, czy sprzedaż usług oferowanych przez Państwa mieści się w kategorii usług turystycznych, do których zastosowanie ma procedura szczególna marży dla biur podróży.

W przedmiotowej sprawie zamierzacie Państwo wykonywać umowy, których przedmiotem jest zapewnienie miejsc noclegowych wraz z śniadaniem i obsługi w kraju i za granicą, w okresie obowiązywania umowy. Ponadto w ramach świadczonej usługi będą wykonywać Państwo następujące czynności: przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym i osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz raportowanie wykorzystania noclegów. Niewątpliwie jest to zatem działalność zbliżona do działalności biura podróży.

Z przytoczonego orzecznictwa TSUE wynika jednoznacznie, że świadczenie podatnika polegające na zakupie usług noclegowych od innych podatników i na ich odsprzedaży innym podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą jest objęte procedurą szczególną VAT-marża mającą zastosowanie do biur podróży, mimo, że w danym przypadku usługom tym nie towarzyszą usługi dodatkowe, takie jak np. transport czy też zwiedzanie. Tym samym powyższa konkluzja wynikająca z orzecznictwa TSUE dotycząca usług noclegowych znajduje odniesienie również do innych usług np. wyżywienie, nabywanego i odsprzedawanego w tożsamych okolicznościach jak zakwaterowanie.

Zatem, mając na uwadze orzecznictwo TSUE należy uznać, że w opisanych okolicznościach do sprzedaży pojedynczych usług oferowanych przez Państwa, tj. usług noclegowych, wyżywienia oraz czynności związanych z rezerwacją noclegu (przyjmowanie zgłoszeń, obsługa zmian i anulacji, bieżący kontakt z Zamawiającym i osobami skierowanymi przez Zamawiającego, rozwiązywanie problemów związanych z realizacją noclegu oraz raportowanie wykorzystania noclegów), powinna mieć zastosowanie procedura szczególna, o której mowa w art. 119 ust. 1 ustawy i należy opodatkować tę usługę przyjmując za podstawę opodatkowania marżę wyliczoną zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy. Miejscem świadczenia takiej usługi, zgodnie z art. 28n ustawy jest Polska ze względu na to, że Państwa siedziba znajduje się w Polsce.

Jednocześnie, dla okoliczności przedstawionych w analizowanym zagadnieniu, nie znajdzie zastosowania przepis art. 8 ust. 2a ustawy, gdyż działają Państwo na własny rachunek.

Ponadto należy również wskazać, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z usługami pośrednictwa (świadczy o tym przede wszystkim sposób kalkulacji wynagrodzenia podatnika, które nie stanowi prowizji).

Podsumowując, jesteście/będzie Państwo podmiotem, o którym mowa w art. 119 ustawy, ponieważ dokonujecie czynności podobnych do czynności wykonywanych przez biura podróży, odsprzedajecie nabyte (dla bezpośredniej korzyści klienta) we własnym imieniu i na własną rzecz usługi, które ze względu na ich rodzaj mogą być sprzedawane przez biura podróży tj. usługi noclegowe w hotelach i wyżywienie. Usługi te są nabywane przez podatnika od podmiotów trzecich a następnie odsprzedawane kontrahentom poprzez udostępniony przez podatnika system.

Zasadnym jest zatem przyjęcie, że odsprzedaż wszystkich opisanych we wniosku ww. usług podlega opodatkowaniu zgodnie z zasadami procedury VAT-marża, o której mowa w art. 119 ustawy. W związku z tym miejsce świadczenia tych usług to miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej (art. 28n ust. 1 ustawy) tj. w niniejszej sprawie jest to Polska.

Ponadto odpowiadając na Państwa pytanie dotyczące rozliczenia podatku VAT w Polsce jako importu usług / reverse chargé przez Zamawiającego należy wskazać, że skoro jak wyżej ustalono świadczenie przez Państwa opisanych usług, będzie traktowane jako świadczenie usług turystycznych, których miejsce świadczenia określone jest na podstawie art. 28n ust. 1 ustawy, czyli jest to miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej (tj. w niniejszej sprawie jest to Polska) to Państwo, a nie Zamawiający będą zobowiązani do rozliczenia podatku VAT należnego z tytułu świadczenia opisanej usługi.

W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytań 1-3, 5-7 uznaję za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informuję, żew zakresie pytania nr 4 wniosku zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które przedstawili Państwo i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

z zastosowaniem art. 119a;
w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

0114-KDIP1-3.4012.407.2026.1.KG

Podsumowanie

Odblokuj pełną analizę tej interpretacji

Teza

Powiązane interpretacje

Tresc