0113-KDIPT1-2.4012.529.2026.2.AJB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodleganiaopodatkowaniu podatkiem VAT planowanej sprzedaży wydzielonych działek z działki nr 1. Uzupełnił go Pan pismem z 18 czerwca 2026 r. (wpływ 18 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, która nie prowadzi działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Czech.

Wnioskodawca nabył nieruchomość zlokalizowaną w ...ie w Gminie ... w województwie ... o powierzchni 0,9949 ha, dla której Sąd Rejonowy w ... V Wydział Ksiąg Wieczystych i Hipoteki prowadzi księgę wieczystą o numerze … (dalej jako „Nieruchomość").

Nieruchomość jest zabudowana budynkiem. W księdze wieczystej wskazano sposób korzystania:
BR - grunty rolne zabudowane.

Do nabycia doszło na podstawie umowy przeniesienia własności zawartej 4 listopada 2024 r. Umowa przenosząca własność poprzedzona była zawarciem warunkowej umowy sprzedaży zawartej w 7 października 2024 r. Po ziszczeniu się warunku w postaci nieskorzystania przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa z prawa pierwokupu, Kupujący zawarł umowę przenoszącą własność Nieruchomości.

Nieruchomość została wydzielona z większego obszaru i sprzedana jako grunt rolny. Nabycie nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

Celem nabycia nieruchomości było założenie i prowadzenie gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca planował powrót do Polski, zmianę charakteru pracy oraz prowadzenie działalności rolniczej. W związku z tym w 2023 r. rozpoczął studia na kierunku „Rolnictwo dla absolwentów nierolniczych studiów wyższych" w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w ..., które ukończył w 2025 r.

W momencie nabycia nieruchomości Wnioskodawca nie planował jej dalszej odsprzedaży, ani podziału. Jego zamiarem było rozwijanie gospodarstwa rolnego, w tym potencjalne dokupienie sąsiednich gruntów.

Nieruchomość nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla Nieruchomości zostały natomiast wydane decyzje o warunkach zabudowy - łącznie sześć decyzji, umożliwiających realizację zabudowy na poszczególnych częściach gruntu.

Na moment planowanej sprzedaży grunt pozostaje sklasyfikowany jako rolny, jednak z uwagi na wydane decyzje o warunkach zabudowy może być traktowany jako grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z przepisami odrębnymi. Nieruchomość nie została formalnie podzielona geodezyjnie, jednak zgodnie z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy istnieje możliwość jej podziału na sześć działek.

Wnioskodawca nie podejmował działań inwestycyjnych, ani działań mających na celu zwiększenie wartości nieruchomości, w szczególności: nie uzbrajał terenu, nie doprowadzał mediów, nie zawierał umów z dostawcami mediów, nie ponosił nakładów inwestycyjnych, nie dokonywał niwelacji terenu ani ogrodzenia.

Wnioskodawca planuje dokonać podziału geodezyjnego przed sprzedażą Nieruchomości, na skutek którego powstanie 6 działek ewidencyjnych. W związku z planowanym podziałem Nieruchomości konieczne będzie wydzielenie drogi wewnętrznej w celu zapewnienia każdej z wydzielonych działek dostępu do drogi publicznej. Wnioskodawca nie planuje jednak faktycznego urządzenia tej drogi w postaci jej urządzenia lub utwardzenia, a jedynie wydzielenie geodezyjne działki przeznaczonej na drogę wewnętrzną z powodów formalnych.

Na nieruchomości istnieją elementy infrastruktury powstałe niezależnie od działań Wnioskodawcy takie jak: sieć wodociągowa, czy infrastruktura energetyczna zlokalizowana przez Gminę, przebiegające przez część Nieruchomości.

Wnioskodawca nie występował o warunki przyłączeniowe mediów ani pozwolenie na budowę. Wystąpił jedynie o decyzje o warunkach zabudowy. W budynku usytuowanym na nieruchomości (ruina domu) poprzedni właściciel utrzymywał licznik energii elektrycznej, z którego jednak Wnioskodawca zrezygnował. Wnioskując o warunki zabudowy Wnioskodawca, zgodnie z przepisami odrębnymi, otrzymał od gestorów sieci informacje o możliwości podłączenia do sieci elektrycznej oraz wodnokanalizacyjnej.

Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę ani na cele prywatne, ani w działalności gospodarczej. Nie była również wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani amortyzowana. Nieruchomość nie jest i nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy.

Wnioskodawca planuje sprzedaż nieruchomości po dokonaniu jej podziału na 6 działek ewidencyjnych. Decyzja ta wynika ze zmiany sytuacji życiowej oraz oceny ryzyka gospodarczego związanego z prowadzeniem działalności rolniczej w Polsce. Środki ze sprzedaży mają zostać przeznaczone na zakup nieruchomości mieszkalnej w Czechach. Sprzedaż będzie miała charakter okazjonalny i dotyczyć będzie majątku prywatnego. Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży nieruchomości.

Wnioskodawca dopuszcza możliwość sprzedaży nieruchomości etapowo (w zależności od zainteresowania nabywców). W celu sprzedaży może zamieszczać ogłoszenia internetowe, jednak nie planuje prowadzenia zorganizowanej działalności marketingowej ani korzystania z usług biura nieruchomości.

Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano, że:

1. Numer ewidencyjny działki to: 1, obręb..., gmina ....

2. Na pytanie o treści „Czy posiada Pan status rolnika ryczałtowego w myśl art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?”

Odp. Nie.

3. Działka nie była przez Mocodawcę wykorzystywana w całym okresie posiadania.

4. Działka nie była wykorzystywana w działalności rolniczej, o jakiej mowa w art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

5. Z ww. działki nie były sprzedawane płody rolne opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

6. W związku z planowanym podziałem geodezyjnym przed sprzedażą Nieruchomości, na skutek ma powstać 6 działek ewidencyjnych, Wnioskodawca wskazuje że:

a) Ten podział nie został dokonany i nie można wskazać kiedy dokładnie daty jego dokonania

b) Podział nie nastąpił, więc nie istnieją działki ewidencyjne, które powstałyby na skutek wydzielenia;

c) O podział działki Wnioskodawca wystąpi osobiście.

7. Mocodawca nie zawarł żadnej umowy przedwstępnej dotyczącej sprzedaży Nieruchomości. Nie można wykluczyć sytuacji, że taka umowa przedwstępna zostanie zawarta, ale jest to wyłącznie uzależnione od praktyki obrotu lub woli kupującego. W związku z powyższym:

a) nie można obecnie określić jakie prawa i obowiązki będą wynikać z postanowień umowy przedwstępnej. Z pewnością będzie to obowiązek zawarcia umowy przyrzeczonej w określonym terminie;

b) umowa przedwstępna może przewidywać warunki po stronie kupującego np. warunek otrzymania finansowania z instytucji finansowej w przypadku, gdy zakup finansowany będzie kredytem lub pożyczką;

c) nie jest to uzależnione od wiedzy, ani woli Sprzedającego – nie da się określić co kupujący będzie robił na Nieruchomości będącej jego własnością.

d) Umowa sprzedaży polega na sprzedaniu i wydaniu Nieruchomości po stronie sprzedawcy oraz jej odbiorze i zapłaty ceny przez Kupującego. Sprzedawca odpowiada za wady fizyczne i prawne z tytułu rękojmi i to stanowi jego ryzyko. Sprzedawca nie odpowiada za przydatność nieruchomości do celu określonego przez Kupującego. Sprzedawca nie ponosi innego ryzyka aniżeli ryzyko odpowiedzialności przewidzianej w przepisach powszechnie obowiązujących lub umowie sprzedaży. W związku z powyższym ryzyko ponosi Kupujący.

8. Mocodawca nie udzielił nikomu zgody, ani upoważnienia, ani żadnego innego umocowania prawnego do działania w jego imieniu. Nie zamierza również ich udzielić w przyszłości.

9. W związku z informacją, że nieruchomość jest zabudowana budynkiem, a także że na Nieruchomości istnieją elementy infrastruktury powstałe niezależnie od działań Wnioskodawcy takie jak: sieć wodociągowa, czy infrastruktura energetyczna, doprecyzowuje, że:

a) Nie można obecnie wskazać numer działki ewidencyjnej, która na skutek przyszłego podziału będzie zabudowana budynkiem. Będzie to jednak wyłącznie jedna działka ewidencyjna.

b) Na działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 30 m2, który jest w stanie do rozbiórki, tzn. dach budynku grozi zawaleniem, daszek przed wejściem do budynku już się zawalił i blokuje wejście. Dodatkowo budynek nie ma już ścian szczytowych. Na działce znajduje się ponadto zabudowa, w kształcie kwadratu, bez dachu, z jednym otworem drzwiowym, która służyła prawdopodobnie jako pomieszczenie gospodarcze (obecnie zarośnięta krzewami), oraz drewniana stodoła. Wskazane nieruchomości będą znajdowały się wyłącznie na jednej działce.

c) Budynek jest trwale związany z gruntem, więc w konsekwencji stanowi własność Mocodawcy – jako właściciela Nieruchomości. Przedmiotem sprzedaży Nieruchomość i wszystko trwale związane z gruntem, a więc w konsekwencji ww. nieruchomości również.

Pytanie

Czy planowana sprzedaż nieruchomości gruntowej w częściach (wydzielonych działek), będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też będzie stanowiła czynność wykonywaną w ramach zarządu majątkiem prywatnym, niepodlegającą opodatkowaniu VAT?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie będzie wykonywana w charakterze podatnika VAT, lecz w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2024 poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „Ustawą", opodatkowaniu podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 Ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym zgodnie z art. 2 pkt 6 Ustawy przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a także grunty. Aby czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Warto zaznaczyć, że pojęcie podatnika i działalności gospodarczej na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - według art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy.

Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zdaniem Sądów administracyjnych działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym (zob. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2025 r., I FSK 835/22). Przyjęcie, że osoba fizyczna dokonując sprzedaży nieruchomości działa jako podatnik prowadzący handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), czyli stały (charakteryzujący się powtarzalnością czynności), a w konsekwencji zorganizowany.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dostawa gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy dokonywana jest przez podatnika podatku od towarów i usług lub przez osobę fizyczną niebędącą podatnikiem tego podatku, jeżeli sprzedaży można przypisać znamiona działalności gospodarczej prowadzonej z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia częstotliwości, przez zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonego działania. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności, czyli liczba lat ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności lub zamiar powtarzalności. Aby zatem dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą należy wykazać, że w momencie jej realizacji podatnik działał w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy, miał zamiar dokonywać takich czynności wielokrotnie, a wykorzystywane przez niego towary czy usługi zostały nabyte w celu spożytkowania ich do wykonywania tej czynności.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w odniesieniu do danej czynności ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności w tym zakresie.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie, w warunkach wskazujących, że nie jest to czynność z zamiarem jej powtarzania i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu cytowanego wyżej art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.

W tym przypadku nie zostaną spełnione przedmiotowe i podmiotowe elementy, od których ustawodawca uzależnił uznanie wykonywanych czynności za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów Ustawy o podatku od towarów i usług. Dostawa gruntów przeznaczonych pod zabudowę mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu, ale w niniejszym przypadku brak jest zamiaru częstotliwego wykonywania takiej czynności (jednorazowa sprzedaż majątku osobistego - element przedmiotowy).

Z tych też względów do opisanej we wniosku transakcji nie będą miały zastosowania przepisy Ustawy o podatku od towarów i usług, a co się z tym wiąże - sprzedaż działki nie będzie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie jest podatnikiem VAT, ani nie wykonuje działalności handlowej w zakresie nieruchomości. Wnioskodawca nie uzbrajał terenu, nie ponosił nakładów, nie prowadzi działań marketingowych, ani nie organizuje procesu sprzedaży w sposób profesjonalny. W świetle orzecznictwa sądów kluczowe znaczenie ma zakres aktywności podatnika.

W Wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10 wyłożono interpretację pojęcia „podatnika VAT” w kontekście sprzedaży działek budowlanych przez osoby fizyczne. Orzeczenie ukształtowało kluczowe kryteria rozróżnienia między zarządem majątkiem prywatnym a działalnością gospodarczą w rozumieniu dyrektywy 2006/112/WE.

Trybunał orzekł, że sama sprzedaż działek należących do majątku prywatnego, nawet w większej liczbie, nie stanowi działalności gospodarczej, jeśli nie towarzyszą jej działania charakterystyczne dla przedsiębiorcy. Osoba fizyczna staje się podatnikiem VAT tylko wtedy, gdy podejmuje aktywne działania handlowe (np. uzbrojenie terenu, reklama, organizacja sprzedaży) zbliżone do działań producentów, handlowców czy usługodawców.

Status rolnika ryczałtowego jest w tym kontekście bez znaczenia. Wnioskodawca działa natomiast w sposób nieprofesjonalny - nie dokonywał wcześniej transakcji tego rodzaju. Wnioskodawca działa wyłącznie w celu odpowiedniego zarządzenia swoim majątkiem prywatnym z uwagi na zmianę sytuacji życiowej. Wnioskodawca zamierza sprzedać Nieruchomość w sposób ekonomicznie korzystny. Z tego powodu wystąpił o warunki zabudowy oraz zamierza dokonać podziału geodezyjnego, w ramach którego powstaną działki geodezyjne, która będą przedmiotem sprzedaży.

W związku z tym, że przepisy wymagają dostępu każdej nieruchomości do drogi publicznej, to konieczne jest wydzielenie drogi wewnętrznej, jako odrębnej działki geodezyjnej, która zapewni dostęp do wydzielonych działek z Nieruchomości po ustanowieniu stosownych służebności lub sprzedaży udziału w drodze wewnętrznej na rzecz nabywców wyodrębnionych działek. Nie można wymagać, aby osoba fizyczna w ramach racjonalnego zarządu swoim majątkiem prywatnym wyzbywała się tego majątku w możliwe najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby tylko nie podjąć żadnych czynności zwiększających atrakcyjność czy przeznaczenie gruntu, co mogłoby skutkować uznaniem za podatnika VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że „Zbycie, nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.”

Wystąpienie o warunki zabudowy i potencjalny podział nieruchomości stanowią zwykły zarząd majątkiem prywatnym. Wystąpienie o warunki zabudowy jest szczególnie istotne w kontekście reformy zagospodarowania przestrzennego uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy daje bezpieczeństwo w zakresie jej przyszłego wykorzystania w przypadku uchwalenia planu ogólnego przez właściwy organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że za elementy charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nie mogą być uznane działania w postaci podziału nieruchomości na mniejsze działki i wystąpienie o warunki zabudowy (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. I SA/Bk 405/25).

Należy zwrócić uwagę, że orzecznictwo sądowe jest jednolite w zakresie uznania za sprzedaż majątku prywatnego w przypadku działania tożsamego z działaniem Wnioskodawcy. Sądy administracyjne niejednokrotnie wskazywały, że przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości (decyzja o warunkach zabudowy), wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany przeznaczenia nieruchomości (np. z rolnej na budowlaną). Nie można uznać, że tego rodzaju czynności automatycznie dają podstawę do zakwalifikowania ich jako czynności typowe dla działań podatnika podatku od towarów i usług. Podobnie zamieszczenie oferty w Internecie, nawet za pośrednictwem profesjonalnego podmiotu powinno się uznać jako działanie umożliwiające zapoznanie się z ofertą większej grupie potencjalnych nabywców (zob. wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2022 r., sygn. III SA/Wa 909/21).

We wskazanym wyroku sąd orzekł, że „Trudno oczekiwać od podmiotu, który zbywa składnik swojego majątku prywatnego, aby nie kierował się przy tym rachunkiem ekonomicznym i powstrzymywał się od działań, które pozwolą mu uzyskać jak najwyższą cenę, w obawie przed obłożeniem transakcji sprzedaży daniną publicznoprawną. Uzyskanie warunków zabudowy nie jest samo w sobie czynnością profesjonalną, na tyle specyficzną, że dostępną czy stosowaną wyłącznie przez podmioty trudniące się profesjonalnym obrotem nieruchomości, tak jak w ogóle nie może być mowy o uznaniu za takową opublikowanie (umieszczenie) ogłoszenia o sprzedaży w Internecie.”

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2025 roku (sygn. I FSK 813/22) uznał, że sam podział nieruchomości oraz uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy w celu uzyskania korzystniejszego finansowo efektu przy jej sprzedaży jest działaniem, które podejmować może także osoba dokonująca takiej sprzedaży w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Podejmowanie zabiegów w celu korzystnej sprzedaży nieruchomości nie może być automatycznie traktowane jako działalność w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT. Nie sposób bowiem wymagać, by planujący zbycie nieruchomości właściciel dużej działki mógł się ograniczać jedynie do jej sprzedaży w całości tudzież przy niewielkim podziale, by nie przypisać mu profesjonalnej, ciągłej i zorganizowanej aktywności cechującej działalność podatnika VAT.

Powierzchnia Nieruchomości, ani liczba działek powstałych w wyniku podziału nie świadczy o działaniu w ramach działalności gospodarczej. Jak zauważa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie „Duży areał i ilość działek, które skarżący wydzielił z gospodarstwa rolnego, a który będzie sukcesywnie zbywany jest niczym innym jak formą gospodarowania własnym mieniem. Specyfika tych zasobów majątkowych wymusza określone formy zarządzania nimi, do których należy najem, dzierżawa czy sprzedaż. Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one typowe dla działań "handlowca", a więc podatnika VAT" (zob. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 kwietnia 2025 r., I SA/O1119/25).

Jednocześnie zauważyć należy, że dla przyjęcia działania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej konieczne pozostaje ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze), przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu pojedynczych z tych okoliczności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2025 r. w sprawie I FSK 2198/21).

W związku z powyższym, oraz biorąc pod uwagę bogate orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie, zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż poszczególnych działek nie spowoduje powstania u niego obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, ponieważ nie działa on jako podatnik VAT, a czynności przez niego podejmowane nie noszą znamion działalności gospodarczej, ponieważ dotyczą zarządu majątkiem prywatnym.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle powołanych powyżej przepisów, budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), dalej: Dyrektywy 2006/112/WE:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:

Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.

Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:

Opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii ustalenia, czy planowana sprzedaż wydzielonych działek z działki nr 1 podlega opodatkowaniu, w pierwszej kolejności istotne jest, czy w celu dokonania jej sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku prywatnego.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował Pan działania charakterystyczne
dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy wskazać należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży wydzielonych działek z działki nr 1, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy wystąpi Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.

Jak wynika bowiem z przedstawionych okoliczności sprawy, nie prowadzi Pan i nie prowadził działalności gospodarczej, nie posiada Pan również statusu rolnika ryczałtowego. Działka nr 1 nie była wykorzystywana w działalności rolniczej. Nie planuje Pan podejmować żadnych czynności marketingowych w celu sprzedaży wydzielonych działek z działki nr 1.

W analizowanej sprawie brak jest zatem przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie sprzedaży ww. działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że planowana sprzedaż wydzielonych działek z działki nr 1 wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. W okolicznościach tej sprawy nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Działania podejmowane przez Pana należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając wydzielone działki z działki nr 1 korzysta Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą – w stosunku do tej transakcji.

Wobec powyższego, dokonując sprzedaży wydzielonych działek z działki nr 1 korzysta Pan z przysługującego Panu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. działek, a ich dostawę cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, planowana sprzedaż wydzielonych działek z działki nr 1 nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem Pana stanowisko uznaje za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.