0114-KDIP2-2.4011.75.2026.3.ASK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 czerwca 2026 r. (data wpływu 25 czerwca 2026 r.) oraz pismem z 16 lipca 2026 r. (data wpływu 20 lipca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, spółka A. sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną, polskim rezydentem podatkowym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka prowadzi działalność w zakresie prowadzenia (...), działań marketingowych odnośnie produktów (...) sprzedawanych w Polsce przez inne spółki z Grupy B. oraz innych usług niematerialnych.

Spółka zatrudnia pracowników i jest z tego tytułu płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Ze względu na charakter prowadzonej działalności oraz w celu realizacji zadań służbowych Wnioskodawca oddaje pracownikom do nieodpłatnego używania samochody osobowe. Pracownicy mogą wykorzystywać samochody również do użytku prywatnego, m.in. w zakresie dojazdu do miejsca stałego świadczenia pracy bądź miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

Obecnie, samochody, o których mowa w niniejszym wniosku, są w przeważającej większości elektryczne, jedynie niewielka ich liczba to samochody spalające tradycyjne paliwa. W treści niniejszego wniosku ujmujemy łącznie samochody zasilane dowolnego rodzaju energią.

Wnioskodawca posiada wewnętrzną politykę zawierającą wytyczne wskazujące na sposób korzystania przez pracowników z pojazdów służbowych (dalej jako: „Polityka (flotowa)”). Polityka flotowa reguluje pokrywanie przez pracodawcę kosztów raty leasingowej pojazdu oraz wydatków związanych z posiadaniem samochodu służbowego, przygotowaniem ich do używania oraz eksploatacją, w tym kosztów paliwa/energii elektrycznej czy konserwacji (np. przegląd okresowy), a także ubezpieczenia OC/AC.

Zapisy Polityki flotowej zakładają co do zasady ograniczenie wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych wyłącznie do sytuacji dojazdu do/z miejsca świadczenia pracy przez pracowników. Jednak pracownicy zachowują prawo do użytkowania samochodu służbowego niezależnie od związku ze świadczeniem pracy, w tym w czasie dłuższych nieobecności (np. urlop, choroba, urlop macierzyński).

Spółka pokrywa za pracowników koszty paliwa/energii poniesione celu wykonywania pracy/ obowiązków służbowych; zwykle energia/paliwo jest tankowane/ładowana przez pracownika w dniu świadczenia pracy lub bezpośrednio sąsiadującym (np. w sobotę po tygodniu pracy).

Wykorzystywane są w tym celu tzw. karty paliwowe lub do ładowarek energetycznych.

Jednocześnie, Spółka nie pokrywa ani nie refunduje natomiast pracownikom kosztów energii/paliwa w sytuacjach/okresach czasu, gdy pracownik nie wykonywał pracy, w tym podczas dłuższych nieobecności (tj. gdy brak jest bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem pracy przez pracownika a przejazdem prywatnym, np. podczas przebywania na urlopie wypoczynkowym, urlopie macierzyńskim, czy też podczas choroby pracownika/okresu zwolnienia lekarskiego).

Pracownicy nie ponoszą odpłatności z tytułu użytkowania samochodu, stąd też pracodawca rozpoznaje jako przychód pracowników pełną wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych w wysokości ustalonego ryczałtu w kwocie: 250 zł albo 400 zł miesięcznie, w myśl zapisów art. 12 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. 2025 poz. 163, dalej jako: „ustawa o PIT”). Spółka stosuje ryczałt w jednej ze wskazanych wyżej kwot niezależnie od tego, czy pokrywała na rzecz danego pracownika w danym miesiącu koszty energii/paliwa.

Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Obecnie Spółka nie finansuje pracownikom paliwa/energii do jazd prywatnych w okresach dłuższych nieobecności. Spółka otrzymuje jednak sygnały od reprezentacji pracowników, w tym związków zawodowych, które – kierując się zasadą wyrażoną w ugruntowanym orzecznictwie podatkowym, iż kwota ryczałtowego przychodu z tytułu używania samochodu służbowego dla celów prywatnych obejmuje również koszty paliwa/energii, bez ustawowych ograniczeń - postulują zmianę podejścia pracodawcy. W związku z tym, Spółka chce zweryfikować potencjalne skutki podatkowe ewentualnej zmiany swojej Polityki flotowej (Zdarzenie przyszłe) w taki sposób, aby w pełni finansować pracownikom koszty paliwa/energii elektrycznej zużytej do jazd prywatnych samochodami służbowymi również podczas ich dłuższych nieobecności (np. urlopu macierzyńskiego, dłuższej choroby czy innej długotrwałej nieobecności). Finansowanie to odbywałoby się bez wprowadzania ograniczeń kwotowych czy ilościowych, co w efekcie może spowodować sytuacje, w których pracownik w okresie takiej dłuższej nieobecności zużyje bardzo duże ilości paliwa/energii, sfinansowane w całości przez Spółkę. Spółka rozważa przedmiotową zmianę w kontekście wątpliwości co do tego, czy brzmienie w/w przepisu podatkowego nie daje żadnych wytycznych ani ograniczeń co do limitów wartościowych czy ilościowych sfinansowanego paliwa/energii dla samochodów służbowych użytkowanych prywatnie, w trybie mieszanym. W szczególności, Spółka nie ma pewności prawnej, czy przepis podatkowy nie nakazuje Spółce finansowania przedmiotowego paliwa/energii bez ograniczeń, bez możliwości wprowadzenia ograniczeń wynikających z możliwości finansowo- organizacyjnych Spółki.

W tym kontekście, jeśli prawidłowa jest informacja (strona 3 otrzymanego wezwania), że art.12 ust. 2a ustawy PIT (i inne przepisy podatkowe) określają jedynie skutki podatkowe korzystania z samochodów służbowych dla celów prywatnych i nie wynikają z nich obowiązki pracodawcy co do finansowania pracownikowi kosztów paliwa wykorzystywanego dla celów prywatnych, to prosilibyśmy o potwierdzenie tego w treści interpretacji. Będzie to bardzo ważna przesłanka do rozważenia przy ewentualnej decyzji o wdrożeniu zmiany przedstawionej powyżej.

Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 25 czerwca 2026 r. (data wpływu 25 czerwca 2026 r.))

1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w przypadku gdy Spółka zdecyduje się na finansowanie pracownikom kosztów paliwa/energii elektrycznej zużytych do jazd prywatnych samochodami służbowymi również w okresach ich dłuższych nieobecności w pracy (np. urlop, urlop macierzyński, dłuższa choroba itd.), wartość tego sfinansowanego paliwa/energii będzie mieścić się w kwocie zryczałtowanego przychodu określonego w art. 12 ust. 2a Ustawy o PIT, w związku z czym na Spółce jako płatniku nie będzie ciążył obowiązek doliczania do przychodów pracowników z tego tytułu dodatkowych kwot (ponad kwotę ryczałtu) oraz pobierania od nich zaliczki na podatek dochodowy?

2. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym wydatki poniesione przez Spółkę na finansowanie pracownikom (potencjalnie znacznych) kosztów energii/paliwa do jazd prywatnych podczas ich dłuższych nieobecności będą stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodów (z uwzględnieniem limitu 75% wskazanego w art. 16 ust. 1 pkt 51 Ustawy o CIT)?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast odpowiedź na pytania nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie udzielona odrębnym rozstrzygnięciem.

Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku z 25 czerwca 2026 r. (data wpływu 25 czerwca 2026 r.))

Stanowisko Wnioskodawcy do Pytania 1:

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku podjęcia decyzji o finansowaniu pracownikom paliwa/energii do jazd prywatnych w okresach ich dłuższych nieobecności, wartość tego świadczenia będzie zawierać się w kwocie zryczałtowanego przychodu z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych (zgodnie z art. 12 ust. 2a-2c ustawy o PIT). Zatem po stronie Spółki, jako płatnika, nie powstanie obowiązek ustalania dodatkowego przychodu ze stosunku pracy i pobierania zaliczki na podatek dochodowy z tego tytułu.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą oraz Interpretacją Ogólną Ministra Finansów z dnia 11 września 2020 r. (sygn. DD3.8201.1.2020), kwota ryczałtu określona w ustawie obejmuje nie tylko udostępnienie pojazdu, ale i koszty jego eksploatacji, w tym koszty paliwa/energii. Ustawa o PIT nie uzależnia możliwości zastosowania ryczałtu od faktu, w jakie dni (pracujące czy wolne) paliwo zostało zużyte na cele prywatne. W związku z tym, ewentualne sfinansowanie przez pracodawcę paliwa również na czas dłuższego urlopu, urlopu macierzyńskiego czy choroby pracownika, bez względu na jego ilość, stanowi element świadczenia złożonego, w pełni skonsumowanego przez zryczałtowany przychód wykazany u pracownika.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

4. w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Na mocy art. 11 ust. 2b cytowanej ustawy:

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując więc wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie, kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.

Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Zgodnie zaś art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z uregulowań prawnych zawartych w art. 12 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Stosownie do art. 12 ust. 2a ww. ustawy:

Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:

1. 250 zł miesięcznie - dla samochodów:

a) mocy silnika do 60 kW,

b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i 1681) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy;

2. 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1

W myśl art. 12 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.

Zgodnie z art. 12 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną przez pracownika.

Stosownie do art. 12 ust. 3 powołanej ustawy

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Zgodnie z art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.

Jak wynika z wniosku zatrudniają Państwo pracowników i są z tego tytułu płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Ze względu na charakter prowadzonej działalności oraz w celu realizacji zadań służbowych Spółka oddaje pracownikom do nieodpłatnego używania samochody osobowe. Pracownicy mogą wykorzystywać samochody również do użytku prywatnego, m.in. w zakresie dojazdu do miejsca stałego świadczenia pracy bądź miejsca wykonywania obowiązków służbowych. Samochody, o których mowa we wniosku, są w przeważającej większości elektryczne, jedynie niewielka ich liczba to samochody spalające tradycyjne paliwa.

Spółka posiada wewnętrzną politykę zawierającą wytyczne wskazujące na sposób korzystania przez pracowników z pojazdów służbowych (dalej jako: „Polityka flotowa”). Polityka flotowa reguluje pokrywanie przez pracodawcę kosztów raty leasingowej pojazdu oraz wydatków związanych z posiadaniem samochodu służbowego, przygotowaniem ich do używania oraz eksploatacją, w tym kosztów paliwa/energii elektrycznej czy konserwacji (np. przegląd okresowy), a także ubezpieczenia OC/AC.

Zapisy Polityki flotowej zakładają co do zasady ograniczenie wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych wyłącznie do sytuacji dojazdu do/z miejsca świadczenia pracy przez pracowników. Jednak pracownicy zachowują prawo do użytkowania samochodu służbowego niezależnie od związku ze świadczeniem pracy, w tym w czasie dłuższych nieobecności (np. urlop, choroba, urlop macierzyński).

Spółka pokrywa za pracowników koszty paliwa/energii poniesione celu wykonywania pracy/ obowiązków służbowych; zwykle energia/paliwo jest tankowane/ładowana przez pracownika w dniu świadczenia pracy lub bezpośrednio sąsiadującym (np. w sobotę po tygodniu pracy).

Wykorzystywane są w tym celu tzw. karty paliwowe lub do ładowarek energetycznych. Jednocześnie, Spółka nie pokrywa ani nie refunduje natomiast pracownikom kosztów energii/paliwa w sytuacjach/okresach czasu, gdy pracownik nie wykonywał pracy, w tym podczas dłuższych nieobecności (tj. gdy brak jest bezpośredniego związku pomiędzy świadczeniem pracy przez pracownika a przejazdem prywatnym, np. podczas przebywania na urlopie wypoczynkowym, urlopie macierzyńskim, czy też podczas choroby pracownika/okresu zwolnienia lekarskiego).

Pracownicy nie ponoszą odpłatności z tytułu użytkowania samochodu, stąd też pracodawca rozpoznaje jako przychód pracowników pełną wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych w wysokości ustalonego ryczałtu w kwocie: 250 zł albo 400 zł miesięcznie, w myśl zapisów art. 12 ust. 2a ustawy o PIT. Spółka stosuje ryczałt w jednej ze wskazanych wyżej kwot niezależnie od tego, czy pokrywała na rzecz danego pracownika w danym miesiącu koszty energii/paliwa.

W uzupełnieniu wniosku z 25 czerwca 2026 r. (data wpływu z 25 czerwca 2026 r.) wskazali Państwo, że obecnie Spółka nie finansuje pracownikom paliwa/energii do jazd prywatnych w okresach dłuższych nieobecności. Spółka otrzymuje jednak sygnały od reprezentacji pracowników, w tym związków zawodowych, które – kierując się zasadą wyrażoną w ugruntowanym orzecznictwie podatkowym, iż kwota ryczałtowego przychodu z tytułu używania samochodu służbowego dla celów prywatnych obejmuje również koszty paliwa/energii, bez ustawowych ograniczeń - postulują zmianę podejścia pracodawcy. W związku z tym, Spółka chce zweryfikować potencjalne skutki podatkowe ewentualnej zmiany swojej Polityki flotowej (Zdarzenie przyszłe) w taki sposób, aby w pełni finansować pracownikom koszty paliwa/energii elektrycznej zużytej do jazd prywatnych samochodami służbowymi również podczas ich dłuższych nieobecności (np. urlopu macierzyńskiego, dłuższej choroby czy innej długotrwałej nieobecności). Finansowanie to odbywałoby się bez wprowadzania ograniczeń kwotowych czy ilościowych, co w efekcie może spowodować sytuacje, w których pracownik w okresie takiej dłuższej nieobecności zużyje bardzo duże ilości paliwa/energii, sfinansowane w całości przez Spółkę. Spółka rozważa przedmiotową zmianę w kontekście wątpliwości co do tego, czy brzmienie w/w przepisu podatkowego nie daje żadnych wytycznych ani ograniczeń co do limitów wartościowych czy ilościowych sfinansowanego paliwa/energii dla samochodów służbowych użytkowanych prywatnie, w trybie mieszanym. W szczególności, Spółka nie ma pewności prawnej, czy przepis podatkowy nie nakazuje Spółce finansowania przedmiotowego paliwa/energii bez ograniczeń, bez możliwości wprowadzenia ograniczeń wynikających z możliwości finansowo-organizacyjnych Spółki.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy w przypadku gdy Spółka zdecyduje się na finansowanie pracownikom kosztów paliwa/energii elektrycznej zużytych do jazd prywatnych samochodami służbowymi również w okresach ich dłuższych nieobecności w pracy (np. urlop, urlop macierzyński, dłuższa choroba itd.), wartość tego sfinansowanego paliwa/energii będzie mieścić się w kwocie zryczałtowanego przychodu określonego w art. 12 ust. 2a Ustawy o PIT, w związku z czym na Spółce jako płatniku nie będzie ciążył obowiązek doliczania do przychodów pracowników z tego tytułu dodatkowych kwot (ponad kwotę ryczałtu) oraz pobierania od nich zaliczki na podatek dochodowy.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w interpretacji ogólnej z 11 wrzenia 2020 r. znak DD3.8201.1.2020 dotyczącej stosowania art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie ujmowania w zryczałtowanym przychodzie pracownika świadczenia polegającego na finansowaniu przez pracodawcę kosztów eksploatacyjnych, w tym również paliwa, do samochodu służbowego wykorzystywanego przez pracownika do celów prywatnych Minister Finansów stwierdził, że ryczałtowo określona w tym przepisie wartość nieodpłatnego świadczenia obejmuje ponoszone przez pracodawcę koszty związane z utrzymaniem i ogólnym użytkowaniem samochodu, przykładowo takie jak: paliwo, ubezpieczenie, wymiana opon, bieżące naprawy, okresowe przeglądy, które zakład pracy – jako właściciel samochodu – musi ponieść, aby samochód był sprawny i mógł uczestniczyć w ruchu drogowym.

Używanie tak udostępnionego samochodu czasami wiąże się z dodatkowymi kosztami, takimi jak opłaty parkingowe, czy opłaty za przejazdy autostradą, które nie mogą być uznawane za świadczenia objęte kwotą określoną w art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ustawodawca wskazał bowiem wyraźnie, że chodzi o świadczenie związane z wykorzystaniem samochodu służbowego (czyli z oddaniem do używania – bezpłatnie – dla celów prywatnych), a nie wszelkimi pochodnymi kosztami związanymi z podróżą samochodem udostępnionym do wykorzystywania w celach prywatnych.

Uwzględniając okoliczność, że paliwo lub energia elektryczna zostaną sfinansowane w okresie urlopu wypoczynkowego, urlopu macierzyńskiego, zwolnienia lekarskiego lub innej długotrwałej nieobecności pracownika, nie ma wpływu na sposób ustalenia przychodu określonego w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT. Przepis ten nie różnicuje skutków podatkowych w zależności od okresu korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych ani od ilości sfinansowanego paliwa lub energii elektrycznej.

Zatem wartość świadczenia polegającego na finansowaniu paliwa lub energii elektrycznej stanowi element nieodpłatnego świadczenia określonego w art. 12 ust. 2a ustawy o PIT i nie powoduje powstania odrębnego przychodu pracownika.

Mając powyższe na uwadze, w przypadku podjęcia decyzji o finansowaniu pracownikom paliwa/energii do jazd prywatnych w okresach ich dłuższych nieobecności, wartość tego świadczenia będzie zawierać się w kwocie zryczałtowanego przychodu z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodu służbowego do celów prywatnych (zgodnie z art. 12 ust. 2a-2c ustawy o PIT). Zatem po stronie Spółki, jako płatnika, nie powstanie obowiązek ustalania dodatkowego przychodu ze stosunku pracy i pobierania zaliczki na podatek dochodowy z tego tytułu.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

· stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

· zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.