0114-KDIP1-3.4012.360.2026.1.MPA.AMA

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 11 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu planowanej sprzedaży zabudowanej działki nr 1, a tym samym braku zobowiązana do rozpoznania obowiązku w podatku VAT z tytułu tej sprzedaży.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest właścicielem nieruchomości położonej przy ulicy A1 w A. w gminie Miasto A., powiat A., województwo A., stanowiącej działkę gruntu nr 1 obręb (…) o obszarze (…) ha, dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą o numerze (…).

Na przedmiotowej nieruchomości znajduje się zdegradowany i niezamieszkały od 10 lat budynek mieszkalny (bez podłączenia do mediów) przeznaczony do rozbiórki bez wymaganego zezwolenia ze względu na jego usytuowanie od granicy nieruchomości oraz budynek gospodarczy (szopa/obórka) przeznaczony do rozbiórki na mocy pozyskanej przez Wnioskodawczynię decyzji o zezwoleniu na rozbiórkę nr (…) z 22 listopada 2024 r.

Wnioskodawczyni nabyła prawo własności nieruchomości na podstawie dziedziczenia po zmarłym 24 września 2021 r. małżonku Wnioskodawczyni – A.B. na podstawie dziedziczenia testamentowego oraz postanowienia Sądu Rejonowego w C. z 24 listopada 2022 r. sygn. akt (…).

Przedmiotem sprzedaży będzie cała nieruchomość stanowiąca działkę gruntu nr 1 obręb (…) o obszarze (…) ha.

Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej od ul. A, nie jest wyposażona w żadne media, jest zadrzewiona i zakrzewiona.

Dla przedmiotowej działki nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Dla przedmiotowej działki nie podjęto uchwały w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji terenu w myśl art. 14 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji i uchwały o przyjęciu gminnego programu odbudowy, zgodnie z treścią ustawy z dnia 11 sierpnia 2019 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu.

Działka gruntu o numerze ewidencyjnym 1, obręb (…), w a., nie jest objęta uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją określającą zadania z zakresu gospodarki leśnej, wydaną na podstawie inwentaryzacji stanu lasów.

Wypis z rejestru gruntów dotyczący działki nr 1 stanowi, że działka oznaczona jest jako grunty rolne zabudowane.

Wnioskodawczyni pozyskała prawomocną decyzję o warunkach zabudowy wydaną 20 marca 2025 r. przez Burmistrza Miasta A. dla 23 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.

Przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy została pozyskana z wniosku z 20 listopada 2024 r. w momencie powzięcia zamiaru jej sprzedaży przez Wnioskodawczynię w celu podniesienia wartości nieruchomości w związku ze zmianą przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nieruchomość nie jest i nie była wykorzystywana na cele prowadzonej działalności gospodarczej.

Nabycie nieruchomości przez poprzednika prawnego Wnioskodawczyni (zmarłego męża Wnioskodawczyni – A.B.) nastąpiło poprzez nabycie majątku rodzinnego w ramach sukcesji między członkami najbliższej rodziny.

Zatem nabycie przedmiotowej nieruchomości przez Wnioskodawczynię oraz wcześniej przez małżonka Wnioskodawczyni, mającej być przedmiotem sprzedaży, nie zostało dokonane w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług lecz stanowiło:

1. nabycie udziału w nieruchomości w drodze spadkobrania przez A.B. po swoim ojcu oraz nabycie pozostałego udziału w prawie własności tej nieruchomości w postępowaniu o zniesienie współwłasności z udziałem teściowej Wnioskodawczyni – C.A. oraz brata A.B. – D.A.;

2. dziedziczenie testamentowe po małżonku;

- a zatem w wyniku czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ani Wnioskodawczyni, ani zmarły mąż Wnioskodawczyni, nie jest i nie byli czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług.

Nieruchomość, mająca być przedmiotem sprzedaży, nie była nigdy wykorzystywana przez Wnioskodawczynię/zmarłego małżonka Wnioskodawczyni dla celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Ani Wnioskodawczyni, ani zmarły małżonek Wnioskodawczyni, nigdy nie prowadzili działalności gospodarczej, w tym działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości.

Przez cały okres posiadania nieruchomości przez Wnioskodawczynię i zmarłego A.B. działka była wykorzystywana do celów mieszkaniowych (zamieszkiwał na niej brat męża Wnioskodawczyni D.A. do roku 2016) i korzystanie z tej nieruchomości nie było związane z prowadzeniem działalności gospodarczych - dotyczy to Wnioskodawczyni i zmarłego męża Wnioskodawczyni.

Przedmiotowa działka gruntu nigdy nie była nikomu wynajmowana ani dzierżawiona, stanowiła majątek rodzinny pozostający tylko do korzystania dla celów mieszkaniowych przez najbliższych członków rodziny do 2016 r., a następnie nie była wykorzystywana do żadnych celów.

Wnioskodawczyni zamierza sprzedać prawo własności przedmiotowej nieruchomości Spółce prawa handlowego wykonującej działalność deweloperską - nabywcy pozyskanemu z rynku w wyniku zamieszczenia w sieci Internet ogłoszenia o zamiarze sprzedaży nieruchomości albo w wyniku przekazania Spółce poszukującej nieruchomości pod inwestycje kontaktu do Wnioskodawczyni przez miejscowych mieszkańców.

Planowana sprzedaż jest okazjonalną sprzedażą składników majątku osobistego (nieruchomości) w celu zaspokojenia roszczeń majątkowych córki Wnioskodawczyni o zapłatę zachowku po zmarłym A.B. i wobec wystąpienia przez córkę Wnioskodawczyni z pozwem o zapłatę zachowku w kwocie (…) zł z ustawowymi odsetkami od 20 kwietnia 2024 r. w postępowaniu sądowym przed Sądem Okręgowym (…) (sygn. akt (…)).

Wnioskodawczyni została wezwana przez córkę do zapłaty zachowku przedsądowym wezwaniem do zapłaty z 18 marca 2024 r.

Spółka nabędzie przedmiotową nieruchomość w celu realizacji inwestycji budowlanej, polegającej na budowie budynków jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Kupująca Spółka planuje na tych działkach wybudować 23 budynki mieszkalne jednorodzinne wolnostojące wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.

W planowanym akcie notarialnym stanowiącym przedwstępną umowę sprzedaży na uzgodnionych warunkach, kupująca nieruchomość Spółka zobowiąże się do załatwienia wszystkich formalności związanych z inwestycją na tej nieruchomości według pozyskanych przez Wnioskodawczynię warunków zabudowy, a mianowicie do:

1. uzyskania prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości dwudziestoma trzema budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi;

2. zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki nr 1 obręb (…) w A. poprzez własną drogę wewnętrzną przebiegającą wzdłuż granicy działki nr 1 z działką nr 2 w obr. (…) w A., przy czym działka nr 2 stanowi własność Spółki - w związku z realizowaną przez Spółkę na tej działce oraz działce nr 3 obr. (…) własną inwestycją polegającą na budowie (…) budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej;

3. uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew na przedmiotowej, obejmującego zgodę na dokonanie przez kupującą Spółkę odpowiednich nasadzeń zamiennych albo wniesienia odpowiedniej opłaty;

4. potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych;

5. uzyskania warunków technicznych przyłączy - kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego zgodnie z koncepcją kupującej Spółki ustanowienia wspólnej drogi dla przedmiotowej działki gruntu nr 1 oraz dla sąsiednich działek gruntu stanowiących własność Spółki nabytą we wrześniu 2025 r. od poprzedniego właściciela wraz z pozwoleniem na budowę, pozwalającej na realizację planowanej na działce nr 1 inwestycji w okresie 1 roku od dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży;

6. uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanymi budynkami mieszkalnymi (przez działkę nr 1 przechodzą (…) linie energetyczne oraz gazociąg o średnicy (…));

7. dokonania na własną rękę podziału geodezyjnego nieruchomości na mniejsze działki gruntu według projektu zagospodarowania terenu opracowanego przez Spółkę dla wykonania inwestycji.

Wszystkie powyższe czynności kupująca Spółka będzie wykonywała we własnym imieniu i na własną rzecz po zbyciu przez Wnioskodawczynię na rzecz Spółki prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

Tym samym, w momencie uzyskania przez kupującą Spółkę powyższych decyzji i pozwoleń Wnioskodawczyni nie będzie już właścicielem przedmiotowej nieruchomości.

W stosunku do działki, Wnioskodawczyni nie ponosiła jakichkolwiek nakładów w celu jej uatrakcyjnienia.

W stosunku do ww. nieruchomości, Wnioskodawczyni korzystała najpierw z osobistych starań członków rodziny o znalezienie nabywcy (syna Wnioskodawczyni) następnie z osobistego doradztwa prawnego w zakresie pozyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości w celu podniesienia jej ceny rynkowej i uzgadniania warunków sprzedaży z potencjalnym nabywcą nieruchomości oraz związanych z oferowaniem nieruchomości do sprzedaży pośrednikowi nieruchomości, który zajmie się obsługą procesu sprzedaży w zamian za prowizję.

Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była przez Wnioskodawczynię wykorzystywana w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku VAT.

Kupująca Spółka jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Do momentu sprzedaży Wnioskodawczyni nie będzie podejmowała żadnych czynności wymagających zaangażowania środków finansowych, zmierzających do podniesienia wartości tej działki.

W szczególności nie będzie doprowadzała mediów, uzbrajała działki, dokonywała podziału geodezyjnego, ogradzała terenu, wydzielała dróg wewnętrznych.

Wnioskodawczyni oświadcza, iż przy zawarciu przedwstępnej umowy sprzedaży nie udzieli Kupującemu pełnomocnictwa z prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw, do występowania przed jakimikolwiek organami administracji publicznej oraz do podejmowania jakichkolwiek działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania wszelkich decyzji i pozwoleń związanych z przeprowadzeniem na nieruchomości planowanej inwestycji budowlanej ani do przeniesienia własności nieruchomości nie wyrazi zgody na dysponowanie przez Kupującego nieruchomością, na cele budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Po zawarciu umowy przedwstępnej, a przed zawarciem umowy przenoszącej własność, Spółka kupująca nie będzie miała prawa dokonywać żadnych inwestycji na działce.

Działka nr 1 zostanie jej wydana dopiero po zawarciu umowy przenoszącej własność.

Po zawarciu umowy przedwstępnej, a przed zawarciem umowy przenoszącej własność, Wnioskodawczyni ani kupujący nie będą ponosili żadnych nakładów finansowych związanych z nieruchomością, które będą miały doprowadzić do wykonania umowy przedwstępnej lub realizacji planowanej inwestycji.

Jeżeli w umowie przedwstępnej zostaną przewidziane jakiekolwiek obowiązki po stronie Wnioskodawczyni, oprócz obowiązku stanowiącego essentialia negotii tej umowy (tj. obowiązku zawarcia umowy przyrzeczonej), to będą one dotyczyły:

1. zasad zwrotu zaliczki w przypadku niewykonania umowy przedwstępnej przez Wnioskodawczynię;

2. oraz kwestii formalnych związanych z pozyskaniem i okazaniem odpowiednich wypisów z akt/ewidencji organów władzy publicznej;

3. wykreślenia hipoteki na nieruchomości wpisanej w trybie postępowania zabezpieczającego na rzecz córki Wnioskodawczyni w związku z toczącym się przeciwko Wnioskodawczyni ww. postępowaniem sądowym o zapłatę zachowku.

Prawa Wnioskodawczyni, wynikające z tej umowy, będą dotyczyły prawa do domagania się od kupującego zawarcia umowy przyrzeczonej oraz prawa do zatrzymania zadatku w przypadku niewykonania umowy z winy kupującego w określonym terminie.

Ani w ramach umowy przedwstępnej, ani poza tą umową, kupujący nie otrzyma żadnych pełnomocnictw od Wnioskodawczyni.

Po zawarciu umowy przedwstępnej, a przed zawarciem umowy przenoszącej własność, strona kupująca nie będzie miała prawa dokonywać żadnych inwestycji na działce.

Działka nr 1 zostanie kupującej Spółce wydana dopiero po zawarciu umowy przenoszącej własność, przy czym zawarcie umowy przenoszącej własność przewidziane jest na krótki odstęp czasu od zawarcia umowy przedwstępnej - nie dłużej niż w terminie 4 miesięcy od zawarcia umowy przedwstępnej.

Pytanie

Czy Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do rozpoznania obowiązku w podatku VAT z tytułu sprzedaży prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę gruntu 1 obr. (…) w A.?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, nie będzie Ona zobowiązana do rozpoznania obowiązku w podatku VAT z tytułu sprzedaży prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 1 obr. (…) w A., gdyż sprzedaż ta będzie stanowiła czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Wnioskodawczyni stoi bowiem na stanowisku, że w świetle okoliczności przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego, nie można uznać, że w przypadku sprzedaży prawa własności przedmiotowej działki gruntu, będzie Ona działała w charakterze podatnika podatku VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Towarem jest także prawo własności nieruchomości.

W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (działek jak również udziału w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

Według brzmienia art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Zatem tylko powtarzalne lub długotrwałe czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika i dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca.

Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.

Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia i poszukiwania nabywcy, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego, w tym - jak w niniejszej sprawie - w celu dokonania jednorazowego rozliczenia tego majątku pomiędzy członkami najbliższej rodziny.

Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.

„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest zatem okoliczność, że Wnioskodawczyni nie nabyła działki nr 1, o której mowa w opisie zdarzenia przyszłego, z przeznaczeniem do sprzedaży i nie nabyła jej w celu wykonania przedsięwzięcia deweloperskiego.

Działka była nabyta w ramach sukcesji generalnej w drodze dziedziczenia testamentowego a zarówno mąż Wnioskodawczyni jak i sama Wnioskodawczyni nie prowadziła i nie prowadzi obecnie żadnej działalności gospodarczej, będąc emerytem.

Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

W ocenie Wnioskodawczyni, w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, należy dojść do wniosku, że sprzedaż działki nr 1, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Wnioskodawczynię za podatnika podatku VAT.

Aktywność Wnioskodawczyni dotycząca przedmiotowej działki nie wykracza bowiem poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności oraz zwykłym poszukiwaniem nabywcy majątku prywatnego właściwym dla każdego właściciela nieruchomości zgodnie z doświadczeniem życiowym oraz doświadczeniem obrotu.

Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż prawa własności działki wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.

Zatem, pomimo tego, że prawo własności gruntu spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, to nie można uznać, że w związku z dokonaną sprzedażą wskazanej działki, Wnioskodawczyni będzie działała w charakterze podatnika, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącym działalność gospodarczą zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy.

W świetle powyższych argumentów Wnioskodawczyni wnosi o uznanie swojego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanej dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.

Według art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

„Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości istotne jest, czy w celu dokonania tej sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania odpłatnej dostawy gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego.

Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.

Pani wątpliwości dotyczą kwestii czy będzie Pani zobowiązana do rozpoznania obowiązku w podatku VAT z tytułu sprzedaży prawa własności nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę gruntu 1 obręb (…) w A.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani właścicielką nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 1 obręb (…) o obszarze (…) ha, na której znajduje się zdegradowany i niezamieszkały od 10 lat budynek mieszkalny (bez podłączenia do mediów) oraz budynek gospodarczy (szopa/obórka), przeznaczone do rozbiórki. Nabyła Pani prawo własności ww. nieruchomości na podstawie dziedziczenia po zmarłym 24 września 2021 r. mężu. Nie była i nie jest Pani zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nigdy nie prowadziła Pani działalności gospodarczej, w tym działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości.

Jako właścicielka ww. nieruchomości, pozyskała Pani decyzję o zezwoleniu na rozbiórkę ww. budynku gospodarczego nr (…) z 22 listopada 2024 r., a także – na wniosek złożony również 20 listopada 2024 r. – otrzymała Pani prawomocną decyzję o warunkach zabudowy wydaną 20 marca 2025 r. przez Burmistrza Miasta A. dla 23 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Decyzja o warunkach zabudowy została pozyskana w momencie powzięcia przez Panią zamiaru sprzedaży ww. nieruchomości w celu podniesienia wartości nieruchomości w związku ze zmianą przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zamierza Pani sprzedać prawo własności przedmiotowej nieruchomości Spółce prawa handlowego wykonującej działalność deweloperską - nabywcy pozyskanemu z rynku w wyniku zamieszczenia w sieci Internet ogłoszenia o zamiarze sprzedaży nieruchomości albo w wyniku przekazania Spółce poszukującej nieruchomości pod inwestycje kontaktu do Pani przez miejscowych mieszkańców. Korzystała Pani najpierw z osobistych starań członków rodziny o znalezienie nabywcy (Pani syna) następnie z osobistego doradztwa prawnego w zakresie pozyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości w celu podniesienia jej ceny rynkowej i uzgadniania warunków sprzedaży z potencjalnym nabywcą nieruchomości oraz związanych z oferowaniem nieruchomości do sprzedaży pośrednikowi nieruchomości, który zajmie się obsługą procesu sprzedaży w zamian za prowizję.

Spółka nabędzie ww. nieruchomość w celu realizacji inwestycji budowlanej, polegającej na budowie 23 budynków jednorodzinnych wolnostojących wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Ani w ramach umowy przedwstępnej, którą zamierza Pani zawrzeć ze Spółką kupującą, ani poza tą umową, kupujący nie otrzyma od Pani żadnych pełnomocnictw. Wszystkie czynności wynikające z przedwstępnej umowy sprzedaży, kupująca nieruchomość Spółka będzie wykonywała we własnym imieniu i na własną rzecz, po zbyciu przez Panią prawa własności nieruchomości na rzecz tej Spółki. Po zawarciu ze Spółką kupującą planowanej umowy przedwstępnej, a przed zawarciem umowy przenoszącej własność, Spółka ta nie będzie miała prawa dokonywać żadnych inwestycji na działce i nie będą Państwo ponosili żadnych nakładów finansowych związanych z nieruchomością, które będą miały doprowadzić do wykonania umowy przedwstępnej lub realizacji planowanej inwestycji. Działka nr 1 zostanie wydana Spółce dopiero po zawarciu umowy przenoszącej własność. W związku z ww. umową przedwstępną będzie Pani przysługiwało prawo do domagania się od kupującego zawarcia umowy przyrzeczonej oraz prawa do zatrzymania zadatku w przypadku niewykonania umowy z winy kupującego w określonym terminie.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące przepisy stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży przez Panią zabudowanej działki nr 1 nie wystąpi taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że ta sprzedaż będzie wypełniała przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła i w tym konkretnym przypadku nie podejmie Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Nieruchomość nigdy nie była przez Panią wykorzystywana w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nigdy nie była nikomu wynajmowana ani dzierżawiona. Działka ta stanowiła majątek rodzinny pozostający tylko do korzystania dla celów mieszkaniowych przez najbliższych członków rodziny do 2016 r., a następnie nie była wykorzystywana do żadnych celów. Do momentu sprzedaży, nie będzie Pani podejmowała żadnych czynności wymagających zaangażowania środków finansowych, zmierzających do podniesienia wartości tej działki. W szczególności, nie będzie Pani doprowadzała mediów, uzbrajała działki, dokonywała podziału geodezyjnego, ogradzała terenu, wydzielała dróg wewnętrznych. Planowana przez Panią sprzedaż jest okazjonalną sprzedażą składników majątku osobistego (nieruchomości) w celu zaspokojenia roszczeń majątkowych Pani córki o zapłatę zachowku.

Co prawda, dla terenu przeznaczonej do sprzedaży nieruchomości uzyskała Pani decyzję o warunkach zabudowy oraz decyzję o zezwoleniu na rozbiórkę jednego ze znajdujących się na niej budynków, których nie sposób nie powiązać z planami inwestycyjnymi Spółki kupującej, to jednak z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala Pani zaangażowania w odniesieniu do przygotowania omawianej sprzedaży, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.

Tym samym, dokonując sprzedaży ww. nieruchomości, będzie Pani korzystać z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem, nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a dostawa ta nie podlega opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W konsekwencji, sprzedaż przez Panią zabudowanej działki nr 1 nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przepisy ustawy nie będą miały zastosowania do ww. sprzedaży.

Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zaznaczam, że jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pani ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.