Nowy obowiązek danych o infrastrukturze telekomunikacyjnej: od E1 do zasobów gotowych na …

Nowe rozporządzenie Ministra Cyfryzacji znacząco poszerza obraz infrastruktury, który ma otrzymywać Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE). Dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych oznacza to konieczność przejścia od prostej ewidencji urządzeń i łączy do uporządkowanej, technicznie szczegółowej inwentaryzacji zasobów, ich lokalizacji, zasilania, możliwości kolokacji i zarządzania siecią.

Kontekst: dlaczego zmienia się zakres raportowania

Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z 29 lipca 2026 r. zostało wydane na podstawie art. 54 ust. 6 Prawa komunikacji elektronicznej. Jego cel nie polega na zwykłym zbieraniu informacji statystycznych. Dane mają służyć przygotowaniu systemów łączności „na potrzeby obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego”.

Punktem odniesienia jest wcześniejsze rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 października 2010 r.. Stary akt koncentrował się przede wszystkim na urządzeniach zdolnych wydzielić łącza E1 oraz na telekomunikacyjnej sieci szkieletowej, czyli głównej sieci przesyłowej operatora. Nowy model rozszerza perspektywę: liczy się nie tylko to, czy istnieje urządzenie lub łącze, ale także gdzie się znajduje, jak jest zasilane, kto nim zarządza oraz jakie ma rezerwy techniczne.

Już § 1 nowego rozporządzenia wyznacza jego dwie granice: zakres danych oraz podmioty zwolnione z ich przekazywania.

„Rozporządzenie określa: 1) szczegółowy zakres przekazywanych Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej danych o infrastrukturze telekomunikacyjnej posiadanej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego”

— § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 29 lipca 2026 r.

Kluczowe jest słowo „posiadanej”. Obowiązek został skonstruowany wokół infrastruktury przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, a nie wokół każdego podmiotu, który korzysta z usług łączności albo ma wewnętrzną sieć IT. Jednocześnie § 1 pkt 2 przewiduje, że rozporządzenie określa rodzaje przedsiębiorców nieobjętych obowiązkiem. W praktyce nie należy więc automatycznie zakładać ani obowiązku, ani zwolnienia — trzeba najpierw ustalić status organizacji i zestawić go z kategoriami wskazanymi w rozporządzeniu.

Co dokładnie obejmują nowe dane

Sedno regulacji znajduje się w § 3. Katalog nie jest już oparty wyłącznie na klasycznym łączu E1. Obejmuje urządzenia pozwalające wydzielić porty telekomunikacyjne zgodne ze standardami E1, Fast Ethernet, Gigabit Ethernet, STM-1, STM-4, STM-16 oraz STM-64.

„Dane o infrastrukturze telekomunikacyjnej obejmują: 1) dane o urządzeniach telekomunikacyjnych, które umożliwiają wydzielenie portów telekomunikacyjnych spełniających standardy E1, Fast Ethernet, Gigabit Ethernet, STM-1, STM-4, STM-16 i STM-64”

— § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 29 lipca 2026 r.

W prostym języku: raportowanie ma objąć nie tylko starsze elementy transmisji E1, lecz także urządzenia działające w powszechnie używanych standardach Ethernet oraz w synchronicznej hierarchii cyfrowej SDH. To przesuwa środek ciężkości z pojedynczego rodzaju łącza na szerszą zdolność sieci do zapewnienia łączności.

Dane o urządzeniach: identyfikacja, porty, zasilanie i lokalizacja

Dla urządzeń wskazanych w § 3 pkt 1 trzeba zebrać co najmniej:

unikalne oznaczenie w ewidencji urządzeń — ale tylko jeżeli przedsiębiorca taką ewidencję prowadzi;
nazwę i typ urządzenia;
liczbę portów możliwych do wydzielenia;
informację o zasilaniu awaryjnym: 48 V prądu stałego, 230 V prądu przemiennego albo o braku takiego systemu;
adres e-mail i telefon komórki organizacyjnej odpowiedzialnej za zarządzanie urządzeniem;
adres lokalizacji, oparty m.in. na identyfikatorach z rejestru TERYT (urzędowego rejestru podziału terytorialnego kraju).

To ważna zmiana organizacyjna. Wymagany jest kontakt do komórki organizacyjnej, a więc na przykład centrum zarządzania siecią, działu utrzymania lub zespołu infrastruktury. Nie chodzi o prywatne dane pojedynczego administratora, lecz o wskazanie stabilnego punktu odpowiedzialności w firmie.

Nowa regulacja obejmuje także dane o węzłach publicznej sieci telekomunikacyjnej zapewniających kolokację, czyli możliwość umieszczenia urządzeń jednego podmiotu w obiekcie lub przestrzeni technicznej drugiego. W tym obszarze znaczenie mają m.in. wolna powierzchnia, rezerwa mocy i klimatyzacji, a także informacje o ochronie fizycznej. Osobno uwzględniono elementy zarządzania siecią i infrastrukturę synchronizacji czasu, czyli rozwiązania zapewniające wspólny, precyzyjny czas działania urządzeń sieciowych.

Jak nowe przepisy różnią się od regulacji z 2010 r.

Porównanie najlepiej zacząć od starego § 2 pkt 1. W 2010 r. punktem wyjścia były urządzenia pozwalające wydzielić łącza E1.

„Do danych, o których mowa w § 1, należą: 1) w przypadku urządzeń telekomunikacyjnych eksploatowanych lub używanych przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, umożliwiających wydzielenie łączy telekomunikacyjnych E1”

— § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 października 2010 r.

Stare rozporządzenie wymagało nazwy, typu, oznaczenia ewidencyjnego, lokalizacji wyrażonej współrzędnymi i adresem, liczby możliwych do wydzielenia łączy E1, rodzaju zasilania awaryjnego oraz kontaktu do osoby albo komórki odpowiedzialnej. Wymagało też informacji o budynku lub obiekcie, w którym urządzenie zamontowano, w tym o jego właścicielu albo zarządcy.

Dla sieci szkieletowej raport obejmował węzły, trakty telekomunikacyjne (odcinki transmisyjne), zastosowane medium i system transmisji, maksymalną przepustowość oraz schemat sieci. Ten ostatni musiał być przekazany graficznie.

„Dane, o których mowa w § 2 pkt 2 lit. d, przedsiębiorca telekomunikacyjny dostarcza w postaci graficznej.”

— § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 października 2010 r.

Nowe rozporządzenie nie opiera katalogu na załączniku ani na ogólnym schemacie sieci. W § 3 opisuje konkretne grupy informacji. Z perspektywy compliance (zapewnienia zgodności działania z prawem) oznacza to, że nie wystarczy dysponować diagramem topologii sieci. Trzeba umieć powiązać dane techniczne, lokalizacyjne i organizacyjne z konkretnym urządzeniem, węzłem lub zasobem.

Praktyczne konsekwencje dla inwentaryzacji i odpowiedzialności

Największy problem może powstać tam, gdzie informacje są rozproszone: część znajduje się w systemie zarządzania siecią, część w ewidencji środków trwałych, część w dokumentacji obiektu, a dane o zasilaniu, chłodzeniu lub wolnej przestrzeni kolokacyjnej prowadzi inny zespół.

Przykład: operator posiada węzeł w obiekcie z urządzeniami transmisyjnymi, zasilaniem rezerwowym i miejscem na urządzenia innych operatorów. Dział sieci zna typy urządzeń i przepustowości, administracja obiektu — powierzchnię, zasilanie i klimatyzację, a zespół bezpieczeństwa — zasady ochrony fizycznej. Aby dane były spójne, organizacja powinna wskazać właściciela procesu, który scala te informacje i potwierdza ich aktualność.

Trzeba też wyraźnie rozdzielić dwie role:

właściciel danych technicznych — osoba lub zespół, który wie, co rzeczywiście działa w sieci;
właściciel obowiązku raportowego — funkcja organizacyjna odpowiedzialna za przygotowanie kompletnego przekazania danych do Prezesa UKE.

W starym modelu przedsiębiorca dostarczał dane na nośniku informatycznym, a gdy było to niemożliwe — w formie papierowej. Rozporządzenie przewidywało też konkretny termin po wezwaniu Prezesa UKE.

„Przedsiębiorca telekomunikacyjny dostarcza dane w terminie 30 dni od dnia zwrócenia się przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej o ich dostarczenie.”

— § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 października 2010 r.

W nowym podejściu podstawą przygotowania danych powinien być bieżący rejestr zasobów, a nie jednorazowa akcja wykonywana po otrzymaniu żądania. Szczególnie istotna będzie kontrola zmian: wymiany urządzeń, relokacji, zmian zasilania awaryjnego, przebudowy węzła czy zmiany komórki odpowiedzialnej za utrzymanie.

Na co uważać

Po pierwsze, nie utożsamiaj ewidencji księgowej z ewidencją techniczną. Numer środka trwałego nie zawsze pozwala ustalić typ urządzenia, liczbę dostępnych portów, faktyczną lokalizację czy parametry zasilania.

Po drugie, sprawdź jakość danych lokalizacyjnych. Nowe rozporządzenie odwołuje się do rejestru TERYT, więc adres powinien być rozbity na elementy zgodne z tym rejestrem, a nie wpisany wyłącznie jako swobodny opis.

Po trzecie, urealnij kontakty organizacyjne. Skrzynka pocztowa nieobsługiwana przez zespół utrzymaniowy albo telefon do byłego pracownika nie spełni praktycznej funkcji przewidzianej przez § 3.

Po czwarte, nie ograniczaj przeglądu do infrastruktury własnej sieci szkieletowej. Nowy katalog obejmuje również zasoby przydatne do zarządzania siecią, kolokacji i synchronizacji czasu.

Co to oznacza w praktyce

Przedsiębiorca telekomunikacyjny powinien zmapować zasoby do kategorii z § 3 nowego rozporządzenia, a nie opierać się wyłącznie na dawnej liście urządzeń E1 i schemacie sieci szkieletowej.
Warto stworzyć jedną kartę ewidencyjną dla każdego raportowanego elementu, obejmującą identyfikator, typ, porty, lokalizację, zasilanie awaryjne i odpowiedzialną komórkę organizacyjną.
Działy sieci, obiektów, bezpieczeństwa i compliance powinny mieć jasno podzielone zadania. Sam dział techniczny może nie mieć danych o wolnej powierzchni, rezerwie klimatyzacji czy ochronie fizycznej obiektu.
Należy porównać stare formularze i procedury z nowym § 3. Szczególnej uwagi wymagają Ethernet, elementy kolokacyjne, zarządzanie siecią i synchronizacja czasu — obszary niewidoczne w dawnym, skoncentrowanym na E1 modelu.
Dane powinny być aktualizowane przy każdej zmianie infrastruktury, ponieważ wartość raportu dla potrzeb bezpieczeństwa zależy od jego operacyjnej aktualności, a nie od historycznej kompletności dokumentacji.

Nowy obowiązek danych o infrastrukturze telekomunikacyjnej: od E1 do zasobów gotowych na sytuacje kryzysowe